Start
Władze Struktura Studia Stan osobowy
Ogłoszenia o pracy Zamówienia publiczne Statut Regulamin studiów Prowadzone rejestry Majątek
Instrukcja

	Rektor - Komendant SGSP nadbryg. Ryszard Dąbrowa
	Prorektor ds. Naukowo - Dydaktycznych i Studenckich prof. dr hab. Jerzy Wolanin
	Prorektor - Zastępca Komendanta ds. Operacyjnych st. bryg. mgr inż. Jacek Klecz
	Dziekan Wydziału Inżynierii Bezpieczeństwa Pożarowego bryg. prof. dr hab. Janusz Rybiński
	Dziekan Wydziału Inżynierii Bezpieczeństwa Cywilnego prof. dr hab. inż. Andrzej Włodarski
	Kanclerz st. kpt. mgr Elżbieta Kępka - Wnęk
	Kwestor mgr Iwona Ładziak
	Kierownik Działu Kadr i Organizacji st. kpt. mgr Małgorzata Grącka

Rektor - Komendant SGSP

nadbryg. Ryszard Dąbrowa

rektor@sgsp.edu.pl

Urodził się 29 marca 1955 roku w Wydminach.

Żonaty: żona Stanisława - ekonomistka; synowie – Paweł, Piotr i Mateusz - funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej.

Hobby: pożarnictwo, żeglarstwo, narciarstwo, działka rekreacyjna, turystyka.

Wykształcenie:

• Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza - 1979 roku (inżynierskie- specjalność techniczna),
• Uniwersytet Warszawski - 1995 rok - Wydział Prawa i Administracji - Podyplomowe Studium Administracji,
• Szkoła Główna Służby Pożarniczej - 1997 rok (magisterskie).

Przebieg służby pożarniczej:

• 23.05.1975 - 31.07.1975 Komenda Rejonowa Straży Pożarnych w Nowej Soli - pomocnik dowódcy roty,
• 01.08.1975 - 16.06.1979 Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza: - podchorąży,

• 01.08.1979- 11.05.1981 Komenda Wojewódzka Straży Pożarnych w Legnicy - inspektor,
• 12.05.1981 - 30.06.1990 Komenda Rejonowa Straży Pożarnych w Chojnowie - komendant rejonowy,
• 01.07.1990 - 14.06.1992 Komenda Rejonowa Straży Pożarnych w Złotoryi: - komendant rejonowy,
• 15.06.1992 - 31.12.1998 Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Legnicy - komendant wojewódzki,
• 01.01.1999 - 31.03.1999 Komenda Wojewódzka we Wrocławiu - główny specjalista,
• 01.04.1999 - 18.08.2002 Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Legnicy - komendant miejski,
• 19.08.2002 - 24.02.2006 Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Gorzowie Wielkopolskim: Lubuski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Gorzowie Wielkopolskim,
• 22.09.2009 - 30.09.2009 Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej - doradca komendanta;
• 01.10.2009 - nadal Szkoła Główna Służby Pożarniczej - Rektor - Komendant.

Prorektor ds. Naukowo - Dydaktycznych i Studenckich

prof. dr hab. Jerzy Wolanin

tel. 022 5617 650
e-mail: Jerzy.Wolanin@sgsp.edu.pl

Autoreferat

Urodziłem się 24 lipca 1950 roku w Warszawie. Szkołę podstawową ukończyłem w 1964 roku. W tym też roku rozpocząłem naukę w XVIII Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Zamojskiego w Warszawie, które ukończyłem w 1968 roku. Studia wyższe rozpocząłem 1 października 1968 roku na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W 1973 roku uzyskałem tytuł magistra geofizyki w zakresie fizyki atmosfery.

Zarys kariery zawodowej

W dniu 1 sierpnia 1973 roku rozpocząłem pracę w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej na stanowisku asystenta w Zakładzie Fizyki Technicznej. W dniu 1 września 1977 roku zostałem funkcjonariuszem pożarnictwa i mianowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika pożarnictwa. W tym samym roku zostałem zakwalifikowany na zaoczne studia doktoranckie do Wyższej Inżynierskiej Pożarniczo-Technicznej Szkoły w Moskwie. Studia odbywały się w systemie zjazdowym. W roku 1982 zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Teorii Pożarów. Tytuł doktora nauk technicznych w specjalności ochrona przeciwpożarowa uzyskałem w 1984 roku. W tym samym roku otrzymałem wyróżnienie ministra spraw wewnętrznych, w dziedzinie nauki pedagogika, za opracowanie strefowego modelu rozwoju pożarów wewnętrznych. W dwa lata później tj. w 1986 roku minister spraw wewnętrznych mianował mnie na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo badawczych w Centrum Naukowo – Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej w Józefowie. W 1990 roku uzyskałem stopień naukowy dra hab. nauk wojskowych w dyscyplinie sztuka wojenna i specjalności obrona cywilna. Komendantem – Rektorem Szkoły Głównej Służby Pożarniczej (SGSP) zostałem mianowany w czerwcu 1992 roku. W październiku tego samego roku zostałem wyznaczony na stanowisko profesora nadzwyczajnego SGSP. W 1996 roku otrzymałem awans na stopień nadbrygadiera. Funkcję rektora pełniłem do dnia 31 stycznia 2005 roku. Od 2 lutego 2005 roku zostałem przeniesiony na emeryturę „mundurową”, a od 3 lutego tego samego roku minister spraw wewnętrznych i administracji powołał mnie do pełnienia funkcji prorektora SGSP. Funkcję tę pełniłem do sierpnia 2006 roku. Od sierpnia 2006 jestem pełnomocnikiem rektora – komendanta ds. współpracy z zagranicą.. Do października 2007 roku kierowałem Zakładem Zarządzania Kryzysowego. Jestem doktorem honoris causa Wileńskiego Technicznego Uniwersytetu im. Gedymina na Litwie. Tytuł ten uzyskałem w 2000 roku. W dniu 21 grudnia 2007 został nadany mi tytuł naukowy profesora.

Dorobek naukowo-badawczy

Od chwili rozpoczęcia pracy na stanowisku asystenta rozpocząłem prowadzenie badań, dotyczących fizyki pożarów w szczególności pożarów w pomieszczeniach, które kwalifikuje się jako pożary wewnętrzne. Nauka o pożarach w latach siedemdziesiątych była nauką stosunkowo młodą. Pierwsze prace z tej dziedziny pojawiły się w końcu lat pięćdziesiątych i były to prace o charakterze eksperymentalnym, chociaż o bardzo praktycznym, bo normatywnym znaczeniu. Na początku lat siedemdziesiątych wraz z postępem, dotyczącym rozwoju elektronicznych metod obliczeniowych, pojawiły się pierwsze teoretyczne opracowania dotyczące matematyczno-fizycznych modeli pożarów. Właśnie w ten nurt naukowy wpisują się moje prace naukowo-badawcze w trakcie pracy w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej. W wyniku tych prac powstało szereg publikacji z zakresu modelowania pożarów wewnętrznych, a także cztery skrypty z zakresu teorii pożarów. Najważniejsze z nich, napisane przeze mnie już po otrzymaniu tytułu doktora w 1986 roku, to „Podstawy rozwoju pożaru” (1986) i „Inżynierskie metody obliczeniowe w analizie rozwoju pożarów”(1986). Stanowią one do dziś podstawowe podręczniki w ramach przedmiotu Teoria Pożarów oraz przedmiotu Zarządzanie Ryzykiem na utworzonym w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w 2000 roku Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa Cywilnego.

W 1982 roku na miejsce zniesionej Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej powołana została Szkoła Główna Służby Pożarniczej (SGSP). W tym też roku zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Teorii Pożarów. W 1984 roku obroniłem pracę doktorską pt. „Badanie przebiegu temperatury i wymiany gazowej w pomieszczeniach w warunkach pożaru wewnętrznego” i otrzymałem stopień naukowy doktora. Kierowałem w tym czasie zespołem pięcioosobowym oraz pracownią spalania. W 1985 roku zostałem ekspertem Komendy Głównej Straży Pożarnych w zakresie pożarów wewnętrznych, a dokładniej w zakresie ekspertyz popożarowych. W tym samym roku, nakładem Komendy Głównej, ukazała się książka pt. „Wybrane zagadnienia z podstaw rozwoju pożarów”. Wówczas też, po raz pierwszy w polskich warunkach zastosowałem matematyczne modele pożarów do ekspertyzy popożarowej, dotyczącej przyczyn i przebiegu pożaru w Teatrze Narodowym w Warszawie (1985). Dzisiaj wykorzystanie modeli pożarów jest powszechnie stosowanym narzędziem w tego rodzaju ekspertyzach. Najważniejszym moim osiągnięciem naukowym z tego okresu jest opracowanie strefowego modelu pożaru, wykorzystywanego do dzisiaj przez moich następców. Najważniejszym wówczas osiągnięciem dydaktycznym było wprowadzenie do programu nauczania przedmiotu Teoria Pożarów i poprowadzenie wykładu z tego zakresu.

W 1986 roku zostałem służbowo przeniesiony do Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej (CNBOP) w Józefowie k/ Warszawy na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo-badawczych. Do tego czasu, awansowałem do stopnia mjr’a pożarnictwa. Ta naukowo - badawcza placówka jest jedyną w Polsce, posiadającą uprawnienia do nadawania certyfikatów dopuszczających urządzenia, sprzęt, środki chemiczne, wyposażenie strażnic i obiektów służących ochronie przeciwpożarowej. Nic, więc dziwnego, że zakres badań obejmował całe spektrum technicznych zagadnień, poczynając od elektronicznych urządzeń wykrywających pożary, poprzez wysokociśnieniowe urządzenia hydrauliczne do cięcia i rozpierania konstrukcji, a kończąc na ciężkich samochodach gaśniczych. Stąd też duża liczba i duże zróżnicowanie pracowni i laboratoriów, za pracę, których przyszło mi odpowiadać. Funkcję tę pełniłem do 1992 roku. Zespoły badawcze, których pracę koordynowałem i jako z-ca dyrektora wspomagałem, liczyły łączniez okresowymi zmianami, około osiemdziesięciu osób. Koordynowanie prac, tak zróżnicowanych zespołów, stanowiło dobrą szkołę organizacji prac naukowo badawczych. W tym między innymi: poznania wszelkich procedur, związanych z pracami badawczymi, ich planowania, tworzenia harmonogramów, doboru metod badawczych i wreszcie rozliczania i wdrażania w przypadku prac rozwojowych. Duży wysiłek, związany ze strategią rozwoju pracowni i laboratoriów CNBOP, poświęcony był unowocześnianiu metod badawczych i wykorzystaniu najnowszych narzędzi pomiarowych. Na tym polu CNBOP odniosło sukcesy, czego dowodem może być uznawalność wyników badań przez wiodące europejskie firmy w szczególności, produkujące elektroniczne systemy wykrywające pożary oraz uznawalność certyfikatów przez niektóre państwa Europy Wschodniej. Również w tym czasie CNBOP zaczęło pozyskiwać środki finansowe na badania z KBN’u i to, zarówno na badania statutowe jak i badania własne. Było to o tyle ważne, że po raz pierwszy środki na badania pochodziły spoza resortu spraw wewnętrznych, a ich pozyskanie włączało centrum w ogólnopolski nurt finansowania nauki.

Będąc przez sześć lat na stanowisku zastępcy dyrektora, zajmowałem się nie tylko kierowaniem prac naukowo badawczych, ale również prowadziłem własne badania naukowe. Dotyczyły one doskonalenia metod badawczych, związanych z zagrożeniami pożarowymi, w szczególności metod stosowanych podczas sporządzania ekspertyz popożarowych. W tym czasie pod moim kierownictwem opracowano szereg ekspertyz, w tym ważną poznawczo ekspertyzę, dotyczącą pożaru magazynu Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu w Warszawie, który miał miejsce w 1987 roku. Ogółem w latach 1975 – 1989 brałem udział lub kierowałem pracami badawczymi przy opracowywaniu 7 ekspertyz. Podsumowaniem tych prac było wydanie książki pt. „ Matematyczno-komputerowy model kryminalistycznego badania przyczyn i okoliczności pożarów” (1989), której byłem współautorem. W latach 1990 – 1992 kierowałem pracami, dotyczącymi ośmiu ekspertyz z pełnym już wykorzystaniem matematycznego modelowania rozwoju pożarów. W tym też czasie, moje naukowe zainteresowania teorią pożarów rozszerzyły się o cały obszar badań, związany z wszelkimi zagrożeniami pożarowymi. Zagrożenia, związane z pożarami, obok zagrożeń powodziowych, stanowiły wówczas i nadal stanowią, kluczowe problemy badawcze, ściśle powiązane z systemem bezpieczeństwa państwa. W tym czasie opublikowałem 23 artykuły (14 naukowo badawczych i 9 popularyzatorskich), 6 skryptów i książek, z których trzech byłem autorem, a trzech współautorem.

