• PL
  • EN
  • EN

prof. dr hab. Jerzy Wolanin

(022) 5617543, wew.: 543 
email: jerzy.wolanin@sgsp.edu.pl 
Budynek B, obiekt 02, piętro II, pokój 326


Godziny konsultacji:

poniedziałek: 13.13-15.16 oraz w każdy inny dzień - po umówieniu

 

Przebieg pracy naukowej: nazwa uczelni, instytutu lub innej jednostki organizacyjnej, specjalność, data uzyskania tytułu zawodowego, stopnia naukowego lub tytułu naukowego:

  • magister  – Uniwersytet Warszawski (1973) - geofizyka -spec. fizyka atmosfery
  • doktor – Wyższa Inżynierska Pożarniczo-Techniczna Szkoła - Moskwa (1984)
  • doktor habilitowany - Akademia Obrony Narodowej - Warszawa (1989)
  • profesor zwyczajny –  Prezydent RP - profesor nauk wojskowych - Warszawa (2007)
  • asystent - Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1973-1982)
  • kierownik Zakładu Teorii Pożarów – Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1982-1986)
  • z-ca Dyrektora ds. Naukowo-Badawczych - Centrum Naukowo Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej w Józefowie (1986-1992)
  • komendant-Rektor - Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1992-2005)
  • z-ca Komendanta – Prorektor ds. Naukowych i Współpracy Z Zagranicą – Szkoła Główna Służby Pożarniczej (od 2005 - 2006)
  • pełnomocnik Rektora – Komendanta ds. projektów badawczych i współpracy z zagranicą od 2006….
  • prorektor ds. Naukowo – Dydaktycznych i Studenckich w kadencji 2008 – 2012
  • Przewodniczący senackiej komisji ds. jakości kształcenia w kadencji 2012 - 2016
  • Pełnomocnik Rektora-Komendanta do spraw internacjonalizacji SGSP od 2013…

 

 

Informacje o publikacjach, konferencjach, związanych z pracami naukowo-badawczymi :

  • Wystąpienie z prezentacją „From Project14.3 to Gaps to Caps and how results are being implemented by Poland”  Konferencja BSR (Baltic States Region) w ramach projektu  Baltic Leadership Program (BLP).  SGSP 2015 23 – 26 listopada.
  • International Perspectives in Psychology:Research, Practice, Consultation
  • Advancing Disaster Relief: Development of a Self-Report Questionnaire for Firefighters
  • Doris Kehl, Daniela Knuth, Ed Galea, Lynn Hulse, Jordi Sans, Lola Valles, Frank Seidler, Eberhard Diebe, Lena Kecklund, Sara Petterson, Jerzy Wolanin, Grzegorz Beltowski, Marek Preiss, Marketa Holubova, Turhan Sofuoglu, Zeynep Baskaya Sofuoglu, Luca Pietrantoni,
  • International Perspectives in Psychology: Research, Practice, Consultation © 2014 American Psychological Association  2157-3883/14/$12.00 DOI: 10.1037/a00364Elisa Saccinto, and Silke Schmidt Online First Publication, April 7, 2014. http://dx.doi.org/10.1037/a0036423 J. Wolanin Wybrane problemy zarządzania kryzysowego cz. I (listopad), część II grudzień. Przegląd komunalny 11/2007 i 12/2007
  • J. Wolanin Ryzyko jako miara bezpieczeństwa Wspólne Międzynarodowe Seminarium Ratownicze. Bezpieczeństwo Transgraniczne. Augustów 25 – 27 września 2007
  • J. Wolanin Siły natury a zarządzanie ryzykiem. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – Nowe Standardy. Mysłowice 8 grudnia 2007
  • e Communication Scientific Letters of The University of Zilina 1/2006
  • Jerzy Wolanin Domains of Safety Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 2/2006
  • Jerzy Wolanin, Paweł Kępka „Intrastate Security in the Post 9/11 World Conference. The FireServiceCollege of PublicServiceAcademy 26 May 2005, Tallinn, Estonia.
  • Jerzy Wolanin i inni Progressive Crisis Management System Symposium on Risk Management and Cyber-Informatics (RMCI 2005), Focus Symposium in the 9th World Multiconference on Systemics, Cybernetics and Informatics (MSCI 2005),    Orlando, USA, July 10 - 13, 2005
  • Jerzy Wolanin Wybrane problemy związane z określaniem ryzyka pożarowego budynków. Konferencja Naukowo-Techniczna Nowa Technika w oddymianiu obiektów budowlanych. SGSP Warszawa  Styczeń 2005
  • B. Mizieliński, J Wolanin, J. Hendiger Kondygnacyjny system oddymiania. Konferencja Naukowo-Techniczna Nowa Technika w Oddymianiu Obiektów Budowlanych. SGSP Warszawa  Styczeń 2005
  • Jerzy Wolanin Domeny Bezpieczeństwa Przegląd Obrony Cywilnej 1/2005.
  • Jerzy Wolanin „ Perceiving, Drama, Discomfort – Shadow of Disaster” Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 3/2005
  • J. Wolanin „Zarys Teorii Bezpieczeństwa Obywateli Ochrona Ludności na Czas Pokoju” Danmar Warszawa 2005
  • Jerzy Wolanin  “Socjotechniczne aspekty prewencji” Ochrona Przeciwpożarowa. Czasopismo Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Pożarnictwa 3/2005
  • Jerzy Wolanin „ Perceiving, Drama, Discomfort – Shadow of Disaster” Komunikacie Communication Scientific Letters of The University of Zilina 3/2005
  • Jerzy Wolanin Chosen Elements of Civilizational Selection Theory Komunikaci
  • Jerzy Wolanin  “Socjotechniczne aspekty prewencji” Ochrona Przeciwpożarowa. Czasopismo Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Pożarnictwa 3/2005
  • Jerzy Wolanin Wybrane zagadnienia zarządzania ryzykiem Seminarium naukowe Mapy terytorialnego rozkładu ryzyka.. Organizatorzy SGSP oraz PW Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa. Warszawa Styczeń 2004 Opublikowany w książce Pt „Mapy Terytorialnego Rozkładu Ryzyka”. Wydanej przez Fundację Edukacji i Techniki Ratownictwa (EDURA) Warszawa w 2004 roku. (10 stron)
  • Jerzy Wolanin Prezydent miasta jako koordynator działań ratowniczych w metropolii Konferencja Bezpieczeństwo Wielkomiejskie Warszawa Kwiecień 2004.
  • Jerzy Wolanin, Krzysztof Biskup Fire Protection and Disasters Management Training in Poland. Fire Protection and Disaster Management Performed in EU Accession Country International Conference. Budapest Kwiecień 2004
  • Jerzy Wolanin Education in the light of a new concept of Civil Protection in Poland. Conference devoted to the 10-th Anniversary of the Fire Service College of Public Service Academy 23 April 2004  TallinnEstonia.
  • Jerzy Wolanin Social Aspects of Risk. I Międzynarodowe Forum Służb Ratowniczych i Ochrony Ludności. Częstochowa Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej. Czerwiec 2004
  • Jerzy Wolanin Właściwości terenowych organów administracji rządowej i samorządowej a efektywność zarządzania kryzysowego Konferencja pt. Teleinformatyczne i prawne instrumenty zarządzania kryzysowego i ratownictwa. Jachranka Centrum Promocji Informatyki Wrzesień 2004.
  • Jerzy Wolanin Bezpieczeństwo społeczności lokalnych Konferencja pt. Gminne Centra Reagowania jako komponent Gminnych Centrów Informacji. Centrum Promocji Informatyki Warszawa 2004,
  • Jerzy Wolanin Naturalne i Przemysłowe Zagrożenia Życia Ludzkiego. Bezpieczeństwo dla Obywateli – Bezpieczeństwo Europy. Seminarium w ramach europejskiego projektu European Generic Emergency Response Information System (EGERIS) Częstochowa Czerwiec 2003.
  • Jerzy Wolanin Starosta jako koordynator akcji ratowniczej. Międzynarodowe Targi Ochrony Przeciwpożarowej i Bezpieczeństwa Pracy. Poznań SAWO  Wrzesień 2003.
  • Jerzy Wolanin Wykorzystanie matematycznych modeli pożarów do badania ich przyczyn. Badanie Przyczyn Powstawania Pożarów Międzynarodowa Konferencja. Poznań 11-12 grudnia 2003.SITP PSP Szkoła Aspirantów PSP w Poznaniu. 2003

