Historia SGSP

Intensywny rozwój organizacji strażackich na ziemiach polskich datuje się od lat siedemdziesiątych XIX w. Straże pożarne powstawały i rozwijały się jednak nierównomiernie. Wynikało to z odmiennych warunków politycznych, w jakich żyło społeczeństwo polskie w poszczególnych zaborach. Mimo wielorakich trudności straże pożarne mogły poszczycić się wieloma osiągnięciami w zakresie prewencji pożarowej.

Jednocześnie straże pożarne spełniały w swych środowiskach wiele innych niezwykle ważnych funkcji pozapożarniczych. Organizowały amatorskie zespoły teatralne, chóry i orkiestry, urządzały obchody rocznic narodowych, odgrywały wielką rolę w rozwoju życia społeczno-kulturalnego, zwłaszcza środowisk małomiasteczkowych i wiejskich. W okresie zaborów kultywowały język polski i obyczaje polskie, wnosiły duży wkład w kształtowanie i rozwój świadomości politycznej i narodowej społeczeństwa polskiego.

Pierwszy projekt utworzenia w kraju szkoły pożarniczej, która kształciłaby przyszłych kierowników i instruktorów straży, pojawił się w roku 1921 na pierwszym ogólnopolskim zjeździe delegatów straży pożarnych, jednakże warunki jego realizacji powstały dopiero w drugiej połowie lat trzydziestych. Do tego czasu prowadzone były kursy instruktorskie z inicjatywy komendanta straży ogniowej miasta Warszawy a od 1921 r. z inicjatywy Związku Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej.

Rozwój motoryzacji i konieczność przeszkolenia do zadań obrony przeciwlotniczej Korpusu Technicznego wymusiła rozszerzenia programów kursów szkoleniowych a także zwiększyła ich liczbę i podwyższyła poziom. Członkowie Korpusu Technicznego stanowili siłę motoryczną rozwoju zawodowych i ochotniczych straży pożarnych. Dbano przy tym nie tylko o zawodowe wykształcenie, ale także o wysoki poziom moralny. Wprowadzono zasadę ścisłej selekcji kandydatów na kursy instruktorskie tak pod względem właściwej postawy moralnej jak i przygotowania zawodowego. Działalność taką prowadzono przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego.

Rozwój szkolnictwa pożarniczego od systemu kilkumiesięcznych kursów, poprzez 3-letnią szkołę pomaturalną do 5-letnich magisterskich studiów pożarniczych jest wyznacznikiem zmian zachodzących w ochronie przeciwpożarowej w Polsce i wzrostu wymagań stawianych przed oficerską kadrą pożarniczą.


1937 - 1939 CENTRALNY OŚRODEK WYSZKOLENIA POŻARNICZEGO
1940 - 1942 CENTRALNA SZKOŁA POŻARNICZA
1945 - 1950 CENTRALNA SZKOŁA POŻARNICZA
1951 - 1955 CENTRALNY OŚRODEK WYSZKOLENIA POŻARNICZEGO
1955 - 1970 SZKOŁA OFICERÓW POŻARNICTWA
1971 - 1981 WYŻSZA OFICERSKA SZKOŁA POŻARNICZA
Od 1982 SZKOŁA GŁÓWNA SŁUŻBY POŻARNICZEJ