Dociekania naukowe z tego okresu zostały podsumowane w rozprawie habilitacyjnej zatytułowanej „Prognozowanie zagrożeń powstałych w warunkach pożaru wewnętrznego”. Procedura habilitacyjna została pomyślnie przeprowadzona na Wydziale Strategiczno Obronnym Akademii Obrony Narodowej. W dniu 28 listopada 1990 roku uzyskałem stopień naukowy doktora habilitowanego nauk wojskowych w dyscyplinie sztuka wojenna i specjalności obrona cywilna. Podstawowym celem rozprawy było zaprezentowanie opracowanej przeze mnie metodologii prognozowania zagrożeń powstałych w warunkach pożaru. Opracowane, wówczas metodologie oraz stworzone narzędzia badawcze pozwoliły mi na rozszerzenie obszaru badań poza obszar, dotyczący tylko zagrożeń pożarowych. Znalazły one zastosowanie do badania ryzyk, związanych zagrożeniami, powstałymi w wyniku awarii technicznych i związanych z siłami natury.

W dniu 15 czerwca 1992 roku minister spraw wewnętrznych mianował mnie na stanowisko komendanta – rektora Szkoły Głównej Służby Pożarniczej, a w październiku tego samego roku wyznaczył na stanowisko profesora nadzwyczajnego tej uczelni. Funkcję komendanta - rektora pełniłem do dnia 31 stycznia 2005 roku. Szkoła Główna Służby Pożarniczej była w tym czasie wyższą uczelnią wojskową, nieposiadającą statusu akademii w rozumieniu ustawy o wyższym szkolnictwie wojskowym i równocześnie jednostką organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej. Ten podwójny charakter uczelni wraz ze szkolną jednostką ratowniczo-gaśniczą, posiadającą własny rejon operacyjny, wyznaczał moje obowiązki jako komendanta (dowódcy), oraz jako rektora, odpowiadającego jednoosobowo za całą działalność uczelni.

W ciągu tych niespełna trzynastu lat, moja praca obejmowała zakresy działania, wiążące się z charakterem mojej pracy jako rektora, ale przede wszystkim była i w dalszym ciągu jest, bardzo mocno stymulowana przemianami w Polsce, mającymi miejsce na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Zmiany ustrojowe w Polsce spowodowały, że wszelkie sprawy, związane z bezpieczeństwem obywateli nabrały zupełnie nowej perspektywy i wymagały zupełnie nowego spojrzenia. Koniec zimnej wojny oddalił groźbę konfliktu zbrojnego, a co za tym idzie, znacznie zmniejszył poziom ryzyka, związanego z zagrożeniami militarnymi. Niestety tego samego nie można powiedzieć o ryzykach związanych z innymi zagrożeniami, których źródłami są siły natury oraz działalność człowieka. Przeciwnie, znacznie łatwiejszy dostęp do nowoczesnych technologii w naszym kraju, w którym, w owym czasie, niezbyt wysoka kultura techniczna i organizacyjna, czy też istniejące nieefektywne metody zarządzania, spowodowały zwiększenie się zagrożeń, związanych z tymi technologiami. Jeżeli do tego dodać, że zgodnie z nową strategią polityki bezpieczeństwa państwa, w omawianym tutaj zakresie, bezpieczeństwo obywateli stało się kluczową kwestią, to waga zagadnień z tym związanych, często wymagających wielopłaszczyznowego rozwiązania, nie ulega najmniejszej wątpliwości.

Zmiany, zachodzące głównie w Europie spowodowały, że problemy bezpieczeństwa obywateli zaczęły być rozwiązywane od nowa w wielu krajach. Obszar zmian obejmował zagadnienia, dotyczące opracowania nowych strategii bezpieczeństwa, związanych z nimi zmian polityki, zmian legislacyjnych, zmian organizacyjnych instytucji związanych z bezpieczeństwem, zmian w sposobie zarządzaniu bezpieczeństwem, a także zmian kompetencji poszczególnych służb i straży. Rozwiązania wymagało, proces ten jeszcze nie jest zakończony, określenie obszaru zarówno podmiotowego jak i przedmiotowego, związanego z ochroną ludności, które to określenie pojawiło się obok dobrze zdefiniowanej obrony cywilnej. Wszystkie te obszary zmian wyznaczyły i w dalszym ciągu wyznaczają pola badań naukowych. W dużym zakresie obszary te są nowe i wymagają nowych interdyscyplinarnych narzędzi badawczych. To właśnie one w głównej mierze, określiły moje pole eksploracji naukowej po habilitacji, chociaż nie zrezygnowałem z kontynuowania badań z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, przekształconego obecnie w specjalność „inżynierii bezpieczeństwa pożarowego” w ramach „inżynierii bezpieczeństwa”.

Analizując dorobek naukowy wyraźnie zaznacza się dwutorowość moich zainteresowań. Z jednej strony prowadzone przeze mnie badania w latach 1994 – 2005, związane były z bezpieczeństwem pożarowym. W tym czasie z tego zakresu uczestniczyłem w sześciu tematach badawczych, z których w dwóch jako kierownik tematu badawczego: • Opracowanie wzorcowych planów awaryjnych działań ratowniczych dla różnych typów przedsiębiorstw oraz grup substancji niebezpiecznych." (Strategiczny Program Rządowy SPR-1 nr 01.2.10. -1998-1999) • „Badania eksperymentalne skutków wybuchów zbiorników zawierających ciekłe gazy węglowodorowe. Prognozowanie zagrożeń." - Projekt badawczy „GRANT" - (1999-2001) W jednym temacie jako osoba merytorycznie odpowiedzialna ze strony Polski w 5 Programie Ramowym Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej, określonym jako Fortrait IST-1999-10649 „Ocena ryzyka i zagrożeń związanych z pożarami lasów: podejście kompleksowe” (Forest Fire Risk and Hazard Assessement. A Holistic Approach). Temat ten przyznany przez Unię jako Grant na Polskę, w wysokości 95.491 EUR był realizowany przez konsorcjum, składające się z 11 Instytucji z 6 krajów: Wielkiej Brytanii, Włoch, Grecji, Hiszpanii, Finlandii oraz Polski. W latach 2000-2003. został dofinansowany również przez KBN w wysokości 89.000 PLN.

Uczestniczyłem również jako główny wykonawca w dwóch projektach badawczych z zakresu inżynierii bezpieczeństwa pożarowego.

W latach 1993 – 1997 ukazały się cztery publikacje z tego zakresu w materiałach konferencyjnych, z międzynarodowych konferencji w Moskwie w 1993 roku i w Wilnie w 1997 roku, prezentujące wyniki badań, które obejmowały modelowanie pożarów wewnętrznych. Prace naukowo-badawcze z tego obszaru kontynuowane są do dzisiaj. Ich ukoronowaniem jest otwarcie w 2003 roku przez panią mgr Barbarę Ościłowską w Instytucie Techniki Budowlanej przewodu doktorskiego i napisanie rozprawy doktorskiej pt „Wpływ zwęglających się materiałów wykończeniowych na toksyczność środowiska podczas pożarów w budynku”, której jestem promotorem, Obecnie rozprawa doktorska jest po pozytywnych recenzjach, a obronę przewiduje się na koniec kwietnia 2006 roku.

Ponadto, do Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej została złożona, zrecenzowana przez dwóch recenzentów, monografia naukowa pt „Oddymianie budynków wielokondygnacyjnych”, której obok prof. dra hab. Bogdana Mizielińskiego jestem współautorem. Książka ukazała się w kwietniu 2006 roku. W książce podsumowano wyniki prac badawczych realizowanych przez Politechnikę Warszawską przy współudziale Szkoły Głównej Służby Pożarniczej, w ramach tematu badawczego zleconego przez KBN. Rozdziały, których jestem autorem, dotyczyły opisu konstruowania scenariuszy rozwoju pożaru w pomieszczeniach. Ich przydatność ma bardziej uniwersalny charakter niż to, co zostało zilustrowane w monografii. Tego typu scenariusze, wykorzystywane są przy szacowaniu ryzyka podczas analizy zagrożeń pożarowych, jako jednego z wielu zagrożeń.

Z drugiej zaś strony, równolegle do badań, związanych z inżynierią bezpieczeństwa pożarowego, od 1993 roku prowadziłem badania z zakresu bezpieczeństwa obywateli, które w latach dziewięćdziesiątych skupiały się wokół pionierskiej tematyki badawczej nazywanej wówczas ochroną ludności, a obecnie inżynierią bezpieczeństwa cywilnego. Jak już wspomniałem wcześniej, koniec zimnej wojny „przedefiniował” szereg pojęć z zakresu bezpieczeństwa, w szczególności z zakresu bezpieczeństwa obywateli. Pojawiły się nowe pola działalności państwa w tym zakresie, w szczególności działalności administracji publicznej każdego szczebla. W związku z tym, pojawił się również cały szereg problemów podstawowej natury, poczynając od pytań o istotę i zakres ochrony ludności, poprzez określenie sposobów, technik, i narzędzi zarządzania bezpieczeństwem obywateli, a kończąc na poszukiwaniu jak najefektywniejszego wykorzystaniu zasobów ludzkich i technicznych do osiągnięcia faktycznego bezpieczeństwa i jego poczucia, głównie przez społeczności lokalne. Od połowy lat dziewięćdziesiątych, właśnie ta problematyka zdominowała moje zainteresowania badawcze. Prowadziłem badania, związane już bezpośrednio z zarządzaniem bezpieczeństwem obywateli, koncentrując swoje zainteresowania głównie na bezpieczeństwie na poziomie lokalnym, które w mojej naukowej koncepcji ściśle związałem z badaniami dotyczącymi ryzyka. W latach 2000 – 2002, po wygranym ogólnopolskim konkursie ogłoszonym przez KBN, kierowałem projektem badawczym zamawianym nr PBZ 003-14 pt. „Efektywne metody zarządzania ryzykiem związanym z ochroną ludności wg właściwości terenowych organów administracji państwowej i samorządowej". Rezultaty, tej najważniejszej i największej (środki przyznane przez KBN wynosiły ponad 500 tys. PLN) kierowanej przez mnie pracy naukowo-badawczej, jako rozwiązanie modelowe, zostały wdrożonego w Starostwie Wejherowskim, nadając tym strategicznym rozważaniom wymiar praktyczny.

Oprócz prowadzenia badań o charakterze strategicznym, uczestniczyłem w badaniach o wymiarze czysto praktycznymi. I tak, w 2004 roku byłem członkiem zespołu badawczego realizującego temat badawczy pt „Analiza systemów bazodanowych Gminnego Centrum Reagowania pod kątem opracowania aplikacji dialogowej do wspomagania zarządzaniem kryzysowym w fazie przygotowania i reagowania”. Wyniki tej pracy wdrożono w kilkudziesięciu gminach.

Innym tematem o charakterze praktycznym, w którym brałem udział jako członek zespołu, był projekt badawczy KBN Nr T00A 009 22. Projekt ten realizował zespół badawczy złożony z pracowników Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej oraz pracowników Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Rezultaty tej pracy opublikowano w książce, pt. „Mapy Terytorialnego Rozkładu Ryzyka”, wydanej przez Edurę w 2004 roku. Tam też, opublikowałem referat, pt. „Wybrane zagadnienia zarządzania ryzykiem”, w którym powiązałem ryzyko z bezpieczeństwem, definiując bezpieczeństwo jako: stan przestrzeni naturalnej i cywilizacyjnej określony przez całkowite ryzyko. Tak więc, ryzyko według tej koncepcji, jest miarą bezpieczeństwa. Powoduje to, że zarządzanie ryzykiem staje się równoważne z zarządzaniem bezpieczeństwem. W tej samej publikacji zostało również zdefiniowane pojęcie społecznego wzburzenia jako elementu całkowitego ryzyka. Podstawową tezą, dotyczącą zasad zarządzania ryzykiem, jest twierdzenie o nierozerwalności inżynierskiego szacowania poziomu ryzyka ze społecznym jego odbiorem. Ma to decydujące znaczenie dla sposobu zarządzania. Dużo uwagi poświęciłem sprawie akceptowalności ryzyka, jako jednego z fundamentalnych elementów demokratycznej procedury zarządzania bezpieczeństwem. Artykuł na ten temat pojawił się w Zeszytach Naukowych Słowackiego Żylińskiego Uniwersytetu w numerze 3/2005 (Perceiving, Drama, Dyskomfort – Shadow of Disaster).