Opracowania zwarte:

  • Metody Oceny Ryzyka na potrzeby systemu zarządzania kryzysowego RP   pod redakcją Witolda Skomry SGSP 2015.Jerzy Wolanin rozdział 5 (75%.)
  • Behaviour-Security-Culture BeSeCu Human behavior in emergences and disasters situations: A cross-cultural investigation.  Edited by Silke Schmidt and Ed Galea Acknowledgement
  • The book was written by the authors of the BeSeCu-group.
  • The project BeSeCu (contract No.218324) was funded under the European Union Framework programme 7 - Security and Space. The authors acknowledge the collaboration of their project partners: Ernst-Moritz-Arndt University of Greifswald, Germany (Silke Schmidt – project coordinator, Daniela Knuth, Doris Kehl); Hamburg Fire and Emergency Service Academy, Germany (Frank Seidler and Eberhard Diebe); University of Greenwich UK (Ed Galea and Lynn Hulse); Institute of Public Security of Catalonia, Spain (Jordi Sans, Malin Roiha, and Lola Valles); Prague Psychiatric Centre, Czech Republic (Marek Preiss, Marie Sotolarova, and Marketa Holubova); MTO Säkerhet AB (MTO Safety AB), Sweden (Lena Kecklund, Sara Petterson, and Kristin Andrée); Main School of Fire Service, Poland (Jerzy Wolanin and Grzegorz Beltowski);
  • Association of Emergency Ambulance Physicians, Turkey (Zeynep Baskaya Sofuoglu and Turhan Sofuoglu); University of Bologna, Italy (Luca Pietrantoni, Gabriele Prati and Elisa Saccinto); in undertaking this work and in allowing the project findings to be published. Special thanks go to Katharina Hegele and Katja Kallies for intensive work in layouting the book. Pabst Science Publishers Lengerich  Berlin  Bremen Miami  Riga Viernheim Wien Zagreb 2013
  • Jerzy Wolanin, Paweł Kępka „Bezpieczeństwo Narodowe Polski w XXI wieku. Wyzwania i Strategie. Praca zbiorowa. Współautor rozdziału Państwowa Straż Pożarna W systemie Bezpieczeństwa Narodowego Bellona 2011 r.
  • Jerzy Wolanin „Bezpieczeństwo i ryzyko a polityka”, rozdział w monografii „ Bezpieczeństwo wewnętrzne państwa. Wybrane Zagadnienia. Pod redakcją  naukową: Stanisława Sulowskiego, Michała Brzezińskiego współfinansowanie przez  Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Wydawnictwo Dom Wydawniczy ELIPSA 2009.
  • Wolanin J., Kępka P., „Bezpieczeństwo i jego poczucie”, [w:] Bezpieczeństwo narodowe i zarządzanie kryzysowe w Polsce w XXI wieku - wyzwania i dylematy, red. T. Jemioła i K. Rajchel, ISBN 978-83-88910-31-9, czerwiec 2008.
  • Praca zbiorowa  „Katastrofy i zagrożenia we współczesnym świecie w części Klęski Żywiołowe   Jerzy Wolanin  i inni. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2008
  • Bogdan Mizieliński, Jerzy Wolanin „Kondygnacyjny System Oddymiania Budynków”. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2006.
  • Janusz Płaczek, Piotr Sienkiewicz, Andrzej Wiśniewski, Jerzy Wolanin „Zarządzanie ryzykiem w sytuacjach kryzysowych” Wydawnictwo  Akademia Obrony Narodowej 2006
  • J. Wolanin „Zarys Teorii Bezpieczeństwa Obywateli Ochrona Ludności na Czas Pokoju” Danmar Warszawa 2005 (432 strony monografia profesorska)
  • Opracowanie zbiorowe pod redakcją Jerzego Wolanina „Zarządzanie Bezpieczeństwem. Wybrane Zagadnienia Ochrony Ludności”. EDURA Częstochowa  2003.

Projekty badawcze rozwojowe, własne, habilitacyjne, specjalne, zamawiane i celowe

a) Projekty polskie:

  • „Metodyka oceny ryzyka na potrzeby systemu zarządzania kryzysowego RP na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa” MOR Projekt Nr DOBR/0077/R/ID3/2013/03. Kierownik zespołu SGSP. 2013 -2015
  • „Zintegrowany system budowy planów zarządzania kryzysowego w oparciu o nowoczesne technologie informatyczne na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa” Projekt Nr DOBR/0016?R/ID2/2012/03 (2012 -2015)
  • „Zaawansowane technologie teleinformatyczne wspomagające projektowanie systemu ratowniczego na poziomach: gmina, powiat, województwo na rzecz obronności i bezpieczeństwa  państwa” Projekt Nr DOBR/0015/R/ID1/2012/03. Wykonawca (2012 – 2015)
  • Projekt 00006/R/IDI/2011/01. pt: „Poprawa bezpieczeństwa pożarowego budynków i obiektów budowlanych na etapie ich projektowania i wykonania Szkoła Główna Służby Pożarniczej  czas trwania projektu 2011 – 2014. Wykonawca
  • Projekt Nr DOBR/0076/03/001/R/ID194115/2012/03 pt. „System bezpieczeństwa narodowego RP” realizowany na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa (2012-2014).
  • Opracowanie i wdrożenie symulatora do szkolenia i treningu wspomagającego dowodzenie podczas działań ratowniczych związanych z pożarami w budynkach wielokondygnacyjnych i wypadkami komunikacyjnymi” - Projekt rozwojowy nr 0R00007607. Projekt zakończony w 2011r., SGSP,  kierownik projektu.
  • „Modele zagrożeń aglomeracji miejskiej wraz z systemem zarządzania kryzysowego na przykładzie m. st. Warszawy”; Projekt Badawczy Zamawiany Nr PBZ-MIN-/011/013/2004. Projekt został zakończony w 2009 r., SGSP, kierownik zespołu SGSP.

