Stary dom Wczoraj odwiedziłem Rodzinny Dom Ściany przypominały dłoń matki. Drewniany dom płacze resztkami sił A napis "do rozbiórki" wyjaśnia zagadkę życia Więc rejestruję myśli zdzierając z murów swe odbicie Ludzie Manekiny - mowa jak wiatr świszczący i pisk gryzonia na rozbitej szybie egoizmu wydrążeni do jęku w krainie kaktusowej myję niemy kamień by przemówił czułością Aż mądrością obudzeni w sobie W cieple tej ziemi życie podają - kroplą krwi Życie Rozpędzone jak koło które się rozpadnie a człowiek ustala zasady dla świata * * * (Potrącony) Potrącony skrzydłem Pegaza chwytam ciszę przed krzykiem Intuicją wchodzę w światło poranka jak w miłość Przed dotykiem wyczuwam subtelne kształty twego ciała i blask jaskółczych oczu Zmiany Mój świat się zmienia a ja nie przestaję istnieć dla tych którzy niby mnie rozumieją świat techniki zakłóca wyobraźnię Chciałbym odkryć twoje ciało * * * (Zaczekam) Zaczekam chwilę lecz czy to świt czy noc jeszcze Prowadź mnie w chwili najmniej spodziewanej Nad winnicą ptak już nie skona w powietrzu zerwę dla niego grona - myśli niech rozsypie po niebie * * * (Zamieszkałaś) Zamieszkałaś w moich myślach do bólu i zostaniesz choć nie stoisz przy mnie i nie mogę ofiarować ci pierścionka dnia promienie południa pobladły i słońce nie poznaje siebie Puszcza Kozienicka Tu lipce z koźlakami i białe konwalie poziomki pachnące twoimi wargami i jagody Każdy owad i ptak staje się wirtuozem przy akompaniamencie drzew a dla słowika każda noc za mała śpiewu aż sercu bociany wiją gniazda Jesienny czas Łąka żyje własną zadumą zagląda w oczy bocianom i nie pozwala kukułce roztlić w naszych sercach szczęścia Czuję się jak księżyc w blasku bolesnym i wciąż się zapadam z wiatrem jesieni Mówię Nasza miłość przysiadła jak pospolita jawa cieniem kocha dni chmurne i słoneczne Mówię do niej - uspokój wiatr - przecież przyjedzie żeby miała gdzie powrócić * * * (Dopóki) Dopóki każda chwila ciebie zna i mnie uwijmy azyl od złości do modlitwy odsłońmy drzewa sklejane posoką oczekiwania na przekór wiatrom by trwały nieugięte jak księżyc w oknie W obłoku życia Całuję twoje ciało naprężone jak noc i ręce pachnące maciejką Przyjmuję te chwilę jak łaskę i wspinam się w chmurę miłości w różnych kształtach wiatru co wie prawie wszystko o życiu zagmatwanym I płaczę nadzieją Co o nim wiesz Co wiesz No i co wiesz o tym co ci zaufał w chwilach trwogi który czeka nawet na fałszywy blask miłości Świętuj własną urodę w śnie gdy on jak pies zlizuje rany z zakrwawionej nocy Co o nim wiesz Rozmowa z... Twoje listy jak skrzydła synogarlic z naszyjnikiem cienia jak zapach ciała w śnie ty jedyna ocalasz od śmierci i noc staje się czysta w gwiazdach wróżebnych więc podziel się ze mną owocem twojego drzewa Przesłanie Kochanej córce Ewie Gdy weźmiesz do ręki tomik moich myśli zamkniesz się w ramach dni a albo w muszli z echem nocy Żaden ptak nie będzie skazą w pamięci mędrcy pochylą się spokojem olimpu Czterolistną koniczyną pożegnasz zagadki słów i nauczysz się zapominać Wczoraj i dziś Dzięki tobie ujrzałem tęczę I nie boje się szczęścia choć piękno jak niebezpieczny dar zatraca mnie na oślep Może uzgodnię wolę Najwyższego i obudzę w sobie słowo jak światło w tunelu aż nadam tęsknocie kształt Rozważania Gdy namalujesz wargami listki nadziei gdy pozwolę ci odejść Wiatr kradnie słowa gorących ust wschodzą dla ciebie dla tej jednej nocy Jeżeli odejdziesz będziesz dalsza