Dzięki tobie Uruchomiłaś kontakt wewnętrznie odrodzony i ponownie ruszam w świat gdy nie wolno odkładać sekundy A producenci urojeń niech idą precz potępieni Dzięki Tobie zaczynam oddychać jutrem Dopóki jestem Pani J. Góźdź W tym zwariowanym świecie spowiadam się tobie jak kłos ziemi. Odradzam słowem i rosnę kojącym ogniem w chwili współtworzenia. To jedyna pewność że życie nie jest tylko światełkiem, co rozbłyskuje nocą. Słowobranie Powiedz - czy świt Czy noc jeszcze. Jak ptak na dwóch gałęziach uczę się sztuki złudnego szczęścia Wchodzę do winnicy uczuć dla jednego słodkiego grona Pszczoły uwijają się na pogodę myśli Może będzie dobre słowobranie Chwile Wracam do ciebie nie wstydząc się tożsamości Noce obracają się ruchem ręki i nie pamiętam żadnego snu Świt obejmuję ramionami i powtarzam wspólne chwile jak niewinny żart Odpłatka Od wzniosłości krok do śmieszności Antidotum rodzi cierpienie a życie szczepi gałęzie fałszu - troski jak loty jaskółek w pośpiechu i gorzkie słowa Gdyby człowiek dobrocią swą świat tulić zechciał Czy byłby to grzech czy modlitwa? * * * (Możesz mi rozkazać) Możesz mi rozkazać co tylko zechcesz Myśli kłębią się jak chmury prowadzące burzę Więc przywróć spokój mój niepokoju - ostatni cieniu miłości Niech ujrzę rozlew po krańce Twoich zmysłów Bo gdy pierwsza miłość zawiodła w rozkoszach i nawet jest szczęśliwa Przyjdź Tyle jest chwil uśmiercających tkliwość ile słów skręcających się w bólu Wspomnienie dąży do treści Przyjdź - pochyl się jak nad śpiącym dzieckiem Przestanę wpatrywać się w przestrzeń i usnę z zapachem twojego ciała * * * (aksamit twojego ciała) aksamit twojego ciała jak moją ufnością jak sen który oswaja dal gwiazdy twoich oczu ponad uśpionym światłem drżą jak moje serce gotowe na ogromny wstrząs Wróżba Ten kielich nie wróży przyszłości wylewa się z niego lęk przed utratą kruchym gestem wypiję do dna i rozbiję żal na szczęście południa Razem z sobą Zatrzymam w dłoniach własny obraz uporządkowanego czasu i zmuszę się do spojrzenia w człowieka Zwiedzę nowy świat nową planetę fantastyczną w odmienności zamkniętą w swojej prawdzie bo razem z sobą doczekać jutra najciężej a wówczas usłyszę cykady majowe w krainie Szambali i po białym prześcieradle Twych uczuć jak lunatyk przespaceruję Bez namysłu Zorganizowałaś kurs przyspieszonego życia pełnią szczęścia w stanie zakochania a ja bez namysłu zebrałem zauroczenie i zawiesiłem pod powieką na bezsenność Jesteś Jesteś dla mnie prostokątem papieru i wierszem nie napisanym twoje listy jak ślady zabrane przez fale smutek lotnią oczu palcami rozrywam koperty by nie spłoszyć serca Chwila Jak Cię zatrzymać w jantarze uczuć wyrzeźbić imię w kamieniu rdzą Ale mój dom - schorowany leży jak potrzaskany posąg A ty wyrosłaś tysiącem schodów aż trudno dotrzeć Świtem Ranek zbudził mnie niecierpliwością wspomnień ciepłem snu po Tobie Twarz myję rosą myśli niepowtarzalnej istoty doskonałej w punkcie wyjścia Już czas w promieniach uczuć rzucić cień naszego jestestwa Są myśli i ślady Nie wszystko da się powiedzieć Są myśli które rozpinają zdrętwiałe skrzydła i odgadują niebo Są ślady ciał na posłaniu nie zdradzone w spowiedzi światłem wypieszczony zamknę je w sercu jak tajemnice zbiegłych dni Bym Zapłakał Dziwnie nudno choć świty te same dni słoneczne nie cieszą świat jest obcy Na skraj losu wybiegłaś miłości nowa więc wbij strzałę w serce bym