 

 b) Projekty Europejskie:

  • BLP Baltic Leadership Program 2015 organizacja oraz wystąpienie na konf.  „From Project 14.3 to Gaps to Caps and how results are being implemented by Poland”. Listopad 2015.
  • SNOWBALL kierownik zespołu SGSP 2014 - 2016 
  • DESTORIE ekspert                                   
  • ELITE wykonawca 2012 – 2014
  • European Union Strategy for the Baltic Sea Region  (EUSBSR) Flagship Project (FP) 14.3  styczeń 2012 – czerwiec 2013. Kierownik zespołu SGSP
  • „Doskonalenie zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi, powstałymi w warunkach miejskich – Wizyty studyjne studentów i nauczycieli akademickich uczelni ratowniczych Polski i Ukrainy”, nr projektu MSZ 340/2011/PR/2011. Projekt realizowany w ramach Polskiej Pomocy Rozwojowej 2011, SGSP i Ukraina. Wykłady w języku rosyjskim. Kierownik projektu
  • Udział w warsztatach  szkoleniowych w ramach Partnerstwa Wschodniego „SEVESO II” wykłady w języku rosyjskim. Warsztaty realizowane w 2012 roku.
  • BeSeCu - “Human Behaviour in crisis situations: A cross-cultural investigation in order to tailor security-related communication”; nr projektu 218324. Projekt badawczy realizowany w ramach 7 Programu Ramowego UE. Projekt zakończony w 2011r. SGSP, kierownik zespołu SGSP.
  • Virtual Academy – A European educational network for the community mechanism to facilitate reinforced co-operation in civil protection interventions – nr projektu 07.030601/2005/423903/SUB/A5 - koordynator z ramienia SGSP. 2006
  • Planning, conducting and evaluation of Civil Protection Community Mechanism Training Courses (6-lots) – Lot 4: Planning, conducting and evaluating two High Level Coordination Courses (HLC)” – nr projektu  07030601/2006/452740/SER/A3 – kierownik projektu 2005 – 2012

Najważniejsze międzynarodowe i krajowe wyróżnienia wynikające z prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych.

 

  • Nagroda Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za całokształt dokonań w pracy naukowej i dydaktycznej, Warszawa, grudzień 2007.
  • Postanowieniem Prezydenta RP uzyskanie tytułu naukowego profesora nauk wojskowych – 2007 r.
  • Tytuł Doktora Honoris Causa  Politechniki Wileńskiej  im Gedymina na Litwie – 2000 r.

 

Recenzje

 

  • Recenzja monografii pt „ Psychologiczne i organizacyjne aspekty zarządzania kryzysowego” Uniwersytet Przyrodniczo Humanistyczny Siedlce kwiecień 2014r. W. Kittel, A. Skrabacz „Bezpieczeństwo Ludności Cywilnej” 2011
  • B. Wiśniewski “Bezpieczeństwo w teorii i badaniach naukowych” WSzPol. 2012
  • Recenzje tematów badawczych zgłoszonych do NCBiR  
  • dr hab. Melania Pofit – Szczepańska: „Wybrane zagadnienia z fizykochemii wybuchu” (materiał pomocniczy dla studiów magisterskich Szkoły Głównej Służby Pożarniczej), Warszawa, 1996.
  • Stały recenzent: „Przeglądu Bezpieczeństwa Wewnętrznego”  Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego od 2011
  • Członek Kolegium Redakcyjnego: « Пожежной безпеки » Zeszytów Naukowych Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu Bezpieczeństwa Powszechnego. Lwów od 2012

        

Recenzent dorobku profesorskiego i rozpraw habilitacyjnych

  • Recenzja dorobku naukowego, dydaktycznego i organizacyjnego oraz rozprawy habilitacyjnej pana płk dr Ryszarda Niedźwieckiego (2014)
  • Recenzja dorobku  profesorskiego prof. dr hab. Bogusława Packa (2013)
  • Recenzja dorobku profesorskiego prof. dr hab. Zenona Zamiara (2013)
  • Recenzent dorobku naukowego profesorskiego Arkadiusza  Letkiewicza 2013 AON
  • Dr inż. Andrzej Urban – rozprawa habilitacyjna „Wpływ ukształtowania przestrzeni publicznej na bezpieczeństwo społeczności lokalnych”  Wydział Bezpieczeństwa Narodowego, Akademia Obrony Narodowej (recenzent z ramienia CK. 2012
  • Recenzent habilitation thesis entitled „Meaning and application of new motoric systems in order to define physical fitness of firemen participating in rescue actions” prepared by dr Peter Polakowicz. VSB  Technicka Univerzita Ostrava Faculta Bezpećnostniho Inżenyrstvi ,Ostrawa Republika Czeska 2011
  • dr hab. Melania Pofit-Szczepańska – rozprawa habilitacyjna pt” Analiza cech pożarowych drewna w procesie jego spalania w warunkach symulujących środowisko pożarowe” Akademia Rolnicza im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Wydział Technologii drewna, 1993.
  • dr hab. Zoja Bednarek - rozprawa habilitacyjna pt.: Wpływ wzrostu temperatury na charakterystyki wytrzymałościowe stali stosowane przy określaniu bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji w konstrukcji żelbetowych. Politechnika Wileńska Wydział Budownictwa 1997r.

 