niż księżyc ale uśmiechaj się Jeżeli pozostaniesz obudzę echo stu dzwonów i noc dopasujemy do naszych pragnień Pieszczoty Ponownie ręką rysuję jej biodra i talię prosząc o łagodny wymiar w chwili gdy ciało sprzeciwia się wieczności Świerszcze jeszcze śpią a ja dotykiem ust czynię świt jej nieba gdy mówi "prawdziwy mężczyzna" i osuwa się bezsilnie Do mojej pani Grzechem nieskończonej imaginacji nucisz pieśń niepojętą uśmiechasz się błyskiem porozumienia i nadmiarem uczuć wchodzisz w mój dzień jak słońce Drzewom i kwiatom oddajesz łagodne gesty Całuję Twoje piersi wargami drażnię skórę Nie ma piękniejszej chwili Wreszcie Spacerkiem wyobraźni rozkwita wyziębiony oddech Twoje ciało spełnia niebo noce nie są dokuczliwe czas nie przypomina trąby powietrznej Wreszcie czuję że jesteś Chwila Jędrnymi sutkami podjudzasz wyobraźnię Zachłannie czuję oddech ziemi ze słońcem twego ciała kos gra intymnie na strunach pajęczyny która oplata nas Cienie chwieją się podążając za cieniem wiosny Zatracenie Pytasz mnie jedyna jakbym był przyczyną Twoich grzechów To niebo płacze gwiazdami Ja zbieram łzy zatracając się w Tobie * * * (Nie pojmiesz) Nie pojmiesz bezwonnych słów moich dopóki one jak krople nie skruszą skał obojętności chciałbym być kroplą spijaną z Twych dłoni Może błysk gwiazdy przetnie szybę i się odrodzę Rozmowa z kobieta Uczyniłaś serce moje stresem chociaż słodko rozchylasz usta to słowo jest kłębkiem cierni I ty jesteś kłębkiem niepokoju Modlę się by nadeszła chwila rozwidnienia i pozostać skomląc jak pies Wierność obrałem choć ta miłość nie ocala od śmierci Kobieto oddal szpan i bez pogardy wysłuchaj mnie Nadchodzi mroczna noc Wiatr w oczy Choć podobna do atrapy jesteś kobietą we mnie Zgarniasz zwiędłe liście dzieląc nas na dobro i zło Niech czas prowadzi a ten upadek będzie po łagodnym zboczu * * * (Jest taki dzień) Jest taki dzień w którym kalekie skrzydło chce prześcignąć wiatr Nie wstydzimy się wtedy słów w których ból przekracza granicę świadomości Może zamienisz się w księżniczkę a ja będę sługą twej bajki zaufam czerwonym kwiatom w ogrodzie Uśmiechniesz się do szczęścia jak moje myśli Carpe diem Ostatnia rozmowa Powiedziałaś weź moja niewolę i odejdź a ja - dziecko pójdę za blaskiem świecącym krótko Koszulę którą nosiliśmy nie będziemy dzielić pozostanie relikwią tysiąca i jednej nocy * * * (Szukam dni) Szukam dni przywołuję wspomnienia przebłyski życia w cieniu zapomnianym Godziny opadają jak srebrny pył a ty odwracasz głowę na drugą stronę czasu jak pająk który słabnie ale nie zapomina Więc dla Ciebie odszukam samego siebie Tańczę życie Twoje wargi rozwarte jak morskie anemony słowa mącą mi myśli przed wielka miłością nie oskarżam nikogo siebie tworzę i każda pora dobra Mówią, że cudów nie ma a embrion w łonie staje się perpetuum mobile Mówią, że cudów nie ma a ty zawsze tęsknotom nadajesz kształt Pytanie Czy Ty możesz istnieć bez mojego wzroku Splatani tworzymy Boga Nasze wnętrze drąży gorączka Nie bój się miłość kruszy skały Wystarczy Dla swoich uczuć nie będę szukał racji choć miłość mnie oszukała Życie nie może być atrapą Wystarczy muśnięcie światła by przestać modlić się głosem samotności Dni przestają lękać się jak my * * * (Sprowokowałaś szczęście) Sprowokowałaś szczęście gdy przyszło nierealnością Znów ukradliśmy coś Panu Bogu na oczach wszystkich świętych tylko podświadomość spłatała figle miłości we wspólnym cieniu życia i śmierci