• PL
  • EN
  • EN

Uczczenie pamięci płk poż. Krzysztofa Smolarkiewicza

17-02-2017

W 22. rocznicę śmierci płk poż. Krzysztofa Smolarkiewicza władze szkoły oraz studenci uczcili Jego pamięć składając wieniec pod tablicą pamiątkową upamiętniającą Komendanta. płk poż. K. Smolarkiewicz był wielkim patriotą, zasłużonym oficerem i niezapomnianym komendantem Szkoły Oficerów Pożarnictwa i Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej. Był też cenionym nauczycielem i wychowawcą, człowiekiem wielkiego charakteru i umysłu, bez reszty oddanym swojej pasji i powołaniu - służbie dla dobra ludzi.

 

Krzysztof Smolarkiewicz urodził się 14 grudnia 1926 r. w Dąbrowie Górniczej. Od najmłodszych lat czuł powołanie do służby pożarniczej.  Przez cały okres II wojny światowej, jako młody chłopak, działał w Ochotniczej Straży Pożarnej miasta Dąbrowy Górniczej. W tym samym czasie aktywnie działał w konspiracji.

Zaraz po wyzwoleniu w styczniu 1945 r. zorganizował Ochotniczą Straż Pożarną w Dąbrowie Górniczej. Przez następne miesiące pełnił tam różne funkcje: strażaka, szofera, dozorcy, palacza, a w nocy wartownika. Miał wtedy 19 lat.

Od końca maja 1945 r. pracował w Zawodowej Straży Pożarnej w Katowicach. Wtedy też ukończył podstawowy kurs strażaka zawodowego z II lokatą i kurs mechaników obsługi motopomp z I lokatą. Jednocześnie uczęszczał do szkoły średniej. Za udział, postawę i wyratowanie kolegi z ognia w pożarze w stanie krytycznym i beznadziejnym  trafił do szpitala, w którym spędził kilka miesięcy. W nagrodę otrzymał zaszczyt uczestnictwa w kursie oficerskim oficerów pożarnictwa.

Szkołę Oficerów Pożarnictwa ukończył w październiku 1946 r. Jako 20-latek, po szkole oficerskiej został przydzielony na praktykę do Zawodowej Straży Pożarnej w Bytomiu, gdzie był dowódcą plutonu. Następnie w 1947 r. został drogą służbową przeniesiony do Zawodowej Straży Pożarnej w Katowicach. Pełnił tam funkcję dowódcy plutonu i oficera kulturalno-oświatowego. W tym czasie uczęszczał też do Wyższego Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach (późniejszej Wyższej Szkoły Ekonomicznej), gdzie ukończył I rok.

W 1948 r. na własną prośbę został przeniesiony do miasta stołecznego Warszawy, gdzie pracował w Centralnym Ośrodku Wyszkolenia Pożarniczego na stanowisku oficera wyszkoleniowego. Z powodów rodzinnych i osobistych w lutym 1949 r. przeniósł się do Gdańska, gdzie został przydzielony do tamtejszego Urzędu Morskiego. Objął tam stanowisko szefa Ośrodka Wyszkolenia Pożarnictwa Morskiego, który sam stworzył i który prowadził do momentu włączenia go w struktury Portowej Straży Pożarnej Oddział Gdańsk. Po komercjalizacji portu w styczniu 1950 r. został mianowany na stanowisko Komendanta Portowej Straży Pożarnej Gdańsk, którą budował od początku jej istnienia. W roku 1950 został odznaczony za uratowanie Statku „Stalowa Wola” Złotym Krzyżem Zasługi. Rok później urodził mu się syn Piotr. Do lipca 1952 r. pełnił funkcję komendanta Portowej Straży Pożarnej Gdańsk.

W sierpniu 1952 r. został mianowany przez Ministra Żeglugi na stanowisko Zastępcy Dyrektora Zarządu Portu Gdańsk – Gdynia do spraw administracyjno-finansowych. Jego pracę przełożeni oceniali na najwyższym poziomie. Jednakże potrzeba powrotu do umiłowanego pożarnictwa zaowocowała zakończeniem współpracy z Zarządem Portu Gdańsk – Gdynia w czerwcu 1953 r. W marcu 1953 r. uczestniczył w kursie uzupełniającym dla oficerów pożarnictwa i ukończył go z I lokatą.

Od lipca 1953 r. rozpoczął pracę w Komendzie Głównej Straży Pożarnej w Warszawie na stanowisku Naczelnika Wydziału Akcji Zapobiegawczej. Następnie w 1955 r. awansował na  Szefa Służby w Komendzie Głównej Straży Pożarnej. W 1958 r. zakończył współpracę z Komendą Główną Straży Pożarnej jako Zastępca Komendanta Głównego Straży do spraw liniowych.

Od stycznia 1959 r. pracował na stanowisku Komendanta Szkoły Oficerów Pożarnictwa w Warszawie, a od maja 1972 r. na stanowisku Komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej. Podczas kierowania szkołą pożarniczą, wraz z kadrą szkoły, wniósł trwały i owocny wkład w jej rozwój. Dorobek ten obejmuje m.in. sprawne kierowanie szkołą, kwestie organizacyjne, wyniki kształcenia i wychowania, rozbudowę i wyposażenie techniczno-dydaktyczne szkoły, a także wiele inicjatyw i osiągnięć w zakresie działalności społecznej na rzecz szkoły, dzielnicy Żoliborz oraz miasta stołecznego Warszawy.

Jego służba na stanowisku Komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie została zakończona odwołaniem ze stanowiska podczas strajku w listopadzie 1981 r.

Krzysztof Smolarkiewicz prowadził kształcenie oficerów Straży Pożarnej przez 22 lata swojego życia. Okres ten traktował jako najlepsze lata swojego życia i największe osiągnięcie zawodowe.

W 1974 r. został ojcem bliźniaków Mariusza i Marcina Smolarkiewiczów. W listopadzie 1981 r. powołano go na stanowisko sekretarza generalnego Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, którą to funkcję pełnił do końca 1988 r.

Kiedy odszedł z czynnej służby, nie zerwał ze środowiskiem. Tak jak w czasach swojej młodości, powrócił do pracy z ochotnikami. Od podstaw zbudował siedzibę Ochotniczej Straży Pożarnej w Kaskach.

Za ofiarną służbę w pożarnictwie został wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i korporacyjnymi, a jako jeden z pierwszych - Honorowym Medalem im. Józefa Tuliszkowskiego.

Zmarł 16 lutego 1995 r. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Warszawie.

Lista aktualności

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej polityce prywatności.