Recenzent rozpraw doktorskich

  • Recenzent rozprawy doktorskiej kpt. Mgra Sławomira Pateraka pt. „ Przemieszczanie podpodziałów i oddziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przez terytorium państw sojuszniczych w sytuacji kryzysowej” AON Warszawa lipiec 2015.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej mgr Tomasza Józefowicza pt. Współdziałanie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego z Podmiotami KSRG na przykładzie województwa Podlaskiego” AON 2014.
  • Recenzent  rozprawy doktorskiej mgr inż. Katarzyny Łopuszańskiej pt: Zarządzanie ryzykiem w systemie bezpieczeństwa masowych imprez sportowych” kwiecień 2014
  • Recenzent rozprawy doktorskiej mgr Jerzego Telaka „Model……      WszPol. 2013.
  • Recenzent pracy doktorskiej st. kpt. mgr inż. Tomasza Zwęglińskiego pt: „Przydatność szkoleń prowadzonych metodą kształcenia na odległość do podniesienia świadomości społecznej o reagowaniu na zagrożenia „ AON Warszawa 2012
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Jacka Borowiaka rozprawa doktorska pt „ Metoda wyznaczania liczby środków transportu w stanach zagrożenia na przykładzie pojazdów Straży pożarnej” Politechnika Radomska.  Im. Kazimierza Pułaskiego. Wydział Transportu Radom 2006
  • Recenzent rozprawy doktorskiej Tomasza Zymona rozprawa doktorska pt  „Zagrożenia wybuchem gazu płynnego w instalacji dystrybucji i jego skutki dla środowiska” Główny Instytut Górnictwa Katowice. 2006.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Marka Baczyńskiego rozprawa doktorska pt. „System Ochrony Ludności w Powiecie” Promotor prof. dr hab. Marek Lisiecki AON Wydział Strategiczno-Obronny. Warszawa 2005.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Wojciecha Jarosza rozprawa doktorska pt. „ Zagrożenia środowiska naturalnego powodowane przez zjawiska wykipienia i wyrzutu paliw w czasie pożarów zbiorników zawierających ciecze ropopochodne. Promotor prof. dr hab. Melania Pofit-Szczepańska. PW Wydział Inżynierii Środowiska. 2005.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej Waldemara Jaskółowskiego – rozprawa doktorska pt:”Szybklość zwęglania i generacji ciepła podczas spalania drewna zabezpieczonego ogniowo”, promotor dr hab. Melania Pofit-Szczepańska prof.nadzw.SGSP, Akademia Rolnicza im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Wydział Technologii Drewna, 2001.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Marzeny Półki rozprawa doktorska pt „ Wpływ dodatków nieorganicznych na palność modyfikowanych materiałów poliestrowych „Politechnika Szczecińska Wydz. Technologii i Inżynierii Chemicznej, (2001).
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Stanisława Lenarda – rozprawa doktorska pt.: „Transgraniczny system obrony przed skutkami wypadków i katastrof na granicy polsko-niemieckiej” Akademia Obrony Narodowej Wydział Strategiczno- Obronny 2000r.
  • Recenzent rozprawy doktorskiej dr Wacława Piórczyńskiego – rozprawa doktorska pt.: ”Badanie parametrów pożaru z uwzględnieniem własności materiałów palnych i mechanizmu procesów spalania”. Instytut Chemii Przemysłowej w Warszawie, 1997.

    Promotor rozpraw doktorskich:

  • Promotor  przewodu doktorskiego mgr Magdaleny Zielińskiej pt. „Działalność Państwowej Straży Pożarnej w ratownictwie wodnym” Otwarty przewód doktorski w Wyższej szkole Policji w Szczytnie ( marzec 2014).
  • Promotor rozprawy doktorskiej st. kpt. mgr inż. Marcina Ciska pt. „Bezpieczeństwo procesu masowej ewakuacji ludzi  z obiektów budowlanych”. Otwarty przewód  (data otwarcia 18 czerwca 2012) w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie
  • Promotor rozprawy doktorskiej pt. : „Model organizacyjno – funkcjonalny współdziałania służb ratowniczych i sił Zbrojnych w przypadku użycia broni biologicznej w Polsce” – kpt. mgr inż. Paweł Kępka Praca obroniona w czerwcu 2007 r.
  • Promotor rozprawy doktorskiej pt: „Wpływ zwęglających się materiałów wykończeniowych na toksyczność środowiska podczas pożarów w budynku” opracowanej przez mł. bryg. mgr Barbarę Ościłowską . Praca obroniona 27 kwietnia 2006 r. Dr Nauk Technicznych w zakresie Budownictwa
  • Promotor rozprawy doktorskiej pt: „Model funkcjonowania organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych na obszarze województwa” opracowanej przez st. bryg mgr inż. Witolda Skomrę AON. Praca obroniona 4 października 2005..Dr Nauk Wojskowych w specjalizacji Bezpieczeństwo

Inne przedsięwzięcia:

  • Opiniodawca w sprawie nadania uprawnień  do nadawania stopnia doktora  Wydziałowi Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. (2012)
  • Członek zespołu opracowującego wniosek do konkursu w ramach Partnerstwa Wschodniego. 2014-…
  • Ustanowiony Pełnomocnik Rektora Komendanta ds. spraw internacjonalizacji uczelni. Od 28 marca 2013.
  • Członek Zespołu do spraw nagród Ministra Spraw Wewnętrznych dla nauczycieli akademickich szkoły Głównej Służby Pożarniczej 2013 - ..
  • Członek kolegium redakcyjnego czasopisma naukowego Lwowskiego Uniwersytetu Bezpieczeństwa Powszechnego „Bezpieczeństwo Pożarowe” od 2012 roku.
  • „Doskonalenie zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi, powstałymi w warunkach miejskich – Wizyty studyjne studentów i nauczycieli akademickich uczelni ratowniczych Polski i Ukrainy”, nr projektu MSZ 340/2011/PR/2011. Projekt realizowany w ramach Polskiej Pomocy Rozwojowej 2011, SGSP i Ukraina. Wykłady w języku rosyjskim. Kierownik projektu.
  • Udział w projekcie finansowanym przez MSZ w ramach programu Polska Pomoc Rozwojowa pt. „Ambitni Bez Granic (AmBeGran)”. Wykłady w języku angielskim dla grupy studentów ukraińskich trzech uniwersytetów (Charków, Czerkasy, Lwów) Projekt realizowany w 2012 roku.
  • Udział w warsztatach  szkoleniowych w ramach Partnerstwa Wschodniego „SEVESO II” wykłady w języku rosyjskim. Warsztaty realizowane w lutym 2012 roku.
  • Członek Rady Naukowej Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego 2010 – 2015.
  • Ekspert w Podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskich projektów ustaw:
  • O Bezpieczeństwie Obywateli i Zarządzaniu kryzysowym oraz O Systemie Ratowniczym – 2004r.
  • Ekspert MSWiA w sprawie projektu ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym 2004-2005r.
  • Ekspert NATO od 2001r. 2007  CPC (Civil Protection Committee).

 Członkowstwo w gremiach naukowo – doradczych:

  • Sekcja Fizyki Budowli - Komitet Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (1987-    1993)
  • Sekcja Spalania - Komitet Termodynamiki i Spalania PAN (1991 -1993)
  • Rada ds. Atomistyki (1993-1996)
  • Rada Wydziału Strategiczno-Obronnego - Akademia Obrony Narodowej (1993-1996; 1996-1999; 1999-2002, 2003-2006)
  • Active Member of International Informatization Academy - Moskwa (1993)
  • Normalizacyjna Komisja Problemowa nr 180 ds. Bezpieczeństwa Pożarowego Obiektów(1994-1997)
  • Członek Zarządu Polskiego Instytutu Spalania (1995)
  • Member of the Fire Science and Technology Educators of the National Fire Protection Association - USA (1995-2002)
  • Member of the Research Section of the National Fire Protection Association – USA (1995-2002)
  • Member of the commission for the professional procedure According to § 3 p. 1 of the Decree No 447/1990 of the Ministry of Education, Youth and Physical Education of October 29, 1990, approved by the Scientific Board of the Faculty of Mining and Geology of VŚB Technical University of Ostrava - Czechy (1997)
  • Rada Naukowa Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego 1999 – 2005.
  • Rada Naukowo – Techniczna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej od 1997 do 2005
  • Sekcja Spalania Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk (2003-2006).
  • Recenzent Projektów Badawczych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (2007-2011)
  • Członek Komitetu ds. Nauki przy Ministrze Spraw Wewnętrznych (od 2011- 2012l)
  • Stały recenzent: „Przeglądu Bezpieczeństwa Wewnętrznego”  Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego od 2011
  • Ekspert w projekcie TRICONCEPTS – w ramach 7 PR.(2011)

