Dzień Podchorążego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej

Dzień Podchorążego jest tradycyjnie obchodzony w Uczelni dla upamiętnienia Powstania Listopadowego z 1830 r. Okazja ta zbiega się z rocznicą strajku w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej, proklamowanego w listopadzie 1981 r. w odpowiedzi na próby podporządkowania Uczelni zapisom ustawy o wyższym szkolnictwie wojskowym. Podobnie jak dziś, w czasie strajku przypadała kolejna rocznica listopadowego zrywu niepodległościowego. Podchorążowie nie bacząc na okoliczności, uczcili ten dzień apelem i wciągnięciem flagi narodowej na maszt, a także wzięli udział w mszy świętej.

Pracownicy i Funkcjonariusze SGSP otrzymali medale oraz awanse na wyższy stopień służbowy, a także dyplomy za wzorowe wykonywanie obowiązków.

W tym dniu wręczane są nagrody i wyróżnienia cywilnym i mundurowym studentom Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Podchorążowie, którzy wykazali się bardzo dobrymi wynikami w nauce, dyscyplinie oraz zaangażowaniem w pracę na rzecz Uczelni, otrzymali wyższe stopnie. Szczególnie wyróżniający się studenci mundurowi otrzymali odznakę Wzorowy Podchorąży, natomiast studentka cywilna Odznakę „Wzorowy Student SGSP”. Podchorążym wręczono również nagrody za reprezentowanie Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w uroczystościach z udziałem Kompanii Honorowej oraz Kompanii Reprezentacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w tym za udział w Uroczystej Odprawie Wart przed Grobem Nieznanego Żołnierza z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Nagrodzono również studentów za godne reprezentowanie Uczelni w zawodach sportowych, za działalność na rzecz kół naukowych.

W uroczystości Dnia Podchorążego udział wzięli goście w osobach Zastępcy Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Warszawie st. bryg. Mirosława Jasztala, Zastępcy Komendanta Miejskiego PSP m. st. Warszawy bryg. Artura Rudzika oraz kadra Uczelni.

---  

Rys historyczny dotyczący Powstania Listopadowego

W roku 1828 w warszawskiej Szkole Podchorążych Piechoty zawiązało się sprzysiężenie pod dowództwem podporucznika Piotra Wysockiego przeciwko wodzowi naczelnemu wojsk Królestwa Polskiego i dowódcy sił rosyjskich stacjonujących w zachodnich guberniach Rosji, wielkiemu księciu Konstantemu, który był bratem cesarza Rosji i króla Polski Mikołaja I.

Powstanie wybuchło wieczorem ok. godz. 18:00 29 listopada 1830 r., z chwilą gdy podporucznik Piotr Wysocki wszedł do Szkoły Podchorążych Piechoty w Łazienkach, przerwał zajęcia z taktyki – wygłosił mowę: „Polacy! Wybiła godzina zemsty. Dziś umrzeć lub zwyciężyć potrzeba! Idźmy, a piersi wasze niech będą Termopilami dla wrogów”,wyprowadzając podchorążych na miejsce zbiórki – pod pomnik króla Jana III Sobieskiego. Grupa 24 spiskowców, złożona głównie z młodych inteligentów wraz z częścią podchorążych, opanowała Belweder − rezydencję wielkiego księcia. Jednakże Konstanty zdołał się przed napastnikami ukryć. Powstańcy tylko dzięki pomocy 15 tys. pospólstwa i plebsu warszawskiego zdobyli wówczas Arsenał. Następnego dnia, wraz z uzbrojoną ludnością cywilną, opanowali stolicę. W ten sposób spisek wojskowy przekształcił się w powstanie. Wielki książę Konstanty z częścią wiernych mu generałów i wojsk wycofał się z Warszawy do karczmy na Wierzbnie, nie podejmując działań przeciwko powstańcom.

Ten patriotyczny zryw jest od 187 lat na stałe obecny w świadomości historycznej Polaków. Pamięta się pozytywnych bohaterów tamtych dni oraz miejsca bitew. Mimo niepowodzenia, powstanie stało się dla kolejnych pokoleń symbolem dalszej walki o niepodległość Polski.

Dla upamiętnienia tego czynu 29 listopada obchodzony jest jako „Dzień Podchorążego”.

--

Rys historyczny dotyczący strajku w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej

 Przyczyną proklamowania pamiętnego strajku podchorążych w 1981 r. była informacja, że Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza będzie podlegała ustawie o szkolnictwie wojskowym, a nie jak do tej pory ustawie o szkolnictwie wyższym.

24 listopada 1981 r. kierownictwo Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej wprowadziło stan podwyższonej gotowości bojowej, a studentom, którzy się mu nie podporządkują groziło wydaleniem z Uczelni. Tego dnia, późnym wieczorem rozpoczął się wiec, w którym uczestniczyli prawie wszyscy studenci. Podczas niego przeważającą liczbą głosów proklamowano strajk okupacyjny i wybrano Uczelniany Komitet Strajkowy.

Do strajku przystąpiło 95 proc. podchorążych i pracownicy zrzeszeni w NSZZ „Solidarność”.

30 listopada 1981 r. Rada Ministrów, na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych, podjęła decyzję, o zamknięciu Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej.

Akcja tłumienia strajku, pod kryptonimem "SYRENA", rozpoczęła się 2 grudnia 1981 r. O 10.15 nastąpiło jednoczesne wtargnięcie oddziałów szturmowych Zmotoryzowanych Odwodów Milicji Obywatelskiej i grup antyterrorystycznych.

18 stycznia 1982 r. rozporządzeniem Rady Ministrów w miejsce Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej utworzono Szkołę Główną Służby Pożarniczej, której zadaniem jest kształcenie i wychowanie kadry specjalistów, oficerów pożarnictwa przygotowywanych do objęcia stanowisk wymagających posiadania wyższego wykształcenia w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Szkoła uzyskała uprawnienia nadawania absolwentom tytułu magistra inżyniera lub inżyniera pożarnictwa określonej specjalności.