Pewnym, ale jeszcze cząstkowym, podsumowaniem koncepcji zarządzania ryzykiem na terenie jednostki administracyjnej, a dotyczącym zagrożeń, związanych z siłami natury oraz zagrożeniami cywilizacyjnymi (antropologicznymi) stała się książka, będąca opracowaniem zbiorowym pod moją redakcją pt „Zarządzanie Bezpieczeństwem. Wybrane Zagadnienia Ochrony Ludności”, wydana przez wydawnictwo EDURA (Fundacja Edukacji i Techniki Ratownictwa) w 2003 roku. W opracowaniu podjęto próbę, poprzez pokazanie wybranych aspektów bezpieczeństwa, wskazania niektórych kierunków rozwoju tej gwałtownie rozwijającej się dziedziny wiedzy. Tam też po raz kolejny, ale z jasno przedstawionymi argumentami naukowymi sformułowałem myśl o budowie bezpieczeństwa obywateli, według reguły „ z dołu do góry”. Istota tego poglądu sprowadza się do stwierdzenia, że najpierw swoje bezpieczeństwo buduje obywatel, potem jego najbliższe otoczenie, następnie grupy ludzi o wspólnych szeroko rozumianych interesach, dalej społeczności lokalne, państwo, aż do regionów geograficznych włącznie. Tutaj, kryterium odpowiedzialności za bezpieczeństwo obywateli, stanowi skala zagrożenia lub powaga jego skutków. Koncepcja ta, rozwijana w miarę pogłębiania przeze mnie studiów, ostatecznie w najdojrzalszym kształcie, ujrzała światło dzienne w sformułowanej teorii, którą nazwałem „Domenami Bezpieczeństwa”. Referat na ten temat, pt. „Safety Domains" został wygłoszony na IX Światowej Konferencji Dyrektorów Szkół Ochrony Ludności w 2004 roku. Ponadto teoria ta, zawarta została w mojej profesorskiej monografii, pt. „Zarys Teorii Bezpieczeństwa Obywateli. Ochrona Ludności na Czas Pokoju” wydanej w 2005 roku przez Fundację Edukacji i Techniki Ratownictwa.

Zdarzenia niekorzystne wpisane są w naturę funkcjonowania społecznego ludzi. Są naturalnym zjawiskiem, nieuniknionym i występującym zawsze. Skoro tak, to zarządzanie bezpieczeństwem powinno mieścić się w ramach ogólnie przyjętych demokratycznych zasadach zarządzania, a nie szczególnych zasad z powodu, szczególnego wymiaru funkcjonowania społecznego, jakim jest bezpieczeństwo. To główny wniosek płynący z teorii związanej z doborem cywilizacyjnym. Teorię tę po raz pierwszy, przedstawiłem w referacie, pt. „Wybrane Elementy teorii Doboru Cywilizacyjnego”. (Chosen Elements of Civilizational Selection Theory) na konferencji Humanizacja Techniki. (Humanisational of Technology), która odbyła się w Vilnie w 2001 roku, a zorganizowana była przez Techniczny Uniwersytet Wileński. Teorię tę opublikowano również w Zeszytach Naukowych Żylińskiego Uniwersytetu Communication 1/2006, a także we wspomnianej już profesorskiej monografii.

Prowadzenie dociekań naukowych z zakresu bezpieczeństwa obywateli w wielu wymiarach, pozwoliły coraz bardziej rozbudowywać ten jeszcze mało eksploatowany obszar badań, owocujących również obroną i pisaniem rozpraw doktorskich, których jestem promotorem. I tak, w 2005 roku na Akademii Obrony Narodowej obroniona została rozprawa doktorska,pt. „Model funkcjonowania organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych na obszarze województwa”, opracowanej przez st. bryg mgr’a inż. Witolda Skomrę. W tej samej uczelni otwarte są również przewody doktorskie pana kpt. mgr’a inż. Pawła Kępki, pt. „Model organizacyjno – funkcjonalny współdziałania służb ratowniczych i Sił Zbrojnych w przypadku użycia broni biologicznej w Polsce” oraz pana mgr’a inż. Grzegorza Jędrzejczyka, pt. „Model funkcjonowania administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej w czasie klęski żywiołowej”. Powyższe tematy rozpraw doktorskich wskazują na szczególny obszar moich zainteresowań naukowych.

Rezultaty badawcze w najdojrzalszym kształcie zostały podsumowane w wielokrotnie wspominanej wcześnie monografii profesorskiej. Na 432 stronach z 427 pozycjami literaturowymi podjąłem próbę nakreślenia możliwie spójnej teorii bezpieczeństwa obywateli, związanej z ochroną ludności w czasie pokoju. Teoria ta, tak jak i przedmiot, który opisuje, jakim jest bezpieczeństwo posiada dualizm w swojej naturze. Z jednej strony, zawiera obszar wiedzy z dziedziny nauk humanistycznych, związanej ze społecznym wzburzeniem ,jako elementu ryzyka całkowitego, jego postrzeganiem i wreszcie z jego akceptacją. Z drugiej zaś strony zawiera w sobie obszar nauk o zarządzaniu, a także nie mniej ważny obszar, związany z inżynierskimi metodami szacowania ryzyka, a więc z dziedziny nauk technicznych. Stąd jeden z rozdziałów monografii poświęcony jest inżynierii bezpieczeństwa, nowo narodzonego kierunku studiów, odzwierciedlającego osiągnięcia teorii bezpieczeństwa i będącego jej praktycznym wdrożeniem. Sprawę tę bardziej szczegółowo omówię przy opisywaniu osiągnięć dydaktycznych. W monografii podjąłem próbę uporządkowania podstawowych pojęć z zakresu bezpieczeństwa i ochrony przed zagrożeniami związanymi z siłami natury i wynikającymi z działalności człowieka. W publikacji w sposób szczególny, podkreśliłem myśl, że ze względu na lokalne własności tych zagrożeń, najpełniejszą ich identyfikację i najefektywniejsze sposoby zmniejszania częstości ich występowania, a także największy wpływ na ograniczanie skutków po ich wystąpieniu, mają władze lokalne, poczynając od najniższego szczebla administracji publicznej. Jest to jeden z górnych argumentów do stwierdzenia, że to właśnie one są najbardziej kompetentne do zarządzania bezpieczeństwem na swoim terenie. Wokół tego fundamentalnego twierdzenia toczy się cała rozprawa naukowa ukazana na stronach książki. W monografii na podstawie dokonanych wieloaspektowych analiz kształtowania się systemów bezpieczeństwa, określiłem przewidywane kierunki ich rozwoju w Polsce w ciągu najbliższych kilkunastu lat. Monografia tłumaczona jest na język litewski. Wydanie tłumaczenia przewidywane jest na początek roku 2007.

Dorobek dydaktyczny

Karierę dydaktyczną rozpocząłem w 1973 roku, po przyjęciu mnie na stanowisko asystenta w Zakładzie Fizyki Technicznej w Wyższej oficerskiej Szkole Pożarniczej. Szkoła istniała dopiero od dwóch lat i cierpiała nie tylko na braki kadrowe, ale również na brak pomocy dydaktycznych uwzględniających specyfikę dopiero, co rodzącej się specjalizacji, która dzisiaj określa się mianem inżynierii bezpieczeństwa pożarowego. Wówczas kształcenie inżynierów z tego zakresu wymagało dużo pracy twórczej, polegającej w głównej mierze na adoptowaniu wielu dyscyplin naukowych do potrzeb programu kształcenia. Powstawały laboratoria i rozpoczęto wydawanie skryptów. Jednym z pierwszych zadań do wykonania było ustawienie zupełnie nowych ćwiczeń laboratoryjnych z zakresu fizyki technicznej. W 1975 roku został wydany skrypt, pt. „Podstawy Fizyki Technicznej. Ćwiczenia rachunkowe”, którego byłem współautorem. W tym czasie prowadziłem zajęcia z laboratorium fizyki i ćwiczenia rachunkowe z fizyki technicznej. Natomiast w 1981 roku ukazał się skrypt, którego także byłem współautorem (jednym z dwóch), pt. „Ćwiczenia rachunkowe z wymiany ciepła i masy. Materiał pomocniczy do teorii pożarów”. Był to pierwszy skrypt, w którym zawarłem pierwsze wyniki swoich badań, dotyczących tworzenia się nowego obszaru badawczego, jakim było kształtowanie się, w tym czasie, teorii rozwoju pożarów. Teoria ta, w swoim ogólnym kształcie została przeze mnie opublikowana w 1986 roku w skrypcie, służącym do dzisiaj jako materiał dydaktyczny, pt. „Podstawy rozwoju pożarów” oraz w wydanym także w 1986 roku skrypcie, pt. „Inżynierskie metody obliczeniowe w analizie rozwoju pożaru”. Obydwie pozycje nie straciły na aktualności do dzisiaj i służą w dalszym ciągu nie tylko jako materiał dydaktyczny, ale także do opracowywania scenariuszy zdarzeń, związanych z zagrożeniami pożarowymi w analizie ryzyka.

W 1982 roku po utworzeniu, na miejsce zniesionej Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej, Szkoły Głównej Służby Pożarniczej zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Rozwoju Pożarów. W 1984 roku uzyskałem tytuł doktora nauk technicznych. Do 1986 roku tj. do czasu, kiedy zostałem przeniesiony służbowo do Centrum Naukowo – Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej, prowadziłem zajęcia z laboratorium spalania, a także prowadziłem wykład według autorskiego programu z przedmiotu Podstawy Rozwoju Pożarów. W tym czasie kierowałem pięcioosobowym zespołem nauczycieli akademickich. W zakładzie wykonywano również wdrożeniowe prace badawcze na zlecenia podmiotów gospodarczych, a także prowadzono usługi badawcze.

W 1986 roku zostałem powołany na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo – badawczych w Centrum Naukowo- Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej i w tym czasie praktycznie nie prowadziłem działalności dydaktycznej.

Powrót do dydaktyki nastąpił w 1992 roku, po mianowaniu mnie na komendanta SGSP. Początkowo kontynuowałem wykład z Teorii Pożarów. Był to czas burzliwych przemian nie tylko w służbie, związany z nowymi zadaniami, do których strażacy powinni być przygotowani, ale również zmianami doktryn w szczególności obronnej i ochrony ludności. Wówczas to, dostrzeżono potrzebę zupełnie nowego spojrzenia na sprawy bezpieczeństwa obywateli w czasie pokoju. Przede mną stanęło zadanie zreformowania programów nauczania funkcjonariuszy, oficerów Państwowej Straży Pożarnej. Wprowadzono dwustopniowe studia, zgodnie z przyjętą Strategią Bolońską, dotyczącą uczelni europejskich, w miejsce tylko studiów jednolitych. Oczywiście programy opracowywały zespoły, składające się z doświadczonych nauczycieli akademickich. Jednak to, co szczególnie stało się przedmiotem moich zainteresowań, to rozwiązanie problemów przygotowania kadry zarządzającej bezpieczeństwem na poziomie lokalnym. Z moich rozważań i obserwacji prowadzonych w latach 1993 – 1996 wynikało, że sprawne służby ratownicze, a do takich zalicza się straż pożarna, wprawdzie są być może nawet najważniejszym elementem systemu bezpieczeństwa obywateli (uwzględniając tylko zagrożenia związane z siłami natury i awariami technicznymi), ale nie jedynym. Co więcej, w procesie demokratyzacji oraz decentralizacji, związanej ze zmianami kompetencji służb, żadna z nich nie ponosi i nie powinna ponosić odpowiedzialności za politykę bezpieczeństwa i jej realizację, w tym bezpieczeństwa na poziomie lokalnym. Te obserwacje i przemyślenia nasunęły mi myśl o zorganizowaniu drugiego wydziału, na którym studiowaliby studenci cywilni. Jako absolwenci - inżynierowie wspomagaliby kształtowanie przez administrację publiczną polityki bezpieczeństwa szczególnie na poziomie lokalnym, a także wspomagaliby podejmowanie decyzji przez organy publiczne, w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych. Pomysł utworzenia obszaru kształcenia, który nazwałem inżynierią bezpieczeństwa narodził się w 1995 roku. W celu realizacji tego pomysłu, przy zupełnym braku doświadczeń, co do zakresu kształcenia w ochronie ludności i sposobu organizowania nowego wydziału, złożyłem stosowny wniosek, jako koordynator i równocześnie rektor uczelni, do Komisji Europejskiej w Ramach Programu Tempus Phare zatytułowany: „Utworzenie nowego wydziału w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. (Establishment of a New Department in The Fire University in Warsaw). Grant z funduszy europejskich JEP 12073-97 w wysokości 377.450 EUR otrzymaliśmy w 1997. Projekt był policzony na trzy lata i w 2000 roku nowy wydział przyjął pierwszych studentów. W 2004 roku pierwsi inżynierowie opuścili mury uczelni, a w rok potem pierwsi magistrowie. Projekt, za który byłem całkowicie odpowiedzialny i jako koordynator i jako rektor uczelni, został w całości zrealizowany i rozliczony. Przy okazji tego projektu, powołano w ramach tego samego funduszu europejskiego biuro współpracy z zagranicą. Na ten cel przeznaczono 41 tys. Euro, grant był zatytułowany „Utworzenie biura współpracy Międzynarodowej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej (Creation International Office in The Fire University in Warsaw) pod numerem CME_03088-97. Utworzenie tego biura było ściśle związane realizacją projektu o utworzeniu wydziału, gdyż przy jego tworzeniu niezbędna była ścisła współpraca z trzema krajami Europejskimi (UK, Szwecją, Finlandią). Za realizację obydwu przedsięwzięć odpowiadałem osobiście i to jak już wspomniałem w podwójnej roli. Skoro powstał obszar kształcenia inżynieria bezpieczeństwa, to w jej ramach w sposób naturalny, w SGSP ukształtowały się dwie specjalizacje: inżynieria bezpieczeństwa cywilnego (nowy wydział) i inżynieria bezpieczeństwa pożarowego (wydział dotychczasowy). Na obu wydziałach studiują cywilni studenci, obok podchorążych, którzy studiują tylko na Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa Pożarowego. W 1997 roku wśród podchorążych znalazły się również kobiety.