Ważniejsze szkolenia

  • Wolanin J.: "Zarządzanie w stanach zagrożeń i doskonalenie systemu ochrony ludności". Szkolenie dla starostów woj. dolnośląskiego. Wrocław, marzec 2003r.
  • Wolanin J.: "Zarządzanie ryzykiem". Szkolenie kadry kierowniczej PSP i ich rzeczników prasowych. Warszawa, wrzesień 2003r.
  • Wolanin J.: "Zarządzanie bezpieczeństwem na poziomie lokalnym". Szkolenie dla przedstawicieli administracji samorządowej szczebla gminnego i powiatowego województwa zachodniopomorskiego "Zarządzanie w stanach zagrożeń i doskonalenie systemu ochrony ludności". Międzyzdroje, Październik 2003r.
  • Wolanin J.: „Zarządzanie bezpieczeństwem”. Szkolenie dla marszałków województw z zakresu ochrony ludności  i zarządzania kryzysowego. Warszawa, listopad 2003r.
  • Wolanin J. „Wybrane Problemy Bezpieczeństwa na szczeblu powiatu” Szkolenie starostów i pracowników Wydziału Zarządzania Kryzysowego Urzędu  Wojewódzkiego w Gdańsku. Gdańsk Listopad 2004.
  • Wolanin J. „Bezpieczeństwo obywateli w kontekście przyszłych wyzwań”. Szkolenie dla kadry kierowniczej Ministerstwa Sprawiedliwości, Popowo Maj 2005r.

 

Kilka słów o mnie

 

   Urodziłem się 24 lipca 1950 roku w Warszawie. Szkołę podstawową ukończyłem w 1964 roku. W tym też roku rozpocząłem naukę w XVIII Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Zamojskiego w Warszawie, które ukończyłem w 1968 roku. Studia wyższe rozpocząłem 1 października 1968 roku na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W 1973 roku uzyskałem tytuł magistra geofizyki w zakresie fizyki atmosfery.

 

Zarys kariery zawodowej

 

  W dniu 1 sierpnia 1973 roku rozpocząłem pracę w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej na stanowisku asystenta w Zakładzie Fizyki Technicznej. W dniu 1 września 1977 roku zostałem funkcjonariuszem pożarnictwa i mianowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika pożarnictwa. W tym samym roku zostałem zakwalifikowany na zaoczne studia doktoranckie do Wyższej Inżynierskiej Pożarniczo-Technicznej Szkoły w Moskwie. Studia odbywały się w systemie zjazdowym. W roku 1982 zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Teorii Pożarów. Tytuł doktora nauk technicznych w specjalności ochrona przeciwpożarowa uzyskałem w 1984 roku. W tym samym roku otrzymałem wyróżnienie ministra spraw wewnętrznych, w dziedzinie nauki pedagogika, za opracowanie strefowego modelu rozwoju pożarów wewnętrznych. W dwa lata później tj. w 1986 roku minister spraw wewnętrznych mianował mnie na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo badawczych w Centrum Naukowo – Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej w Józefowie. W 1990 roku uzyskałem stopień naukowy dra hab. nauk wojskowych w dyscyplinie sztuka wojenna i specjalności obrona cywilna. Komendantem – Rektorem Szkoły Głównej Służby Pożarniczej (SGSP) zostałem mianowany w czerwcu 1992 roku. W październiku tego samego roku zostałem wyznaczony na stanowisko profesora nadzwyczajnego SGSP. W 1996 roku otrzymałem awans na stopień nadbrygadiera. Funkcję rektora pełniłem do dnia 31 stycznia 2005 roku. Od 2 lutego 2005 roku zostałem przeniesiony na emeryturę „mundurową”, a od 3 lutego tego samego roku minister spraw wewnętrznych i administracji powołał mnie do pełnienia funkcji prorektora SGSP. Funkcję tę pełniłem do sierpnia 2006 roku. Od sierpnia 2006 jestem pełnomocnikiem rektora – komendanta ds. współpracy z zagranicą.. Do października 2007 roku  kierowałem Zakładem Zarządzania Kryzysowego. Jestem doktorem honoris causa Wileńskiego Technicznego Uniwersytetu im. Gedymina na Litwie. Tytuł ten uzyskałem w 2000 roku. W dniu 21 grudnia 2007 został nadany mi tytuł naukowy profesora.

 

Dorobek naukowo –badawczy

 

   Od chwili rozpoczęcia pracy na stanowisku asystenta rozpocząłem prowadzenie badań, dotyczących fizyki pożarów w szczególności pożarów w pomieszczeniach, które kwalifikuje się jako pożary wewnętrzne. Nauka o pożarach w latach siedemdziesiątych była nauką stosunkowo młodą. Pierwsze prace z tej dziedziny pojawiły się w końcu lat pięćdziesiątych i były to prace o charakterze eksperymentalnym, chociaż o bardzo praktycznym, bo normatywnym znaczeniu. Na początku lat siedemdziesiątych wraz z postępem, dotyczącym rozwoju elektronicznych metod obliczeniowych, pojawiły się pierwsze teoretyczne opracowania dotyczące matematyczno-fizycznych modeli pożarów. Właśnie w ten nurt naukowy wpisują się moje prace naukowo-badawcze w trakcie pracy w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej. W wyniku tych prac powstało szereg publikacji z zakresu modelowania pożarów wewnętrznych, a także cztery skrypty z zakresu teorii pożarów. Najważniejsze z nich, napisane przeze mnie już po otrzymaniu tytułu doktora w 1986 roku, to „Podstawy rozwoju pożaru” (1986) i „Inżynierskie metody obliczeniowe w analizie rozwoju pożarów”(1986). Stanowią one do dziś podstawowe podręczniki w ramach przedmiotu Teoria Pożarów oraz przedmiotu Zarządzanie Ryzykiem na utworzonym w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w 2000 roku Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa Cywilnego.