zapłakał szczęśliwy Wtedy Spłonę Moje pragnienia drżą wśród głodnych zmysłów Czekam na gest Wtedy ułożę cię z ziaren piasku z wiośnianych liści z galerii zdarzeń Zawołam Cię po imieniu A kiedy przyjdziesz - Spłonę w splotach twoich ramion jak biała gotycka świeca Chcę Bez względu na porę dnia chciałbym cię zobaczyć Ból rzuciłem na kolana w tamten marcowy dzień i ten czerwcowy zdyszany Twoim ciałem w meandrach czasu z wiernością psa wypatruję Ciebie Może przyjdziesz na chwilę - Chcę rysować Chcę rysować Twój portret by uwiecznić zachwyt i ból Przeżyte chwile zatrzymać i Twoją dłoń delikatną wędrującą po torsie I usta na szyi Twoich kroków szept w ciszy słowa i drżenie ciała - róży zrzucającej cierń Wołam Wołam Twoje ramiona jak oddech ciepłe Wołam jak dzwon z obolałym sercem jak gwiazda przycupnięta pod niebem Czekam na kochane ręce Więc wszystkie paznokcie wbij wściekle Niech wiem że żyjesz - że jesteś we mnie Ty i ja Z jakiego snu się obudzić by przywołać ciebie Z jakiej tkliwości by róża rzuciła cień? bałaś się a ja nie zdążyłem przejść przez czarodziejski las Wrosnąć w Ciebie jak dar myśli proroczej Wymknęłaś mi się Ja samotny Ty odległa jak noc w bezsennym żalu Oboje tylko tobie Płyniemy pod prąd między różnymi brzegami Oddalamy się i zbliżamy - być może stało się to wszystko Pozostała ucieczka i chwila uśpienia Moja miłość przy Twoim rozsądku wydaje się słonecznikiem przy słońcu Ale przecież strach nie może zabić miłości * * * (W bezpiecznej rodzinie) córce Ewie W bezpiecznej rodzinie przyczepiony jak mrówka do drzewa patrzę z ukrycia I często zapominam że jest szara codzienność Czas obmywa rany A miłość łzy moje spłukuje Chciałbym Długo dopełniasz dzban czekania choć wiesz że ucho jest kruche Czas mija ciszą i trudno odejść od siebie w nocnej niecierpliwości A tak chciałbym przysiąść miłością twoich warg * * * (Nie będę zrywał) Nie będę zrywał kartek minionych dni Wiosna nagrzeszyła barwami A ja łagodną ciszą liżę rany wargami jelenia Tymczasem miłość czysta maciejką wtuliła się w polny kamień Będziemy Twoje słońce ma kreatywne promienie wśliznę się łykiem filozofii nie zauważony Odpromienię je i będę trwał korzeniami dębu aż zrośnięci w jedno będziemy księżycem wspólnych nocy Modlitwa Panie znudzony paplaniną krzyczę tyś żyć rozkazał Więc przyjm żal serca który dyszy niecierpliwie posłuchaj mojego głosu nim skropli się w ciemność Panie posłuchaj mojego głosu nim skropli się w ciemność Czy pamiętasz żonie Wymieniamy spłowiałe spojrzenia zamieniamy kilka słów i rozchodzimy się do swoich intymnych światów Nuda jak przyczajony wiatr przygląda się z każdego kata Ale czy pamiętasz szum jeziora i najpiękniejszą symfonie rybitw Wtedy było łatwiej żyć Nie zabronisz I tak nie zabronisz kochać Moja miłość galopuje na szczyt jak echo nieuchwytne Chwilami dyszy w lęku i wtedy kiełkuje we mnie zwątpienie Ale i tak nie zabronisz mi kochać Przecież miłość przeczuwa granice życia Nadzieja Jestem polem które możesz uprawiać oczyma i rękoma Wieje wiatr a ty chcesz ujarzmić czas przepływem krwi pod skórą I kiedy Cię żegnam nadzieja pozostaje nie tknięta odkąd wiem ze mnie potrzebujesz Krzycz Jesteś jak spłoszona mysz jak łasica czująca krew I - przestrach - pościg i myśl o zatrzaśniętym Raju Więc odważ się i krzycz Bądź echem nadchodzących dni aż pomarszczy się kora Tak będzie najprawdziwiej a miłość wypełni luki w krajobrazie