Do jednych z najważniejszych osiągnięć dydaktycznych, zaliczam opracowanie przeze mnie koncepcji i zorganizowanie, w ramach wspomnianego już programu Tempus Phare, Pracowni Inżynierii Procesów Podejmowania Decyzji (początkowa wartość przedsięwzięcia wynosiła 100 tys. EURO, zaś obecnie wartość oprogramowanych urządzeń pracowni przekroczyła 3 mln. PLN)). Pracownia ta pomyślana jest jako zespół urządzeń, oprogramowanych w ten sposób, aby można było kreować wirtualną rzeczywistość. Ta rzeczywistość odnosi się, oczywiście do sytuacji kryzysowych. Symulacje klęsk żywiołowych lub awarii technicznych, stawiają studentów, grających rolę zespołów kryzysowych lub rzeczywistych zespołów kryzysowych, szkolonych w tej pracowni, w sytuacji dynamicznie zmieniającej się wraz z rozwojem zagrożenia i zmuszającej ich w tak stresowym środowisku, do podejmowania decyzji. Ta właśnie pracownia stała się wiodąca w szkoleniowych programach europejskich.

W 2006 roku koordynuję, z ramienia SGSP, dwa programy europejskie o łącznej wartości 83 tys. Euro. Ponadto, jako uczelnia uczestniczymy, jako członek konsorcjum wraz z 10 innymi krajami, w programie Europejska Wirtualna Akademia EVA (European Virtual Academy), który to program nadzoruję w SGSP. Tak, więc SGSP stała się uczelnią o charakterze międzynarodowym, co ważniejsze aktywnym uczestnikiem międzynarodowego rynku edukacyjnego.

W tym roku, kierunek studiów inżynieria bezpieczeństwa wraz ze standardem i sylwetką absolwenta, opracowany w SGSP, znalazł się w projekcie rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego, dotyczącego wykazu nowopowstałych kierunków studiów. W ten sposób po kilkuletnich staraniach, osiągnięcia dydaktyczne szkoły zyskały wymiar krajowy. Natomiast, jeśli uwzględnić, że od 1995 roku w SGSP zaczęli studiować studenci z Litwy oraz fakt, że moja monografia, obejmująca całokształt spraw, związanych z bezpieczeństwem obywateli i stanowiąca fundamentalny podręcznik z inżynierii bezpieczeństwa cywilnego, tłumaczona jest na język litewski, to wymiar tych osiągnięć umacnia międzynarodową pozycję SGSP. Koncepcję kształcenia inżynierów z zakresu bezpieczeństwa cywilnego oraz programy nauczania prezentowałem na licznych międzynarodowych forach. W Europie ten kierunek studiowania jest unikalny. Nic więc dziwnego, że jesteśmy zapraszani przez liczne europejskie ośrodki kształcenia do współuczestnictwa przy realizacji różnych kursów i szkoleń z zakresu zarządzania kryzysowego. W 1992 roku liczba studentów SGSP wynosiła 800 osób, istniał wtedy jeden wydział, a w roku 2004 osiągnęła wielkość ok. 2000 osób, istnieją obecnie dwa wydziały. Ten przyrost studentów wynika głównie ze wzbogacenia oferty edukacyjnej o nową specjalizację, przyjęcia studentów cywilnych na wszystkie rodzaje studiów, a także zaoferowanie atrakcyjnych studiów podyplomowych, w tym studiów powstałych z mojej inspiracji i mojego współautorstwa programu, trwających już jedenaście lat z zakresu zarządzania w stanach zagrożeń. W ciągu ostatnich 10 lat mojej służby jako komendanta SGSP, liczba nauczycieli akademickich wzrosła z 58 osób w 1994 roku do 178 osób w roku 2004 przy łącznej, praktycznie niezmiennej w ciągu tego czasu, liczbie pracowników wynoszącej 350 osób. Warto przyjrzeć się w tym miejscu rozwojowi kadry naukowo – dydaktycznej, ze względów oczywistych tylko poprzez wskaźniki, ale one dobrze ilustrują strategię w tym zakresie, w ciągu ostatnich 10 lat (lata 1994 – 2004) pełnienia przeze mnie funkcji rektora. Liczba profesorów zwyczajnych pozostała niestety na niezmienionym poziomie, 4 osoby. Liczba profesorów nadzwyczajnych dr habilitowanych zwiększyła się z 5 osób do 12, liczba adiunktów doktorów wzrosła z 18 osób do 31, asystentów z 19 w 1994 do 51 osób w 2004, wykładowców z 10 do 9 osób, st. wykładowców z 35 do 41 osób. Największy wzrost liczby doktorów i asystentów nie jest przypadkowy. Polityka kadrowa w tym czasie ściśle, związana była z wypełnianiem groźnej, dla istnienia wyższej uczelni, luki pokoleniowej.

Po utworzeniu i zorganizowaniu wydziału bezpieczeństwa cywilnego, rozpocząłem prowadzenie na nim wykładów z takich przedmiotów jak: zarządzanie kryzysowe, zarządzanie ryzykiem oraz analiza systemów ratowniczych. Ponadto zostałem kierownikiem Zakładu Zarządzania Kryzysowego i kieruję bezpośrednio pracą dydaktyczną i naukową dwóch osób. Ponieważ programy nauczania są programami nowymi, stanowią oryginalny wkład w proces dydaktyczny wydziału.

Dorobek organizacyjny

Kiedy 15 czerwca 1992 roku zostałem komendantem rektorem, stanąłem przed wieloma wyzwaniami Do najbardziej pilnych zaliczyłbym rozpoczęcie finansowania badań przez KBN. W SGSP, do 1993 roku, oprócz cząstkowych badań własnych, dzisiaj zaliczylibyśmy je do usług badawczych, nie prowadzono żadnych innych badań. W latach 1995 – 2004 liczba prac wykonywanych z tego tytułu wzrosła z 22 do 46. „Wprowadzenie” do szkoły KBN-u było zupełną nowością. Po raz pierwszy szkoła została sparametryzowana uzyskując kategorię B i pierwsze finansowanie na działalność statutową. Dodanie tego wymiaru działalności uczelni wyższej niewątpliwie zbliżyło ją do standardów stawianych uczelniom, w szczególności uczelniom technicznym. Wspominam o tym dlatego, że od tej chwili rozwiązano, w sposób docelowy, problem zakupu nowoczesnej aparatury naukowej, przeznaczonej najpierw na badania, a po ich zakończeniu na cele dydaktyczne. Praktyka ta i spore finansowanie działalności statutowej, w najlepszym roku przekroczyło 1 mln PLN, spowodowały, że obecnie pracownie w SGSP są bardzo dobrze wyposażone. W ciągu ostatnich 15 lat w szkole finansowane były wszystkie rodzaje badań, według klasyfikacji KBN, w tym wspomniany już projekt zamawiany, a także, co warto zaznaczyć, dwa projekty na inwestycje aparaturowe. Zorganizowanie całego obszaru badawczego było jednym z najważniejszych celów strategicznych rozwoju uczelni. Dało to uczelni dodatkowe przychody w wysokości ponad dwóch milionów złotych rocznie.

Drugim, ważnym kierunkiem strategicznym uczelni było rozszerzenie jej współpracy z zagranicą. Do 1992 roku SGSP współpracowała z Politechniką w Lund w Szwecji, a dokładnie z Wydziałem Budownictwa tej uczelni. Współpraca polegała na corocznej wymianie grupy 6 studentów. W latach 1993 - 2003 podpisano 10 umów międzynarodowych również z innymi placówkami kształcenia pożarniczego i kształcenia z zakresu ochrony ludności. W ramach tych umów pracownicy i studenci, w szczególności: wygłaszają referaty na wspólnie organizowanych konferencjach, prowadzą wspólne badania w ramach programów europejskich, ma miejsce wymiana studentów itp..

W uczelni wprowadzono cykliczne, otwarte dla wszystkich zainteresowanych, wykłady w ramach programu SOS. Nazwa ta ma charakter symboliczny, a będąca, w tym przypadku, skrótem od słów angielskich Safety Of Society. Do chwili obecnej wygłosiło referaty, w ramach tego projektu, 19 wykładowców, głównie z krajów europejskich, ale również ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Do niezwykle cennych form działalności należy zaliczyć coroczne dwutygodniowe praktyki studenckie (6 studentów) w Hamburgu, w tamtejszych jednostkach straży pożarnych. Praktyki te odbywają się już od 5 lat. Od dwóch lat, tj. od lata 2004 roku 10 studentów i 2 pracowników, odbywa miesięczne praktyki w USA w wydziałach zarządzania kryzysowego i jednostkach straży pożarnych.

Od czterech lat na poligonie w Wesołej organizowane są dwutygodniowe wspólne obozy poligonowe dla czterech krajów. Uczestniczą w nich Niemcy, Ukraina, Rumunia, Litwa i w 2005 roku, jako obserwatorzy, Czesi. Niewątpliwie świadectwem uznania naszej szkoły na arenie międzynarodowej był organizowany przez nią, pierwszy w Polsce zjazd komendantów europejskich szkół pożarniczych w 1995 roku (6 uczestników). Ale w listopadzie 2004 roku, w spotkaniu, ponownie zorganizowanym przez SGSP, komendantów szkół ochrony ludności z całego świata, włączając w to Chiny i Kanadę, uczestniczyły 24 kraje.

Ważną, ze względów finansowych, działalnością SGSP było wprowadzenie w 2000 roku odpłatnej formy studiowania nie tylko na cywilnych studiach zaocznych, co było dosyć trudne do przeprowadzenia w tym resorcie, ale także zaocznych studentów, będących funkcjonariuszami pożarnictwa, co było prawdziwym trzęsieniem ziemi. Dzisiaj przychody z tego tytułu przynoszą ponad cztery miliony złotych rocznie. Uwzględniając fakt, że budżet szkoły jest na poziomie ok. 21mln. PLN, to jeśli uwzględnić ponad 4 mln. PLN za studia zaoczne i ponad 2 mln. PLN na badania naukowe, to dodatkowe przychody, wynikające z wdrażanej przeze mnie strategii stanowią ok. 35% budżetu w stosunku do dotacji. Jest to niewątpliwie duże osiągnięcie, chociaż standardem, powinno być ok. 50% budżetu z dodatkowych przychodów, jeśli za przykład wziąć Uniwersytet Warszawski. Przychody te, w tym przypadku świadczą, o aktywności przede wszystkim nauczycieli akademickich.