   W 1982 roku na miejsce zniesionej Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej powołana została Szkoła Główna Służby Pożarniczej (SGSP). W tym też roku zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Teorii Pożarów. W 1984 roku obroniłem pracę doktorską pt. „Badanie przebiegu temperatury i wymiany gazowej w pomieszczeniach w warunkach pożaru wewnętrznego” i otrzymałem stopień naukowy doktora. Kierowałem w tym czasie zespołem pięcioosobowym oraz pracownią spalania. W 1985 roku zostałem ekspertem Komendy Głównej Straży Pożarnych w zakresie pożarów wewnętrznych, a dokładniej w zakresie ekspertyz popożarowych. W tym samym roku, nakładem Komendy Głównej, ukazała się książka pt. „Wybrane zagadnienia z podstaw rozwoju pożarów”. Wówczas też, po raz pierwszy w polskich warunkach zastosowałem matematyczne modele pożarów do ekspertyzy popożarowej, dotyczącej przyczyn i przebiegu pożaru w Teatrze Narodowym w Warszawie (1985). Dzisiaj wykorzystanie modeli pożarów jest powszechnie stosowanym narzędziem w tego rodzaju ekspertyzach. Najważniejszym moim osiągnięciem naukowym z tego okresu jest opracowanie strefowego modelu pożaru, wykorzystywanego do dzisiaj przez moich następców. Najważniejszym wówczas osiągnięciem dydaktycznym było wprowadzenie do programu nauczania przedmiotu Teoria Pożarów i poprowadzenie wykładu z tego zakresu.

  W 1986 roku zostałem służbowo przeniesiony do Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej (CNBOP) w Józefowie k/ Warszawy na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo-badawczych. Do tego czasu, awansowałem do stopnia mjr’a pożarnictwa. Ta naukowo - badawcza placówka jest jedyną w Polsce, posiadającą uprawnienia do nadawania certyfikatów dopuszczających urządzenia, sprzęt, środki chemiczne, wyposażenie strażnic i obiektów służących ochronie przeciwpożarowej. Nic, więc dziwnego, że zakres badań obejmował całe spektrum technicznych zagadnień, poczynając od elektronicznych urządzeń wykrywających pożary, poprzez wysokociśnieniowe urządzenia hydrauliczne do cięcia i rozpierania konstrukcji, a kończąc na ciężkich samochodach gaśniczych. Stąd też duża liczba i duże zróżnicowanie pracowni i laboratoriów, za pracę, których przyszło mi odpowiadać. Funkcję tę pełniłem do 1992 roku. Zespoły badawcze, których pracę koordynowałem i jako z-ca dyrektora wspomagałem, liczyły łącznie z okresowymi zmianami, około osiemdziesięciu osób. Koordynowanie prac, tak zróżnicowanych zespołów, stanowiło dobrą szkołę organizacji prac naukowo badawczych.


   W tym między innymi: poznania wszelkich procedur, związanych z pracami badawczymi, ich planowania, tworzenia harmonogramów, doboru metod badawczych i wreszcie rozliczania i wdrażania w przypadku prac rozwojowych. Duży wysiłek, związany ze strategią rozwoju pracowni i laboratoriów CNBOP, poświęcony był unowocześnianiu metod badawczych i wykorzystaniu najnowszych narzędzi pomiarowych. Na tym polu CNBOP odniosło sukcesy, czego dowodem może być uznawalność wyników badań przez wiodące europejskie firmy w szczególności, produkujące elektroniczne systemy wykrywające pożary oraz uznawalność certyfikatów przez niektóre państwa Europy Wschodniej. Również w tym czasie CNBOP zaczęło pozyskiwać środki finansowe na badania z KBN’u i to, zarówno na badania statutowe jak i badania własne. Było to o tyle ważne, że po raz pierwszy środki na badania pochodziły spoza resortu spraw wewnętrznych, a ich pozyskanie włączało centrum w ogólnopolski nurt finansowania nauki.

   Będąc przez sześć lat na stanowisku zastępcy dyrektora, zajmowałem się nie tylko kierowaniem prac naukowo badawczych, ale również prowadziłem własne badania naukowe. Dotyczyły one doskonalenia metod badawczych, związanych z zagrożeniami pożarowymi, w szczególności metod stosowanych podczas sporządzania ekspertyz popożarowych. W tym czasie pod moim kierownictwem opracowano szereg ekspertyz, w tym ważną poznawczo ekspertyzę, dotyczącą pożaru magazynu Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu w Warszawie, który miał miejsce w 1987 roku. Ogółem w latach 1975 – 1989 brałem udział lub kierowałem pracami badawczymi przy opracowywaniu 7 ekspertyz. Podsumowaniem tych prac było wydanie książki pt. „ Matematyczno-komputerowy model kryminalistycznego badania przyczyn i okoliczności pożarów” (1989), której byłem współautorem. W latach 1990 – 1992 kierowałem pracami, dotyczącymi ośmiu ekspertyz z pełnym już wykorzystaniem matematycznego modelowania rozwoju pożarów. W tym też czasie, moje naukowe zainteresowania teorią pożarów rozszerzyły się o cały obszar badań, związany z wszelkimi zagrożeniami pożarowymi. Zagrożenia, związane z pożarami, obok zagrożeń powodziowych, stanowiły wówczas i nadal stanowią, kluczowe problemy badawcze, ściśle powiązane z systemem bezpieczeństwa państwa. W tym czasie opublikowałem 23 artykuły (14 naukowo badawczych i 9 popularyzatorskich), 6 skryptów i książek, z których trzech byłem autorem, a trzech współautorem.

   Dociekania naukowe z tego okresu zostały podsumowane w rozprawie habilitacyjnej zatytułowanej „Prognozowanie zagrożeń powstałych w warunkach pożaru wewnętrznego”. Procedura habilitacyjna została pomyślnie przeprowadzona na Wydziale Strategiczno Obronnym Akademii Obrony Narodowej. W dniu 28 listopada 1990 roku uzyskałem stopień naukowy doktora habilitowanego nauk wojskowych w dyscyplinie sztuka wojenna i specjalności obrona cywilna. Podstawowym celem rozprawy było zaprezentowanie opracowanej przeze mnie metodologii prognozowania zagrożeń powstałych w warunkach pożaru. Opracowane, wówczas metodologie oraz stworzone narzędzia badawcze pozwoliły mi na rozszerzenie obszaru badań poza obszar, dotyczący tylko zagrożeń pożarowych. Znalazły one zastosowanie do badania ryzyk, związanych zagrożeniami, powstałymi w wyniku awarii technicznych i związanych z siłami natury.

   W dniu 15 czerwca 1992 roku minister spraw wewnętrznych mianował mnie na stanowisko komendanta – rektora Szkoły Głównej Służby Pożarniczej, a w październiku tego samego roku wyznaczył na stanowisko profesora nadzwyczajnego tej uczelni. Funkcję komendanta - rektora pełniłem do dnia 31 stycznia 2005 roku. Szkoła Główna Służby Pożarniczej była w tym czasie wyższą uczelnią wojskową, nieposiadającą statusu akademii w rozumieniu ustawy o wyższym szkolnictwie wojskowym i równocześnie jednostką organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej. Ten podwójny charakter uczelni wraz ze szkolną jednostką ratowniczo-gaśniczą, posiadającą własny rejon operacyjny, wyznaczał moje obowiązki jako komendanta (dowódcy), oraz jako rektora, odpowiadającego jednoosobowo za całą działalność uczelni.

