Historia SGSP

CENTRALNA SZKOŁA POŻARNICZA 1945 - 1949

Po drugiej wojnie światowej wraz ze wznawianiem działalności szkolnictwa ogólnokształcącego i zawodowego podjęto również odbudowę oświaty pożarniczej. Władze pożarnicze zdawały sobie sprawę, że od poziomu przygotowania zawodowej kadry pożarniczej i członków ochotniczych straży pożarnych zależy jakość pracy i rozwój straży, a także skuteczna ochrona przeciwpożarowa gospodarki i kultury narodowej.

Od 1945 r. oświatą pożarniczą - tak jak i w okresie międzywojennym - zajmował się Wydział Wyszkolenia zreaktywowanego Związku Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej (ZSP RP). Mimo bardzo trudnych warunków powojennych, Zarząd Przymusowy ZSP RP przystąpił już w pierwszym półroczu 1946 r. do odbudowy częściowo zniszczonego Domu Strażactwa Polskiego w Warszawie przy ul. Słowackiego 52/54, który był siedzibą władz naczelnych Związku i Centralnej Szkoły Pożarniczej. Za środki państwowe i społeczne odbudowano zniszczoną środkową część gmachu i przeprowadzono gruntowny remont całego budynku. Prace nad odbudową zakończono w ostatnim kwartale 1948 r.

Z rozpoczęciem kształcenia w CSP nie czekano do czasu ukończenia wszystkich prac budowlanych. Już w czerwcu 1946 r. w częściowo odbudowanym obiekcie rozpoczęto prowadzenie pierwszych po II wojnie kursów dla kandydatów na członków Korpusu Technicznego Związku, czyli zawodowych oficerów pożarnictwa. W roku 1939 w nowo wybudowanym Centralnym Ośrodku Wyszkolenia Pożarniczego przeprowadzono jeden kurs, a w okresie okupacji hitlerowskiej w Centralnej Szkole Pożarniczej dwa kursy dla zawodowych oficerów pożarnictwa. W celu podkreślenia ciągłości działalności dydaktycznej kursom oficerskim po wojnie w Centralnej Szkole Pożarniczej nadawano kolejne numery. Tak więc czwarty kurs (pierwszy po wyzwoleniu) został zorganizowany w 1946 r. i trwał od 24 czerwca do 30 października. Był on przeznaczony dla oficerów Wojska Polskiego zajmujących się w jednostkach zagadnieniami ochrony przeciwpożarowej. Będąc oficerami wojskowymi, po kursie uzyskali oni także uprawnienia zawodowych oficerów pożarnictwa. Szkolenie to ukończyło 31 słuchaczy.

Kolejny, piąty kurs - już typowo pożarniczy - który trwał od 5 lipca do 6 października 1946 r. ukończyło 48 uczestników.

Po tych pierwszych kursach oficerskich przeprowadzonych w Polsce Ludowej organizowano następne. Przyjmowano na nie kandydatów w wieku do 35 lat, którzy ukończyli powstałe po 1932 r. gimnazja ogólnokształcące ( mała matura), gimnazja zawodowe lub też inne szkoły zawodowe działające do czasu przeprowadzenia reformy szkolnictwa. W pierwszej kolejności uczestnikami kursów zostawali kandydaci ze świadectwami maturalnymi. W porównaniu z latami trzydziestymi okresu międzywojennego, kiedy to na kursy przyjmowano soby z maturą, po wojnie wymagania w zakresie wykształcenia zostały nieco obniżone. Zakwalifikowani na kursy kandydaci nie płacili za naukę, wyżywienie i zakwaterowanie. Na czas trwania nauki otrzymywali umundurowanie i uzbrojenie osobiste. Wszystkich ubezpieczano w Kasie Strażackiej PZUW. Wypromowani oficerowie byli zobowiązani do służby w ;pożarnictwie przez co najmniej pięć lat. Centralna Szkoła Pożarnicza, nazwana tak w okresie okupacji niemieckiej, prowadziła tylko kursy pożarnicze, a więc w świetle przepisów prawa oświatowego nie była faktycznie szkołą. Mogła się stać nią dopiero po wydłużeniu czasu kształcenia. W ówczesnej sytuacji wielkiego braku kadry zawodowych oficerów pożarnictwa, niewystarczającej bazy lokalowej i trudności finansowych, rozwiązanie takie nie było wykonalne. Dlatego w sierpniu 1948 r. z konieczności powrócono do nazwy Centralny Ośrodek Wyszkolenia Pożarniczego, a więc tej, jaką placówka otrzymała po jej wybudowaniu i oddaniu do użytku pod koniec 1938r.

W latach 1946 - 1949 w CSP i później w COSP w Warszawie przeprowadzono 8 kursów dla zawodowych oficerów pożarnictwa (w tym jeden dla oficerów Wojska Polskiego). Ukończyło je 314 słuchaczy. Warszawska placówka organizowała również inne krótkotrwałe szkolenia: dla mechaników obsługi motopomp, III stopnia dla młodszych oficerów OSP z województw warszawskiego i olsztyńskiego, referentów zajmujących się sprawami ochrony przeciwpożarowej oraz dla osób pełniących obowiązki powiatowych komendantów straży pożarnych z województw szczecińskiego i olsztyńskiego.

Treści programowe kadra realizowała w procesie kształcenia teoretycznego i ;praktycznego słuchaczy. Najwięcej zajęć praktycznych przeznaczono na opanowanie materiału nauczania przedmiotów zawodowych, przede wszystkim taktyki pożarniczej i wyszkolenia bojowego, obsługi motopomp, ćwiczeń formalnych ze sprzętem pożarniczym, prewencji pożarowej, nauki prowadzenia pojazdów. Uczestnictwo słuchaczy w akcjach ratowniczych stanowiło jeden z najistotniejszych składników procesu dydaktyczno - wychowawczego. Ta kompleksowa metoda praktycznego nauczania taktyki gaszenia pożarów, metoda najbardziej efektywna, uczyła działania w zespole oraz umożliwiała uczącym się opanowanie wielu umiejętności i nawyków przydatnych w organizowaniu działań gaśniczych i kierowaniu nimi. Sprzyjała zdobywaniu, utrwalaniu i doskonaleniu umiejętności dowódczych oraz pozwalała rozwijać umiejętności skutecznego stosowania sprzętu pożarniczego w akcjach, a także wyrabiać odporność na stres psychologiczny. Słuchacze brali udział w gaszeniu różnych pożarów: w ;mieszkaniach, zakładach przemysłowych, magazynach. Wyjeżdżali też do gaszenia pożarów w miejscowościach położonych w pobliżu Warszawy oraz do pożarów lasów.

KOMENDANCI CSP i COWP:

• mjr poż. Józef Boguszewski 1946
  
• ppłk. poż. Stanisław Drożdżeński 1947 - 1949
  
• mjr poż. Józef Wierciński 1950 - 1952
  
• mjr poż. Marian Ciesielski 1953
  
• mjr poż. Włodzimierz Uświeczew 1953- 1954
  
• kpt. poż. Wacław Duma 1954

mjr poż. Józef Wierciński 1950 - 1952