Z oczywistych względów do przedsięwzięć organizacyjnych należy zaliczyć wszelkie decyzje, związane z codziennym funkcjonowaniem szkoły, głównie, dotyczących spraw remontowo inwestycyjnych. Jednak ze względu na wartość niektórych z nich, chciałbym je tutaj przytoczyć. Dokonano więc, wymiany wszystkich dachów w SGSP. Wartość tego przedsięwzięcia wynosiła 0.5 mln. PLN. Wartość wymiany wszystkich okien wynosiła ok. 1.5 mln. PLN. Całkowity remont kuchni był wart 2 mln. PLN, remont sali gimnastycznej kosztował szkołę 1.6 mln. PLN, remont, a raczej zagospodarowanie na część biurową poddasza pochłonął 1.7 mln. PLN, ocieplenie budynku dalsze 1.5 mln. PLN (inwestycja jeszcze trwa). W listopadzie 2004 roku, rozpoczęto inwestycję nowego budynku dydaktycznego o wartości 8.5 mln. PLN. Przytoczenie powyższych kwot dobrze ilustruje ryzyka przedsięwzięć, związanych z rozwojem uczelni w tym przypadku z powiększaniem jej bazy technicznej. W omawianym trzynastoletnim okresie nastąpił przyrost wartości majątku SGSP, którym zarządzałem, mimo upływu czasu i w związku z tym z jego amortyzacją. O ile, według stanu na dzień 31 grudnia 1999 wartość majątku trwałego wynosiła 20 083 308 zł, to na dzień 31 grudnia 2004 wartość ta zwiększyła się do kwoty 35 086 562 zł tj. wzrosła w ciągu pięciu lat o 75%. Należy przy tym zaznaczyć, że w omawianym okresie Szkoła nie brała żadnych kredytów. Wynik ten był możliwy do osiągnięcia, dzięki uzyskaniu przez Szkołę statusu akademii zgodnie z ustawą o wyższym szkolnictwie wojskowym. Uzyskanie statusu akademii, to jeden z głównych priorytetów, który został osiągnięty po wieloletnich staraniach właśnie w 1999 roku. Uzyskanie statusu akademii, poza uznaniem autorytetu szkoły i podkreśleniem jej znaczenia i poziomu, wiązało się również z uzyskaniem osobowości prawnej. To z kolei spowodowało zmiany zasad gospodarki finansowej. W myśl tych zasad Szkoła mogła uzyskiwać przychody, które zostawały w budżecie uczelni i mogły być przeznaczone na jej rozwój. Jeżeli do tego dodamy uruchomienie drugiego wydziału, wprowadzenie odpłatnych studiów niestacjonarnych, to taka polityka przyniosła korzyści w postaci wskazanego wyżej przyrostu wartości majątku trwałego.

Kariera zawodowa

• magister - Uniwersytet Warszawski (1973) - geofizyka -spec. fizyka atmosfery
• doktor - Wyższa Inżynierska Pożarniczo-Techniczna Szkoła - Moskwa (1984)
• doktor hab. - Akademia Obrony Narodowej - Warszawa (1989)
• profesor - wyznaczenie na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej (1992)
• Asystent - Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1973-1982)
• Kierownik Zakładu Teorii Pożarów – Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1982-1986)
• Z-ca Dyrektora ds. Naukowo-Badawczych - Centrum Naukowo Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej w Józefowie (1986-1992)
• Komendant-Rektor - Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1992-2005)
• Z-ca Komendanta – Prorektor ds. Naukowych i Współpracy Z Zagranicą – Szkoła Główna Służby Pożarniczej (od 2005 - 2006)
• Pełnomocnik Rektora – Komendanta ds. projektów badawczych i współpracy z zagranicą od 2006

Wyróżnienia:

• Nagroda Ministra III stopnia za „Model strefowy rozwoju pożaru" (1984)
• Doktor honoris causa - Politechniki Wileńskiej im. Gedymina - Litwa (2000)
• Nagroda Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za całokształt dorobku naukowego 2007.

Udział w radach, komisjach i zespołach:

• Sekcja Fizyki Budowli - Komitet Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (1987-1993)
• Sekcja Spalania - Komitet Termodynamiki i Spalania PAN (1991 -1993)
• Rada ds. Atomistyki (1993-1996)
• Rada Wydziału Strategiczno-Obronnego - Akademia Obrony Narodowej (1993-1996; 1996-1999; 1999-2002, 2003-2006)
• Active Member of International Informatization Academy - Moskwa (1993)
• Normalizacyjna Komisja Problemowa nr 180 ds. Bezpieczeństwa Pożarowego Obiektów(1994-1997)
• Członek Zarządu Polskiego Instytutu Spalania (1995)
• Member of the Fire Science and Technology Educators of the National Fire Protection Association - USA (1995-2002)
• Member of the Research Section of the National Fire Protection Association – USA (1995-2002)
• Member of the commission for the professional procedure According to § 3 p. 1 of the Decree No 447/1990 of the Ministry of Education, Youth and Physical Education of October 29, 1990, approved by the Scientific Board of the Faculty of Mining and Geology of VŚB Technical University of Ostrava - Czechy (1997)
• Rada Naukowa Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego 1999 – 2005.
• Rada Naukowo – Techniczna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej od 1997 do 2005
• Sekcja Spalania Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk (2003-2006).

Dorobek przed habilitacją Oryginalne opublikowane prace twórcze:

• Melania Pofit - Szczepańska, Teresa Niedźwiałowska - Wierzbicka, Jerzy Wolanin: "Badania nad zapalnością, pianki poliuretanowej o zmiennej wilgotności w funkcji stężenia zaabsorbowanej saletry amonowej”. Zeszyty Naukowe WOSP nr l, 1977r, str.39-45. Autor przygotował stanowisko badawcze i wykonał eksperymenty.
• Jerzy Wolanin, Teresa Niedźwiałowska - Wierzbicka: „Wpływ fluktuacji temperatury w płomieniu na kształt widma energii kinetycznej turbulencji". Zeszyty Naukowe WOSP nr 1, str. 31 - 37. Habilitant sformułował problem i wykonał obliczenia.
• Jerzy Wolanin: "Wljanie konvektivnoj kolonki na raspriedielenje davlenja i na położenie plaskosti ravnych davlenij". Protivopożarnaja technika i bezopastnost. Moskwa WIPTSz, 1981r., str. 40 - 46.
• Krzysztof Dąbrowski, Jerzy Wolanin; "Eksperymentalne badanie strefowego modelu rozwoju pożaru wewnętrznego''. Biuletyn Informacji Technicznej BIT nr 3, 1982r. Habilitant sformułował problem i określił metody pomiarowe.
• Jerzy Wolanin; "Matematiczeskaja model pożara c ucztom konvektiwnoj kolonki". Teplo i rnassoobrnien w technologiczeskich processach i pri pożarach. Moskwa WIPTSz, 1983r., str. 62 - 70.
• Jerzy Wolanin: "Model strefowego rozwoju pożaru wewnętrznego". Zeszyty Naukowe SG5P nr l, 1983r., str. 35 - 42.
• Ewa Sygnatowicz, Jerzy Wolanin; "Metody obliczania grubości warstwy podsufitowej oraz przebiegu temperatury tej warstwy w warunkach pożaru wewnętrznego". Zeszyty Naukowe SGSP nr 3, 1985r., str. 55 - 66. Habilitant sformułował model fizyczny i matematyczny.
• Jerzy Wolanin, Wacław Piórczyński: "Prognozowanie zadymienia pomieszczeń w oparciu o integralne i strefowe modele pożarów wewnętrznych. Biuletyn Informacji Technicznej BIT nr 4, 1985r. Habilitant sformułował problem i opracował modele rozprzestrzeniania się dymu.
• Wacław Piórczyński, Jerzy Wolanin: "Analiza pożaru wewnętrznego na przykładzie pożaru archiwum". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr 2, 1986r., str. 5 - 8. Habilitant opracował model pożaru.
• Jerzy Wolanin: "Gaszenie pożarów wewnętrznych gazami obojętnymi". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr 2, 1987r., str. 43 - 48.
• Wacław Piórczyński, Jerzy Wolanin: "Prognozowanie rozprzestrzeniania się dymu w budynkach wielokondygnacyjnych". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr 3, 1987r., str. 11 - 31. Habilitant opracował warianty pożaru, model oraz metody obliczeniowe. Jerzy Wolanin: "Możliwości taktyczne GSn-5000 podczas gaszenia pożarów wewnętrznych". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr 1, 1988r., str. 61 - 70.
• Jerzy Wolanin: "Wymiana gazowa w strefowym modelu pożaru w fazie quasistacjonarnej". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr 4,1988r., str. 79 - 87.
• Jerzy Wolanin: ''Wpływ klap dymowych na rozwój pożaru wewnętrznego". Nauka i Technika Pożarnicza BIT nr l, 1969r., 1989r., str. 11 - 19.

Podręczniki, skrypty:

• Teresa Niedźwiałowska-Wierzbicka, Marek Czelej, Jerzy Wolanin; "Ćwiczenia rachunkowe z fizyki technicznej WOSP, 1976r. Habilitant opracował rozdziały dotyczące: ruchu obrotowego, ruchu drgającego oraz fal elektromagnetycznych.
• Marek Surała, Jerzy Wolanin: "Ćwiczenia rachunkowe z wymiany masy i ciepła (materiał pomocniczy do teorii pożarów". WOSP, 1980r. Habilitant opracował rozdziały dotyczące: związku liczb kryterialnych z równaniami różniczkowymi, teorii modelowania, wymiany masy i ciepła na drodze konwekcji.
• Jerzy Wolanin: "Wybrane zagadnienia z podstaw rozwoju pożarów wewnętrznych". Komenda Główna Straży Pożarnych, 1985r.
• Jerzy Wolanin: "Podstawy rozwoju pożarów". Szkoła Główna Służby Pożarniczej, 1986 r.
• Jerzy Wolanin: "Inżynierskie metody obliczeniowe w analizie rozwoju pożarów". Centrum Naukowo - Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej, Biblioteka Nauki i Techniki Pożarniczej, 1986r.
• Antoni Kwiatkowski, Tadeusz Rydzek, Czesław Szulc, Jerzy Wolanin, Mirosław Zdanowski: "Matematyczno - komputerowy model kryminalistycznego badania przyczyn i okoliczności pożarów". Departament Szkolenia i Doskonalenia Zawodowego MSW, 1989r. Habilitant opracował modele pożarów, podał sposoby obliczeniowe, a także dokonał ich aplikacji w rozważanych w książce przykładach pożarów.

Pozostałe publikacje

• Jerzy Wolanin: "Wybrane problemy teorii pożarów". Postęp Organizacyjny i Techniczny w Ochronie Przeciwpożarowej, Komenda Główna Straży Pożarnych, 1986r., str. 9 - 16.
• Jerzy Wolanin: "Koncepcja logicznego systemu tworzenia postępu naukowo - technicznego w ochronie przeciwpożarowej". Nauka i Technika Pożarnicza nr 4, 1987r., str. 13 - 18.
• Jerzy Wolanin; "Teoretyczne osiągnięcia w dziedzinie związanej z rozwojem pożarów wewnętrznych". Zbiór referatów z Konferencji Naukowej "Straże Pożarne w 40-leciu PRL". Ustka 1985r., str.30 - 31.
• Jerzy Wolanin: „O pożarach w pomieszczeniach inaczej". Przegląd Pożarniczy nr 5, 1984r.
• Jerzy Wolanin: "Pożary wewnętrzne". Przegląd Pożarniczy nr 4, 1985r.
• Jerzy Wolanin: "Analiza wybranych parametrów pożaru". Przegląd Pożarniczy nr 12, 1985r.
• Jerzy Wolanin: "Linijka operacyjna". Przegląd Pożarniczy nr 12, 1985r.
• Jerzy Wolanin: „Jak odtworzyć przebieg pożaru". Przegląd Pożarniczy nr 6, 1986r.
• Jerzy Wolanin: "Rozmyślania o postępie". Przegląd Pożarniczy nr 7, 1989r.

Nie opublikowane prace, w tym oczekujące na publikację, prace projektowe, doświadczalno - konstrukcyjne, ważniejsze ekspertyzy. prace nie opublikowane:

• Jerzy Wolanin: "Modelowanie pożarów w pomieszczeniach". Referat wygłoszony na Ogólnopolskim Seminarium Spalania. Instytut Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej, 1986.04.26.
• Jerzy Wolanin, Małgorzata Wierchowicz, Mirosław Zdanowski: “Mathematical Description of the National Theatre Fire in Warsaw". Referat wygłoszony na IX Międzynarodowym Sympozjum Procesów Spalania. Wisła-Jawornik, 1985.06.17-20.
• Jerzy Wolanin: "Badanie wybranych parametrów pożarów wewnętrznych". Referat wygłoszony na Międzykatedralnym Seminarium w Szkole Głównej Służby Pożarniczej, Listopad 1984r.
• Jerzy Wolanin: "Prognozowanie rozwoju pożarów w pomieszczeniach". Referat wygłoszony na Międzynarodowym Seminarium w Szkole Głównej Służby Pożarniczej, 1986.02.05.
• Jerzy Wolanin: "Teoria pożarów i jej wpływ na rozwój techniki". Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe nt. Postęp Naukowo - Techniczny w Ochronie Przeciwpożarowej. Wrzesień, 1987r., Białystok.
• Jerzy Wolanin: ''Zasady modelowania pożarów pomieszczeń”. Referat wygłoszony na posiedzeniu Sekcji Fizyki Budowli Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. 1988.05.02.