W ciągu tych niespełna trzynastu lat, moja praca obejmowała zakresy działania, wiążące się z charakterem mojej pracy jako rektora, ale przede wszystkim była i w dalszym ciągu jest, bardzo mocno stymulowana przemianami w Polsce, mającymi miejsce na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

 Zmiany ustrojowe w Polsce spowodowały, że wszelkie sprawy, związane z bezpieczeństwem obywateli nabrały zupełnie nowej perspektywy i wymagały zupełnie nowego spojrzenia. Koniec zimnej wojny oddalił groźbę konfliktu zbrojnego, a co za tym idzie, znacznie zmniejszył poziom ryzyka, związanego z zagrożeniami militarnymi. Niestety tego samego nie można powiedzieć o ryzykach związanych z innymi zagrożeniami, których źródłami są siły natury oraz działalność człowieka. Przeciwnie, znacznie łatwiejszy dostęp do nowoczesnych technologii w naszym kraju, w którym, w owym czasie, niezbyt wysoka kultura techniczna i organizacyjna, czy też istniejące nieefektywne metody zarządzania, spowodowały zwiększenie się zagrożeń, związanych z tymi technologiami. Jeżeli do tego dodać, że zgodnie z nową strategią polityki bezpieczeństwa państwa, w omawianym tutaj zakresie, bezpieczeństwo obywateli stało się kluczową kwestią, to waga zagadnień z tym związanych, często wymagających wielopłaszczyznowego rozwiązania, nie ulega najmniejszej wątpliwości.

   Zmiany, zachodzące głównie w Europie spowodowały, że problemy bezpieczeństwa obywateli zaczęły być rozwiązywane od nowa w wielu krajach. Obszar zmian obejmował zagadnienia, dotyczące opracowania nowych strategii bezpieczeństwa, związanych z nimi zmian polityki, zmian legislacyjnych, zmian organizacyjnych instytucji związanych z bezpieczeństwem, zmian w sposobie zarządzaniu bezpieczeństwem, a także zmian kompetencji poszczególnych służb i straży. Rozwiązania wymagało, proces ten jeszcze nie jest zakończony, określenie obszaru zarówno podmiotowego jak i przedmiotowego, związanego z ochroną ludności, które to określenie pojawiło się obok dobrze zdefiniowanej obrony cywilnej. Wszystkie te obszary zmian wyznaczyły i w dalszym ciągu wyznaczają pola badań naukowych. W dużym zakresie obszary te są nowe i wymagają nowych interdyscyplinarnych narzędzi badawczych. To właśnie one w głównej mierze, określiły moje pole eksploracji naukowej po habilitacji, chociaż nie zrezygnowałem z kontynuowania badań z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, przekształconego obecnie w specjalność „inżynierii bezpieczeństwa pożarowego” w ramach „inżynierii bezpieczeństwa”.

  Analizując dorobek naukowy wyraźnie zaznacza się dwutorowość moich zainteresowań. Z jednej strony prowadzone przeze mnie badania w latach 1994 – 2005, związane były z bezpieczeństwem pożarowym. W tym czasie z tego zakresu uczestniczyłem w sześciu tematach badawczych, z których w dwóch jako kierownik tematu badawczego:

  • Opracowanie wzorcowych planów awaryjnych działań ratowniczych dla różnych typów przedsiębiorstw oraz grup substancji niebezpiecznych." (Strategiczny Program Rządowy SPR-1 nr 01.2.10. -1998-1999)
  • Badania eksperymentalne skutków wybuchów zbiorników zawierających ciekłe gazy węglowodorowe. Prognozowanie zagrożeń." - Projekt badawczy „GRANT" - (1999-2001)

   W jednym temacie jako osoba merytorycznie odpowiedzialna ze strony Polski w 5 Programie Ramowym Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej, określonym jako Fortrait IST-1999-10649 „Ocena ryzyka i zagrożeń związanych z pożarami lasów: podejście kompleksowe” (Forest Fire Risk and Hazard Assessement. A Holistic Approach). Temat ten przyznany przez Unię jako Grant na Polskę, w wysokości 95.491 EUR był realizowany przez konsorcjum, składające się z 11 Instytucji z 6 krajów: Wielkiej Brytanii, Włoch, Grecji, Hiszpanii, Finlandii oraz Polski. W latach 2000-2003. został dofinansowany również przez KBN w wysokości 89.000 PLN.

   Uczestniczyłem również jako główny wykonawca w dwóch projektach badawczych z zakresu inżynierii bezpieczeństwa pożarowego. W latach 1993 – 1997 ukazały się cztery publikacje z tego zakresu w materiałach konferencyjnych, z międzynarodowych konferencji w Moskwie w 1993 roku i w Wilnie w 1997 roku, prezentujące wyniki badań, które obejmowały modelowanie pożarów wewnętrznych. Prace naukowo-badawcze z tego obszaru kontynuowane są do dzisiaj. Ich ukoronowaniem jest otwarcie w 2003 roku przez panią mgr Barbarę Ościłowską w Instytucie Techniki Budowlanej przewodu doktorskiego i napisanie rozprawy doktorskiej pt „Wpływ zwęglających się materiałów wykończeniowych na toksyczność środowiska podczas pożarów w budynku”, której jestem promotorem, Obecnie rozprawa doktorska jest po pozytywnych recenzjach, a obronę przewiduje się na koniec kwietnia 2006 roku.

   Ponadto, do Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej została złożona, zrecenzowana przez dwóch recenzentów, monografia naukowa pt „Oddymianie budynków wielokondygnacyjnych”, której obok prof. dra hab. Bogdana Mizielińskiego jestem współautorem. Książka ukazała się w kwietniu 2006 roku. W książce podsumowano wyniki prac badawczych realizowanych przez Politechnikę Warszawską przy współudziale Szkoły Głównej Służby Pożarniczej, w ramach tematu badawczego zleconego przez KBN. Rozdziały, których jestem autorem, dotyczyły opisu konstruowania scenariuszy rozwoju pożaru w pomieszczeniach. Ich przydatność ma bardziej uniwersalny charakter niż to, co zostało zilustrowane w monografii. Tego typu scenariusze, wykorzystywane są przy szacowaniu ryzyka podczas analizy zagrożeń pożarowych, jako jednego z wielu zagrożeń.

