• PL
  • EN
  • EN

Centralny Ośrodek Wyszkolenia Pożarniczego (od 1938)

Wmurowania aktu erekcyjnego dokonano  31.10.1937 r. i datę tę uważa się za oficjalne rozpoczęcie budowy gmachu. Prace ruszyły natychmiast i posuwały się w szybkim tempie a budynek w stanie surowym oddano już w niecały rok. W 1938 roku gotowe były pomieszczenia stałej załogi, garaże, pomieszczenia warsztatowe i pomieszczenia przeznaczone na część laboratoryjno -badawczą. Pierwszy kurs, na który przyjęto 37 osób, trwał od 1 marca do 31 lipca 1939 roku, wszyscy jego uczestnicy ukończyli zajęcia w terminie. Placówkę, o której mowa nazwano Centralnym Ośrodkiem Wyszkolenia Pożarniczego. Nazwy tej używano do końca 1939 r.

Do dnia dzisiejszego jest to siedziba Szkoły Głównej Służby Pożarniczej.

 

Szkoła Oficerów  Pożarnictwa (1955-1971)

Szkoła Oficerów Pożarnictwa była szkołą pomaturalną – początkowo 2-letnią,
a później 3-letnią. Po kolejno następujących modernizacjach programu i systemu nauki ostatecznie SOP stała się 4-letnią uczelnią. Inauguracja działalności dydaktyczno-wychowawczej rozpoczęła się  1 września tegoż roku.

Szkoła Oficerów Pożarnictwa początkowo zlokalizowana została przy ul. Słowackiego 52/54, potem przeniesiono ją do obiektu na Jelonkach w Warszawie, by ponownie w 1958 r. zlokalizować ją w budynku przy ul. Słowackiego 52/54.

Szkoła stała się na mocy zarządzenia nr 3/60 Komendanta Głównego Straży Pożarnej z  19 lutego 1960 roku odrębną jednostką organizacyjną i  budżetową, którą  kierował jednoosobowo Komendant Szkoły mianowany i odwoływany przez Komendanta Głównego Straży Pożarnych i jemu bezpośrednio podlegający.

 

Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza (1971-1981)

Prace mające na celu przekształcenie pomaturalnej Szkoły Oficerów Pożarnictwa w wyższą uczelnię prowadzone były pod kierownictwem Komendanta SOP płk poż. Krzysztofa Smolarkiewicza.

W dniu 30 czerwca 1971 roku na mocy rozporządzenia Rady Ministrów utworzono Wyższą Oficerską Szkołę Pożarniczą (WOSP), która podporządkowana została ustawie o szkolnictwie wyższym z 5 listopada 1958 roku (Dz.U. nr 4, poz. 31 z 1969r.).               

Pierwszym i jedynym Komendantem WOSP był płk poż. Krzysztof Smolarkiewicz.        

WOSP – jednowydziałowa Uczelnia - otrzymała prawo wydawania absolwentom dyplomów ukończenia wyższej szkoły zawodowej i nadawania zawodowego tytułu inżyniera pożarnictwa określonej specjalności.  

Działalność dydaktyczną rozpoczęła od roku akademickiego 1971-72. Nauczanie i wychowanie oficerów inżynierów pożarnictwa w ramach WOSP prowadzone było w systemie dziennym i zaocznym. Studia w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej miały charakter interdyscyplinarny.              

Kształcenie odbywało się na trzech podstawowych kierunkach – specjalizacjach: profilaktycznej, dowódczo-taktycznej i technicznej.      

W tym okresie WOSP pozyskała też tereny w Puszczy Kampinoskiej, gdzie utworzono bazę szkoleniową dla kandydatów i podchorążych. 

W pierwszym okresie funkcjonowania WOSP sytuacja kadrowa nie była łatwa. Nowo powołana Szkoła miała bardzo skromną kadrę naukowo–dydaktyczną, liczącą zaledwie 22 pracowników.        

W 1981 r. zaś zatrudnienie pracowników naukowo – dydaktycznych wzrosło do 118 osób.        

Przekształcenie SOP w WOSP i nadanie jej statusu jedynej wyższej szkoły pożarniczej w kraju postawiło przed nią zadania prowadzenia prac badawczych. Prace te służyły podnoszeniu kwalifikacji kadry naukowo-dydaktycznej, doskonaliły warsztat dydaktyczny i pozwalały na rozpoznanie najnowszych osiągnięć ochrony przeciwpożarowej w kraju i na świecie. Szkoła prowadziła badania w ramach trzech problemów reprezentatywnych dla specjalizacji: profilaktyki przeciwpożarowej, techniki, taktyki i dowodzenia.        

W dniu 13 lipca 1979 r. została wprowadzona nowela do rozporządzenia o powołaniu WOSP, która upoważniła Uczelnię do nadawania absolwentom tytułu magistra inżyniera pożarnictwa określonej specjalności. Przywilej ten nie został zrealizowany, ponieważ decyzją Rady Ministrów z 30 listopada 1981 roku Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza została rozwiązana.      

Wydarzenia, które doprowadziły do rozwiązania WOSP rozegrały się na przełomie listopada i grudnia 1981 r. Podstawową przyczyną napiętej sytuacji było miejsce WOSP w systemie szkolnictwa wyższego w Polsce. Studenci WOSP żądali objęcia uczelni projektem ustawy o szkolnictwie wyższym, sprzeciwiali się podporządkowaniu WOSP przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym. Rozpoczęli więc strajk okupacyjny, do którego przyłączyli się pracownicy zrzeszeni w NSZZ „Solidarność”. Postulaty nie zostały spełnione. Na teren uczelni wkroczyły jednostki ZOMO, zmuszając podchorążych i pracowników Szkoły do przerwania strajku okupacyjnego.       

W ciągu 10 lat funkcjonowania, WOSP wykształciła 948 oficerów-inżynierów pożarnictwa, w tym 625 na studiach dziennych i 323 na studiach zaocznych. 

 

Szkoła Główna Służby Pożarniczej (od 1982)

W dniu 17 stycznia 1982 roku Rada Ministrów podjęła uchwałę o powołaniu Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Dano szansę ukończenia studiów wszystkim podchorążym byłej WOSP, zakwalifikowanym przez Komisję Rekrutacyjną na Wyższe Studia Pożarnicze. o ile zgłosili chęć kontynuowania studiów pożarniczych.

Komisja została powołana przez komendanta głównego straży pożarnych.

Utworzenie SGSP to kolejny, jakościowo nowy etap w rozwoju systemu kształcenia oficerskich kadr pożarniczych. Kształt organizacyjny, nowe magisterskie programy studiów stanowiły dowód zapotrzebowania ochrony przeciwpożarowej
na wysoko kwalifikowaną kadrę oficerską.  Utworzenie silnego ośrodka akademickiego w pożarnictwie, miało sprostać skomplikowanym problemom wynikającym z rozwoju gospodarki narodowej oraz kształtować naukę o ochronie przeciwpożarowej.

Zajęcia w SGSP rozpoczęły się 1 lutego 1982 roku.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej polityce prywatności.