Ważniejsze ekspertyzy:

• Ekspertyza dotycząca pożaru Centralnego Domu Dziecka w Warszawie. 1975r .
• Ekspertyza dotycząca pożaru budynku w Pruszkowie, 1976r.
• Ekspertyza dotycząca pożaru Teatru Narodowego w Warszawie,1985r.
• Ekspertyza dotycząca pożaru izolacji komina ceramicznego budowanego przez PEB "Piecoeksport'' w Sriedhogorie w Bułgarii, 1986r.
• Ekspertyza dotycząca pożaru magazynu wysokiego składowania FSO w Warszawie, 1987r.
• Ekspertyza dotycząca pożaru i oceny prowadzenia działań ratowniczych podczas pożaru Zakładów Graficznych DSP w Warszawie, 1986r.
• Ekspertyza dotycząca przyczyn i okoliczności pożaru Domu Wczasowego ''Raszyn - 1" w Szklarskiej Porębie, 1989r.

Rozprawa doktorska

• "Badanie przebiegu temperatury i wymiany gazowej w pomieszczeniach w warunkach pożaru wewnętrznego". Dr nauk technicznych w specjalności Ochrona Przeciwpożarowa 1984 r.

Rozprawa habilitacyjna

• „Prognozowanie Zagrożeń Powstałych w warunkach pożaru wewnętrznego” Akademia Obrony Narodowej 1990 r.

Dorobek po habilitacji Dorobek dydaktyczny:

• Kontraktor (osoba merytorycznie odpowiedzialna za projekt- kierownik projektu) w ramach programu Tempus Phare: JEP 12073-97 pt. Utworzenie nowego wydziału w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. (Establishment of a New Department in The Fire University in Warsaw) 1997-2000. Grant z funduszy europejskich w wysokości 377.450 EUR. Kierownik projektu.
• CME_03088-97 pt. Utworzenie biura współpracy Międzynarodowej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej (Creation International Office in The Fire University in Warsaw) Grant z funduszy europejskich w wysokości 41.000 EUR. Kierownik projektu.
• Współautor programu specjalności inżynieria bezpieczeństwa cywilnego.
• Autor treści programowych z zakresu teorii bezpieczeństwa obywateli w czasie pokoju.
• Współtwórca standardów programowych kierunku studiów inżynieria bezpieczeństwa.

Uczestnictwo w projektach naukowo-badawczych:

• Projekt badawczy pt. "Metoda analityczno - eksperymentalna opracowania zaleceń normatywnych dla projektantów pożarowe - bezpiecznych instalacji i urządzeń elektrycznych powszechnego użytku" (kierownik projektu dr inż. J. Szmitkowski 1994-1996) - główny wykonawca.
• Opracowanie uogólnionej metodyki określania zagrożenia pożarowego stwarzanego przez instalacje i urządzenia elektryczne powszechnego użytku" - "Projekt badawczy„GRANT" dr inż. Józefa Szmitkowskiego - (1997-1999) - główny wykonawca.
• Opracowanie wzorcowych planów awaryjnych działań ratowniczych dla różnych typów przedsiębiorstw oraz grup substancji niebezpiecznych." (Strategiczny Program Rządowy SPR-1 nr 01.2.10. -1998-1999) - Kierownik projektu.
• „Metoda analityczno eksperymentalna wyznaczania parametrów projektowych systemów zabezpieczeń przeciwpożarowych” - Projekt badawczy „GRANT" prof. dr hab. inż. Mariana Dąbrowskiego - (1998-2000) - główny wykonawca.
• „Badania eksperymentalne skutków wybuchów zbiorników zawierających ciekłe gazy węglowodorowe. Prognozowanie zagrożeń." - Projekt badawczy „GRANT" - (1999-2001)- Kierownik projektu
• „Efektywne metody zarządzania ryzykiem związanym z ochroną ludności wg właściwości terenowych organów administracji państwowej i samorządowej". Projekt badawczy zamawiany PBZ- 003-14 (2000 - 2002) - Kierownik projektu
• Fortrait IST-1999-10649 „Ocena ryzyka i zagrożeń związanych z pożarami lasów: podejście kompleksowe” (Forest Fire Risk and Hazard Assessement. A Holistic Approach)
• Temat badawczy w ramach 5 Programu Ramowego Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej. Grant na Polskę przyznany przez Unię w wysokości 95.491 EUR. Temat realizowany przez konsorcjum 11 Instytucji z 6 krajów Wielkiej Brytanii, Włoch, Grecji, Hiszpanii, Finlandii oraz Polski. W latach 2000-2003. Temat dofinansowany również przez KBN w wysokości 89.000 zł. Osoba odpowiedzialna merytorycznie ze strony polskiej.
• „Analiza systemów bazodanowych Gminnego Centrum Reagowania pod kątem opracowania aplikacji dialogowej do wspomagania zarządzaniem kryzysowym w fazie przygotowania i reagowania. SGSP 2004. - Członek zespołu.
• RiskForce IST-2001-37203 „Natural Risk Management” Projekt przewiduje udział w czterech warsztatach dotyczących zagrożeń naturalnych. Projekt w pełni finansowany przez Komisję Unii Europejskiej. Przedstawiciel i osoba merytorycznie odpowiedzialna.
• „Opracowanie metodyki tworzenia map ryzyka i zagrożeń na terytorium kraju”. Temat badawczy KBN T OOA 009 22, realizowanego przez Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa i Szkołę Główną Służby Pożarniczej 2003.
• Projekt badawczy zamawiany „Modele zagrożeń aglomeracji miejskiej wraz z systemem zarządzania kryzysowego na przykładzie m.st. Warszawy – moduł zagrożenia pożarowe” – kierownik projektu. Umowa nr k137/t02/2006
• Badanie wybranych komputerowych narzędzi analizy ryzyka w zarządzaniu bezpieczeństwem cywilnym” – S/E -422/13//2007 SGSP kierownik tematu „Bezpieczeństwo pożarowe zbiorników magazynowych cieczy węglowodorowych” – wykonawca (wniosek złożony w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego

Edukacyjne projekty międzynarodowe

• Virtual Academy – A European educational network for the community mechanism to facilitate reinforced co-operation in civil protection interventions. Uczestnicy THV – Budesanstali Technisches Hilfswerk, Niemcy SGSP (partner). Czas trwania 01.03 2006 do 31.12 2007 Wartość 42 675 Euro. Koordynator z ramienia SGSP
• Planning, conducting and evaluating two High Level Coordination Courses (HCL)
• Uczestnicy BBK – Biuro Federalne Ochrony Ludności I Pomocy Interwencyjnej w Sytuacjach Kryzysowych(Bonn, Niemcy). Wartość projektu 41 470 Euro. Koordynator z ramienia SGSP.

Publikacje książkowe

• Opracowanie zbiorowe pod redakcją Jerzego Wolanina Zarządzanie Bezpieczeństwem. Wybrane Zagadnienia Ochrony Ludności. EDURA (2003).
• J. Wolanin „Zarys Teorii Bezpieczeństwa Obywateli Ochrona Ludności na Czas Pokoju” Danmar Warszawa 2005 (monografia profesorska)
• Bogdan Mizieliński, Jerzy Wolanin „Kondygnacyjny System Oddymiania Budynków”. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2006. (monografia naukowa)
• Janusz Płaczek, Piotr Sienkiewicz, Andrzej Wiśniewski, Jerzy Wolanin Zarządzanie ryzykiem w sytuacjach kryzysowych Wydawnictwo Akademia Obrony Narodowej 2006

Publikacje

• Jerzy Wolanin Chemical Safety in Port Areas-Polish Solution, Naatan, Finlandia ref. październik 1993.
• Jerzy Wolanin Ispołzowanie EWM w naućnych issiedowanijach po poźarnoj bezopasnosti w Polsze, Informatization of safety systems 16-17 November Moscow 1993.
• Jerzy Wolanin Temperature conditions and interchange of gases in premises when fire Informatization of safety systems ISS-93 of International Informatization Forum 16-17 November, Moscow 1993.
• Jerzy Wolanin The influence of gaseous exchange on fire growth in compartment. Modern Building Materials Structures and techniques. U. Intern. Conf. May 10-13, 1995, Vilnius Technical University.
• Jerzy Wolanin Non linear phenomena of fire growth in compartment, Modern Building Materials Structures and techniques. .Intern. Conf. Vilnius Technical University, May 21-24, 1997
• Jerzy Wolanin Cztery filary zarządzania bezpieczeństwem ludności. III Konwersatorium Unii Metropolii Polskich. Wrocław 29.09.1997
• Jerzy Wolanin Krauze Michał., Wojciechowska Danuta System ochrony ludności, stan aktualny, koncepcja rozwiązań i kierunki badań. Opracowanie na zlecenie PAN, 1997.
• Jerzy Wolanin Kryzys a zarządzanie ryzykiem. Referat na Międzynarodową Konferencję „Bezpieczeństwo Procesów Przemysłowych. Ocena ryzyka w transporcie kolejowym i drogowym"; grudzień 1997.
• Jerzy Wolanin, Wojciechowska Danuta Powódź a powszechny system ochrony ludności. Zlecenie pracy badawczej PAN, Listopad 1998
• Saloranta Aria. Wolanin Jerzy.: „Postrzeganie, Dramat, Dyskomfort – Cień Katastrofy”. Konferencja Psychologia Działań Ratowniczych. Szkoła Główna Służby Ratowniczej, 2000.
• Jerzy Wolanin Zarządzanie Bezpieczeństwem na Poziomie Lokalnym. Wielowymiarowa Perspektywa. Zarządzanie Bezpieczeństwem na Poziomie Lokalnym. Szkoła Główna Służby Pożarniczej, Fundacja Edukacja i Technika Ratownictwa. EDURA Częstochowa 2001.
• Jerzy Wolanin Granice Demokracji w Obliczu Zagrożeń. Wolność a Bezpieczeństwo. Instytut Problemów Współczesnej Cywilizacji Warszawa 2001.
• Jerzy Wolanin Wybrane Elementy teorii Doboru Cywilizacyjnego. (Chosen Elements of civilizational selection theory). Humanizacja Techniki. (Humanisational of Technology). Vilnius „Technika” 2001
• Jerzy Wolanin, Danuta Wojciechowska: Ochrona Ludności- Wybrane Problemy. Perspektywy i Rozwój Systemów Ratownictwa, Bezpieczeństwa i Obronności w XXI wieku. Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte, Gdynia 2001
• Jerzy Wolanin „Selection and Training „ Int. (NATO) Conf. Changing Means and Methods in Crisis Management” Office for Strategic and Defence Studies. Hungary, Budapest October 2001
• Jerzy Wolanin Wybrane elementy zarządzania ryzykiem Zarządzanie Bezpieczeństwem na Poziomie Lokalnym (2) EDURA Warszawa 2002.
• Jerzy Wolanin Rola organów samorządowych w kreowaniu lokalnej polityki bezpieczeństwa. Konferencja Samorządowa: Bezpieczna Polska, Bezpieczny Region. Stargard Szczeciński Kwiecień 2003.
• Jerzy Wolanin Naturalne i Przemysłowe Zagrożenia Życia Ludzkiego. Bezpieczeństwo dla Obywateli – Bezpieczeństwo Europy. Seminarium w ramach europejskiego projektu European Generic Emergency Response Information System (EGERIS) Częstochowa Czerwiec 2003.
• Jerzy Wolanin Starosta jako koordynator akcji ratowniczej. Międzynarodowe Targi Ochrony Przeciwpożarowej i Bezpieczeństwa Pracy. Poznań SAWO Wrzesień 2003.
• Jerzy Wolanin Wykorzystanie matematycznych modeli pożarów do badania ich przyczyn. Badanie Przyczyn Powstawania Pożarów Międzynarodowa Konferencja. Poznań 11-12 grudnia 2003.SITP PSP Szkoła Aspirantów PSP w Poznaniu. 2003
• Jerzy Wolanin Wybrane zagadnienia zarządzania ryzykiem Seminarium naukowe Mapy terytorialnego rozkładu ryzyka.. Organizatorzy SGSP oraz PW Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa. Warszawa Styczeń 2004 Opublikowany w książce Pt Mapy Terytorialnego Rozkładu Ryzyka. Wydanej przez Fundację Edukacji i Techniki Ratownictwa (EDURA) w 2004 roku.
• Jerzy Wolanin Prezydent miasta jako koordynator działań ratowniczych w metropolii Konferencja Bezpieczeństwo Wielkomiejskie Warszawa Kwiecień 2004.
• Jerzy Wolanin Krzysztof Biskup Fire Protection and Disasters Management Training in Poland. Fire Protection and Disaster Management Performed in EU Accession Country International Conference. Budapest Kwiecień 2004
• Jerzy Wolanin Education in the light of a new concept of Civil Protection in Poland. Conference devoted to the 10-th Anniversary of the Fire Service College of Public Service Academy 23 April 2004 Tallinn Estonia.
• Jerzy Wolanin Social Aspects of Risk. I Międzynarodowe Forum Służb Ratowniczych i Ochrony Ludności. Częstochowa Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej. Czerwiec 2004
• Jerzy Wolanin Właściwości terenowych organów administracji rządowej i samorządowej a efektywność zarządzania kryzysowego Konferencja pt. Teleinformatyczne i prawne instrumenty zarządzania kryzysowego i ratownictwa. Jachranka Centrum Promocji Informatyki Wrzesień 2004.
• Jerzy Wolanin Bezpieczeństwo społeczności lokalnych Konferencja pt. Gminne Centra Reagowania jako komponent Gminnych Centrów Informacji. Centrum Promocji Informatyki Warszawa 2004,
• Jerzy Wolanin Wybrane problemy związane z określaniem ryzyka pożarowego budynków. Konferencja Naukowo-Techniczna Nowa Technika w oddymianiu obiektów budowlanych. SGSP Styczeń 2005
• B. Mizieliński, J Wolanin, J. Hendiger Kondygnacyjny system oddymiania. Konferencja Naukowo-Techniczna Nowa Technika w Oddymianiu Obiektów Budowlanych. SGSP Styczeń 2005
• Jerzy Wolanin, Paweł Kępka „Intrastate Security in the Post 9/11 World” Conference. The Fire Service College of Public Service Academy 26 May 2005, Tallinn, Estonia.
• Jerzy Wolanin i inni Progressive Crisis Management System Symposium on Risk Management and Cyber-Informatics (RMCI 2005), Focus Symposium in the 9th World Multiconference on Systemics, Cybernetics and Informatics (MSCI 2005), Orlando, USA, July 10 - 13, 2005
• Jerzy Wolanin “Socjotechniczne aspekty prewencji” Ochrona Przeciwpożarowa. Czasopismo Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Pożarnictwa 3/2005
• Jerzy Wolanin „ Perceiving, Drama, Discomfort – Shadow of Disaster” Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 3/2005
• Jerzy Wolanin Chosen Elements of Civilizational Selection Theory Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 1/2006
• Jerzy Wolanin Domains of Safety Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 2/2006
• Jerzy Wolanin Ryzyko jako miara bezpieczeństwa Wspólne Międzynarodowe Seminarium Ratownicze. Bezpieczeństwo Transgraniczne. Augustów 25 – 27 września 2007
• Jerzy Wolanin Siły natury a zarządzanie ryzykiem. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – Nowe Standardy. Mysłowice 8 grudnia 2007
• Jerzy Wolanin Wybrane problemy zarządzania kryzysowego cz.I (listopad), część II grudzień. Przegląd komunalny 11/2007 i 12/2007
• Wolanin J., Kępka P., „Bezpieczeństwo i jego poczucie”, Bezpieczeństwo narodowe i zarządzanie kryzysowe w Polsce w XXI wieku - wyzwania i dylematy, praca zbiorowa pod redakcją T. Jemioły i K. Rajchela, ISBN 978-83-88910-31-9, czerwiec 2008

Ekspertyzy

• Przewodniczący Komisji- "Opinia dotycząca przyczyn i okoliczności rozwoju pożaru w Hali Stoczni Gdańskiej", listopad 1994, Gdańsk.
• Przewodniczący Komisji: „Ekspertyza dotycząca przyczyn i okoliczności pożaru Teatru Narodowego we Wrocławiu", 1995.

Ekspert

• Ekspert w Podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskich projektów ustaw: O Bezpieczeństwie Obywateli i Zarządzaniu kryzysowym oraz O Systemie Ratowniczym – 2004r.
• Ekspert MSWiA w sprawie projektu ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym 2004-2005r.
• Ekspert NATO od 2001r. CPC (Civil Protection Committee).

Promotor:

• rozprawy doktorskiej na temat: „Model funkcjonowania organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych na obszarze województwa” opracowanej przez st. bryg mgr inż. Witolda Skomrę AON obroniona 4 października 2005..Dr Nauk Wojskowych w specjalizacji Bezpieczeństwo
• rozprawy doktorskiej na temat: „Wpływ zwęglających się materiałów wykończeniowych na toksyczność środowiska podczas pożarów w budynku” opracowanej przez mł. bryg. mgr Barbarę Ościłowską . Praca obroniona 27 kwietnia 2006 r. Dr Nauk Technicznych w zakresie Budownictwa.
• rozprawy doktorskiej na temat: „Model organizacyjno – funkcjonalny współdziałania służb ratowniczych i sił Zbrojnych w przypadku użycia broni biologicznej w Polsce” – kpt. mgr inż. Paweł Kępka (praca obroniona 20 maja 2007)).
• rozprawy doktorskiej na temat: „Model funkcjonowania administracji publicznej Rzeczpospolitej Polskiej w czasie klęski żywiołowej” – mgr inż. Grzegorz Jędrzejczyk (otwarcie przewodu 25 kwietnia 2006).
• kilkudziesięciu prac dyplomowych inżynierskich i magisterskich.
• kilkudziesięciu prac dyplomowych. na studiach podyplomowych.

Recenzent rozpraw naukowych Rozprawy habilitacyjne

• dr hab. Melania Pofit-Szczepańska – rozprawa habilitacyjna pt” Analiza cech pożarowych drewna w procesie jego spalania w warunkach symulujących środowisko pożarowe” Akademia Rolnicza im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Wydział Technologii drewna, 1993.
• dr hab. Zoja Bednarek - rozprawa habilitacyjna pt.: Wpływ wzrostu temperatury na charakterystyki wytrzymałościowe stali stosowane przy określaniu bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji w konstrukcji żelbetowych. Politechnika Wileńska Wydział Budownictwa 1997r.

Rozprawy doktorskie

• dr Wacław Piórczyński – rozprawa doktorska pt.: ”Badanie parametrów pożaru z uwzględnieniem własności materiałów palnych i mechanizmu procesów spalania”. Instytut Chemii Przemysłowej w Warszawie, 1997.
• dr Stanisław Lenard – rozprawa doktorska pt.: „Transgraniczny system obrony przed skutkami wypadków i katastrof na granicy polsko-niemieckiej” Akademia Obrony Narodowej Wydział Strategiczno- Obronny 2000r.
• Waldemar Jaskółowski – rozprawa doktorska pt:”Szybklość zwęglania i generacji ciepła podczas spalania drewna zabezpieczonego ogniowo”, promotor dr hab. Melania Pofit-Szczepańska prof.nadzw.SGSP, Akademia Rolnicza im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Wydział Technologii Drewna, 2001.
• dr Marzena Półka rozprawa doktorska pt „ Wpływ dodatków nieorganicznych na palność modyfikowanych materiałów poliestrowych „Politechnika Szczecińska Wydz. Technologii i Inżynierii Chemicznej, (2001).
• Wojciech Jarosz rozprawa doktorska pt. „ Zagrożenia środowiska naturalnego powodowane przez zjawiska wykipienia i wyrzutu paliw w czasie pożarów zbiorników zawierających ciecze ropopochodne. Promotor prof. dr hab. Melania Pofit-Szczepańska. PW Wydział Inżynierii Środowiska. 2005.
• Marek Baczyński rozprawa doktorska pt. „System Ochrony Ludności w Powiecie” Promotor prof. dr hab. Marek Lisiecki AON Wydział Strategiczno-Obronny. Warszawa 2005.
• Jacek Borowiak rozprawa doktorska pt „ Metoda wyznaczania liczby środków transportu w stanach zagrożenia na przykładzie pojazdów Straży pożarnej” Politechnika Radomska. Im. Kazimierza Pułaskiego. Wydział Transportu Radom 2006
• Tomasz Zymon rozprawa doktorska pt „Zagrożenia wybuchem gazu płynnego w instalacji dystrybucji i jego skutki dla środowiska” Główny Instytut Górnictwa Katowice. 2006.
• kilkudziesięciu prac dyplomowych inżynierskich i magisterskich.
• kilkudziesięciu prac dyplomowych. na studiach podyplomowych.

Opiniodawca

• dr hab. Melania Pofit – Szczepańska: „Wybrane zagadnienia z fizykochemii wybuchu” (materiał pomocniczy dla studiów magisterskich Szkoły Głównej Służby Pożarniczej), Warszawa, 1996.
• Słownik pożarniczy polsko-angielski i angielsko-polski - (1999)

Ważniejsze szkolenia

• Wolanin J.: "Zarządzanie w stanach zagrożeń i doskonalenie systemu ochrony ludności". Szkolenie dla starostów woj. dolnośląskiego. Wrocław, marzec 2003r.
• Wolanin J.: "Zarządzanie ryzykiem". Szkolenie kadry kierowniczej PSP i ich rzeczników prasowych. Warszawa, wrzesień 2003r.
• Wolanin J.: "Zarządzanie bezpieczeństwem na poziomie lokalnym". Szkolenie dla przedstawicieli administracji samorządowej szczebla gminnego i powiatowego województwa zachodniopomorskiego "Zarządzanie w stanach zagrożeń i doskonalenie systemu ochrony ludności". Międzyzdroje, Październik 2003r.
• Wolanin J.: „Zarządzanie bezpieczeństwem”. Szkolenie dla marszałków województw z zakresu ochrony ludności i zarządzania kryzysowego. Warszawa, listopad 2003r.
• Wolanin J. „Wybrane Problemy Bezpieczeństwa na szczeblu powiatu” Szkolenie starostów i pracowników Wydziału Zarządzania Kryzysowego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. Gdańsk Listopad 2004.
• Wolanin J. „Bezpieczeństwo obywateli w kontekście przyszłych wyzwań”. Szkolenie dla kadry kierowniczej Ministerstwa Sprawiedliwości, Popowo Maj 2005r.

Prorektor - Zastępca Komendanta ds. Operacyjnych

st. bryg. mgr inż. Jacek Klecz

klecz@sgsp.edu.pl

Urodził się 13.05.1959 r. w Gdańsku. Absolwent Szkoły Głównej Służby Pożarniczej - (1980-1985).
Ukończył również:

• Podyplomowe Studia Bezpieczeństwa Europejskiego w Wojskowej Akademii Technicznej -1999 r.
• Wyższy Kurs Obrony na wydziale strategiczno - obronnym w Akademii Obrony Narodowej - 2001 r.

Życie zawodowe związane ze SGSP od 1985 r. - rozpoczynając od funkcji z-cy dowódcy kompanii poprzez dowódcę kompanii, następnie jako z-ca szefa katedry i wreszcie jako naczelnik Wydziału Kadr i Organizacji w roku 93. W październiku 1997 roku powołany został na stanowisko Z-cy Komendanta ds. Liniowych w Szkole Głównej Służby Pożarniczej.

Żonaty; żona Hanna - ekonomista; syn - Marcin - absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Hobby: turystyka rowerowa, sport, literatura.

Dziekan Wydziału Inżynierii Bezpieczeństwa Pożarowego SGSP

bryg. prof. dr hab. Janusz Rybiński

j.rybinski@sgsp.edu.pl

Tel. 0225617553;

Absolwent Wydziału Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Posiada stopnie naukowe:

dr n. fizycznych, dr hab. n. technicznych. Rozprawa habilitacyjna pt.: "Efekt piezorezystancyjny w implantowanych warstwach krzemu i warstwach Pb_l-xSn_xTe.

Obecnie jest profesorem nadzwyczajnym SGSP. Aktywnie działa w Polskim Towarzystwie Fizycznym. Prowadzi wykłady z fizyki. Kieruje pracami naukowymi w zakresie zastosowań optoelektroniki w ochronie przeciwpożarowej. Kierownik wielu projektów badawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Obecnie jest kierownikiem tematu badawczego finansowanego ze środków MNiI na działalność statutową pt.: "Zastosowanie termografii aktywnej do badań podpowierzchniowych defektów w skali mikroskopowej".

Przed zatrudnieniem w SGSP był pracownikiem naukowym Instytutu Badań Jądrowych w Świerku, gdzie zajmował się badaniem wpływu neutronów na właściwości półprzewodników. Następnie był nauczycielem akademickim Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie wykładał fizykę oraz prowadził badania naukowe w zakresie technologii cienkich warstw półprzewodnikowych i dielektrycznych pod kątem zastosowania do wytwarzania tranzystorów polowych, detektorów podczerwieni, przetworników ciśnienia i laserowych rezonatorów optycznych.

Posiada odznaczenia:

Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznakę Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej, Medal Edukacji Narodowej, Medal Srebrny Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny.

Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych, kilku patentów i kilku skryptów.

Wykaz najnowszych publikacji naukowych:

1. Janusz Rybiński, Wnioski z prób zastosowania termowizji do wykrywania pasażerów linii lotniczych dotkniętych chorobą SARS, Konferencja Naukowa Zarządzanie Bezpieczeństwem – Wyzwania XXI Wieku, Kazimierz Dolny, 2008, Materiały konferencyjne str. 443 – 450.

2. J. Rybiński, Zastosowanie termografii w zapobieganiu rozprzestrzeniania się SARS, I Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Wyzwania Bezpieczeństwa Cywilnego XXI wieku - Inżynieria działań w obszarach nauki, dydaktyki i praktyki" SGSP, Warszawa, 31.05-1.06.2007, s. 149 – 154.

3. M. Bednarek, J. Rybiński, Termograficzne badania mikroskopowe elementów laserów półprzewodnikowych, Zeszyty Naukowe SGSP nr 35, Warszawa, 2007, str. 53 – 61.

4. R. Chybowski, M.Bednarek, J. Rybiński, A. Jokiel, „Diagnostyka termowizyjna zakopanego i uszkodzonego kabla elektrycznego”, Miesięcznik Naukowo-Techniczny Pomiary Automatyka Kontrola 2’2007, luty 2007.

5. W. Jarosz W., J. Rybiński, Miezdunarodnoje nauchno-issledovatelskoje sotrudnichestwo Glavnoj Shkoly Pozarnoj Służby w sfere bezopasnosti, IV Międzynarodowa Konferencja Cherezvychajnyje sytuacji: priduprezdenije i likwidacja, Minsk, 6-8.06.2007.

6. Janusz Rybiński, Michał Bednarek: Wykrywanie podpowierzchniowych defektów metodą termografii aktywnej. Materiały XXXVIII Zjazdu Fizyków Polskich, Warszawa 2005.

7. J. Rybiński, M. Bednarek, A. Jokiel, Stanowisko badawcze do wykrywania i identyfikacji defektów podpowierzchniowych metodą fali cieplnej. " Zeszyty Naukowe SGSP" Nr 32, Warszawa 2005.

8. J. Rybiński, M. Bednarek, W. Wnęk, J. Boczarski: Badania transmisji promieniowania podczerwonego w aerozolu parafinowym. " Zeszyty Naukowe SGSP" Nr 32, Warszawa 2005.

9. J. Rybiński, B. Habich, A. Tarnogrodzki, L. Duda: Generacja mgły gaśniczej za pomocą dysz de Lavala. Materiały Międzynarodowej Konferencji "Požarni ochrana 2004", Ostrava 14-15.09.2004, Czechy.

10. R. Chybowski, M. Bednarek, J. Rybiński, A. Jokiel: Termograficzna identyfikacja uszkodzeń w kablach elektroenergetycznych ułożonych w ziemi. Materiały Konferencyjne VI Krajowej Konferencji "Termografia i Termometria w Podczerwieni", Ustroń-Jaszowiec, 4-6 listopada 2004 r.

11. J. Rybiński, M. Bednarek, A. Jokiel, B. Więcek, B. Ostrowski: Stanowisko do badań metodą fali cieplnej z szybkością rejestracji 100 ramek/s. Materiały Konferencyjne VI Krajowej Konferencji "Termografia i Termometria w Podczerwieni". Ustroń-Jaszowiec, 4-6 listopada 2004 r.

12. J. Rybiński, M. Bednarek: Zastosowanie termografii aktywnej do wykrywania podpowierzchniowych defektów w elementach konstrukcji. Materiały Konferencyjne Ogólnopolskiej Konferencji Naukowo-Technicznej "Współczesne Problemy Bezpieczeństwa Pożarowego w Budownictwie i Inżynierii Środowiska", Koszalin-Mielno-Łazy, 7-9 czerwca 2004 r.

13. R. Chybowski, M. Bednarek, J. Rybiński; Diagnostyka termograficzna w podczerwieni kabla 110 kV. Przegląd Elektrotechniczny Konferencje 1’2003, IX Sympozjum "Problemy Eksploatacji Układów Instalacyjnych Wysokiego Napięcia EUI 2003", Zakopane, 9-11 października 2003.

14. J. Rybiński, M. Bednarek: Badanie wpływu zadymienia na obserwację za pomocą kamer termowizyjnych. Materiały XXXVII Zjazdu Fizyków Polskich, Gdańsk, 2003.

15. J. Rybiński, M. Bednarek, Transmisja promieniowania w aerozolu w zakresie spektralnym pracy kamer termowizyjnych, Materiały Konferencyjne V Krajowej Konferencji "Termografia i Termometria w Podczerwieni", Ustroń 2002.

16. R. Chybowski, M. Bednarek, J. Rybiński, Termograficzna identyfikacja defektów w izolacji elektrycznej kabli, Materiały Konferencyjne V Krajowej Konferencji: "Termografia i Termometria w Podczerwieni", Ustroń 2002.

17. R. Chybowski, M. Bednarek, J. Rybiński: An electric wire under short-circuit current flow condition as studied by thermography. Materiały Międzynarodowej Konferencji "Short - Circuit Currents in Power Systems", Łódź 2002.

18. R. Chybowski,J. Rybiński, M. Bednarek: Błędy występujące przy pomiarach kamerą termowizyjną, Wiadomości Elektrotechniczne 2002, nr 6.

19. J. Rybiński, M. Bednarek: Wpływ zadymienia na obserwację za pomocą kamery termowizyjnej. "Zeszyty Naukowe SGSP", 2002.

Dziekan Wydziału Inżynierii Bezpieczeństwa Cywilnego SGSP

prof. dr hab. inż. Andrzej Włodarski

wlodarski@sgsp.edu.pl

Od 1976 r. pracuje w Instytucie Informatyki Akademii Sztabu Generalnego WP /starszy programista/, a od 1979 r w Oddziale Naukowym tejże Akademii, gdzie w 1982 r. uzyskuje stopień doktora /temat rozprawy: "Problemy zastosowania informatyki w systemie kierowania pracami badawczymi w Akademii Sztabu Generalnego WP"/ , a w 1988 r - doktora habilitowanego /temat kolokwium: "Zastosowanie informatyki w systemie kierowania działalnością naukową w ASG WP"/, zajmując stanowiska adiunkta, docenta oraz kierownika studiów doktoranckich.
W 1990 r. zostaje mianowany profesorem nadzwyczajnym Akademii Obrony Narodowej i rozpoczyna pracę na Wydziale Strategiczno-Obronnym tej Akademii. W 1996 roku przechodzi do pracy w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego /kierownik Zespołu Zarządzania Kryzysowego/, gdzie kończy służbę wojskową i przechodzi na emeryturę w listopadzie 2003 roku.

W tym czasie podejmuje pracę w SGSP, gdzie w kwietniu 2004 roku zostaje mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego tejże Uczelni, a w październiku 2004 roku powierzono mu funkcję Dziekana Wydziału Inżynierii Bezpieczeństwa Cywilnego.

W Jego dorobku naukowym znajduje się ponad 100 publikacji naukowych oraz kilkadziesiąt recenzji i opinii. Brał udział w wielu komisjach do spraw przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Wypromował jednego doktora. Współorganizował wiele konferencji, w tym kilka międzynarodowych, poświęconych problematyce zarządzania kryzysowego w państwie, w tym również związanych z systemami informacyjnymi ogólnopaństwowych struktur administracyjnych Prowadzi wykłady i ćwiczenia z przedmiotów w problematyce Bezpieczeństwa państwa /Zagrożenia RP; System obronny państwa, Podstawy teorii bezpieczeństwa/ oraz Zarządzania /Zarządzanie kryzysowe, Zarządzanie zasobami informacyjnymi oraz Informatyczne systemy zarządzania/. Był promotorem ponad 100 prac magisterskich i inżynierskich.

Ważniejsze prace opublikowane w ostatnich 7 latach

1. Przygotowanie i prowadzenie wojny obronnej przez Polskę po 2000 roku "KAPPA". Kierowanie systemem obrony państwa, w tym kierowanie układem pozamilitarnym i dowodzenie siłami zbrojnymi. Założenia metodyczne rozwiązania tematu oraz projekcja czynników warunkujących kierowanie systemem obrony państwa, AON, Warszawa 1996
2. Przygotowanie i prowadzenie wojny obronnej przez Polskę po 2000 roku"KAPPA". Kierowanie systemem obrony państwa, w tym kierowanie układem pozamilitarnym i dowodzenie siłami zbrojnymi. Analiza potrzeb i możliwości kierowania systemem obronności państwa w sytuacjach kryzysowych. Studium analityczne cz. 1, AON, Warszawa 1997
3. Badanie sytuacji kryzysowych w otoczeniu RP. Zagrożenia wynikające ze stanu środowiska naturalnego w kontekście transgranicznym, AON, Warszawa 1997
4. Badanie sytuacji kryzysowych w otoczeniu RP. Polityczno-militarne warunki rozwoju sytuacji kryzysowej w otoczeniu RP. AON, Warszawa 1997
5. Raport o stanie przygotowania państwa do usuwania skutków klęsk żywiołowych, BBN, Warszawa 1997
6. Bezpieczeństwo w badaniach naukowych pionu polityki obronnej MON, AON, Warszawa 1998
7. Rola mediów w stanach nadzwyczajnych, BBN, Warszawa 1999.
8. Ewakuacja ludności w czasie klęsk żywiołowych, TWO, Warszawa 1999
9. Raport o stanie przygotowania państwa do realizacji zadań w zakresie monitorowania, diagnozowania oraz zwalczania i usuwania skutków zagrożeń środkami mikrobiologicznymi, BBN, Warszawa 2000
10. Raport o stanie przygotowania państwa do realizacji zadań w zakresie monitorowania, diagnozowania oraz zwalczania i usuwania skutków działań bioterrorystycznych, BBN, Warszawa 2001
11. Kierowanie systemem obronnym państwa, w: Regionalizm a bezpieczeństwo, AMW, Gdynia 2002

Kwestor

mgr Iwona Ładziak

iwona.ladziak@sgsp.edu.pl

urodzona 23.05.1963 r. w Sokołowie Podlaskim mąż Michał, syn - Artur, córka - Aleksandra

Wykształcenie

• 1996 - 1999 - Wyższa Szkoła Handlu i Finansów Międzynarodowych w Warszawie. Kierunek: finanse i bankowość.

• 2000 - 2001 - Wyższa Szkoła Ubezpieczeń i Bankowości w Warszawie. Kierunek: finanse i bankowość.

• 2002 - 2003 - Uniwersytet Warszawski - Studia Podyplomowe w zakresie rachunkowości i podatków.

• Z dniem 28.01.2004 r. uzyskała certyfikat księgowego wydany przez Ministra Finansów.

Zainteresowania: fotografia i podróże.

Kierownik Działu Kadr i Organizacji

st.kpt.mgr Małgorzata Grącka

gracka@sgsp.edu.pl

Urodzona w Warszawie, mąż Ryszard pracujący w budownictwie przemysłowym, syn Artur student V roku Politechniki Warszawskiej na Wydziale Fizyki.

Wykształcenie:

• 2000r.tytuł licencjata w Wyższej Szkole Zarządzania w Warszawie Wydział Zarządzania Biznesem
• 2001r. stopień mgr w Wyższej szkole im.P.Włodkowica w Płocku Wydział Zarządzania
• 2006r. ukończony program doktorancki w zakresie Ekonomia Pracy w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych

a także:

• 2001r. Studium Oficerskie w SGSP
• 2003r. kurs pedagogiczny w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli
• 2004r. kurs Emisji Głosu

Praca i służba:

• Od 1979r. księgowa w Instytucie Państwa i Prawa PAN
• Od 1982r. kwestura SGSP
• Od 2001r. pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze Nauk Organizacyjno-Prawnych
• Od 2004r. Kierownik Działu Spraw Pracowniczych
• Od 2007r. Naczelnik Wydziału Kadr i Organizacji

Hobby - muzyka, literatura szczególnie sensacyjna, podróże, turystyka w tym rowerowa i narciarstwo.

Ostatnia zmiana:
KM
2009-11-11