   Z drugiej zaś strony, równolegle do badań, związanych z inżynierią bezpieczeństwa pożarowego, od 1993 roku prowadziłem badania z zakresu bezpieczeństwa obywateli, które w latach dziewięćdziesiątych skupiały się wokół pionierskiej tematyki badawczej nazywanej wówczas ochroną ludności, a obecnie inżynierią bezpieczeństwa cywilnego. Jak już wspomniałem wcześniej, koniec zimnej wojny „przedefiniował” szereg pojęć z zakresu bezpieczeństwa, w szczególności z zakresu bezpieczeństwa obywateli. Pojawiły się nowe pola działalności państwa w tym zakresie, w szczególności działalności administracji publicznej każdego szczebla. W związku z tym, pojawił się również cały szereg problemów podstawowej natury, poczynając od pytań o istotę i zakres ochrony ludności, poprzez określenie sposobów, technik, i narzędzi zarządzania bezpieczeństwem obywateli, a kończąc na poszukiwaniu jak najefektywniejszego wykorzystaniu zasobów ludzkich i technicznych do osiągnięcia faktycznego bezpieczeństwa i jego poczucia, głównie przez społeczności lokalne. Od połowy lat dziewięćdziesiątych, właśnie ta problematyka zdominowała moje zainteresowania badawcze. Prowadziłem badania, związane już bezpośrednio z zarządzaniem bezpieczeństwem obywateli, koncentrując swoje zainteresowania głównie na bezpieczeństwie na poziomie lokalnym, które w mojej naukowej koncepcji ściśle związałem z badaniami dotyczącymi ryzyka. W latach 2000 – 2002, po wygranym ogólnopolskim konkursie ogłoszonym przez KBN, kierowałem projektem badawczym zamawianym nr PBZ 003-14 pt. „Efektywne metody zarządzania ryzykiem związanym z ochroną ludności wg właściwości terenowych organów administracji państwowej i samorządowej". Rezultaty, tej najważniejszej i największej (środki przyznane przez KBN wynosiły ponad 500 tys. PLN) kierowanej przez mnie pracy naukowo-badawczej, jako rozwiązanie modelowe, zostały wdrożonego w Starostwie Wejherowskim, nadając tym strategicznym rozważaniom wymiar praktyczny.

   Oprócz prowadzenia badań o charakterze strategicznym, uczestniczyłem w badaniach o wymiarze czysto praktycznymi. I tak, w 2004 roku byłem członkiem zespołu badawczego realizującego temat badawczy pt „Analiza systemów bazodanowych Gminnego Centrum Reagowania pod kątem opracowania aplikacji dialogowej do wspomagania zarządzaniem kryzysowym w fazie przygotowania i reagowania”. Wyniki tej pracy wdrożono
w kilkudziesięciu gminach.

   Innym tematem o charakterze praktycznym, w którym brałem udział jako członek zespołu, był projekt badawczy KBN Nr T00A 009 22. Projekt ten realizował zespół badawczy złożony z pracowników Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej oraz pracowników Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Rezultaty tej pracy opublikowano w książce, pt. „Mapy Terytorialnego Rozkładu Ryzyka”, wydanej przez Edurę w 2004 roku. Tam też, opublikowałem referat, pt. „Wybrane zagadnienia zarządzania ryzykiem”, w którym powiązałem ryzyko z bezpieczeństwem, definiując bezpieczeństwo jako: stan przestrzeni naturalnej i cywilizacyjnej określony przez całkowite ryzyko. Tak więc, ryzyko według tej koncepcji, jest miarą bezpieczeństwa. Powoduje to, że zarządzanie ryzykiem staje się równoważne z zarządzaniem bezpieczeństwem. W tej samej publikacji zostało również zdefiniowane pojęcie społecznego wzburzenia jako elementu całkowitego ryzyka. Podstawową tezą, dotyczącą zasad zarządzania ryzykiem, jest twierdzenie o nierozerwalności inżynierskiego szacowania poziomu ryzyka ze społecznym jego odbiorem. Ma to decydujące znaczenie dla sposobu zarządzania. Dużo uwagi poświęciłem sprawie akceptowalności ryzyka, jako jednego z fundamentalnych elementów demokratycznej procedury zarządzania bezpieczeństwem. Artykuł na ten temat pojawił się w Zeszytach Naukowych Słowackiego Żylińskiego Uniwersytetu w numerze 3/2005 (Perceiving, Drama, Dyskomfort – Shadow of Disaster).

   Pewnym, ale jeszcze cząstkowym, podsumowaniem koncepcji zarządzania ryzykiem na terenie jednostki administracyjnej, a dotyczącym zagrożeń, związanych z siłami natury oraz zagrożeniami cywilizacyjnymi (antropologicznymi) stała się książka, będąca opracowaniem zbiorowym pod moją redakcją pt „Zarządzanie Bezpieczeństwem. Wybrane Zagadnienia Ochrony Ludności”, wydana przez wydawnictwo EDURA (Fundacja Edukacji i Techniki Ratownictwa) w 2003 roku. W opracowaniu podjęto próbę, poprzez pokazanie wybranych aspektów bezpieczeństwa, wskazania niektórych kierunków rozwoju tej gwałtownie rozwijającej się dziedziny wiedzy. Tam też po raz kolejny, ale z jasno przedstawionymi argumentami naukowymi sformułowałem myśl o budowie bezpieczeństwa obywateli, według reguły „ z dołu do góry”. Istota tego poglądu sprowadza się do stwierdzenia, że najpierw swoje bezpieczeństwo buduje obywatel, potem jego najbliższe otoczenie, następnie grupy ludzi o wspólnych szeroko rozumianych interesach, dalej społeczności lokalne, państwo, aż do regionów geograficznych włącznie. Tutaj, kryterium odpowiedzialności za bezpieczeństwo obywateli, stanowi skala zagrożenia lub powaga jego skutków. Koncepcja ta, rozwijana w miarę pogłębiania przeze mnie studiów, ostatecznie w najdojrzalszym kształcie, ujrzała światło dzienne w sformułowanej teorii, którą nazwałem „Domenami Bezpieczeństwa”. Referat na ten temat, pt. „Safety Domains" został wygłoszony na IX Światowej Konferencji Dyrektorów Szkół Ochrony Ludności w 2004 roku. Ponadto teoria ta, zawarta została w mojej profesorskiej monografii, pt. „Zarys Teorii Bezpieczeństwa Obywateli. Ochrona Ludności na Czas Pokoju” wydanej w 2005 roku przez Fundację Edukacji i Techniki Ratownictwa.

   Zdarzenia niekorzystne wpisane są w naturę funkcjonowania społecznego ludzi. Są naturalnym zjawiskiem, nieuniknionym i występującym zawsze. Skoro tak, to zarządzanie bezpieczeństwem powinno mieścić się w ramach ogólnie przyjętych demokratycznych zasadach zarządzania, a nie szczególnych zasad z powodu, szczególnego wymiaru funkcjonowania społecznego, jakim jest bezpieczeństwo. To główny wniosek płynący z teorii związanej z doborem cywilizacyjnym. Teorię tę po raz pierwszy, przedstawiłem w referacie, pt. „Wybrane Elementy teorii Doboru Cywilizacyjnego”. (Chosen Elements of Civilizational Selection Theory) na konferencji Humanizacja Techniki. (Humanisational of Technology), która odbyła się w Vilnie w 2001 roku, a zorganizowana była przez Techniczny Uniwersytet Wileński. Teorię tę opublikowano również w Zeszytach Naukowych Żylińskiego Uniwersytetu Communication 1/2006, a także we wspomnianej już profesorskiej monografii.

   Prowadzenie dociekań naukowych z zakresu bezpieczeństwa obywateli w wielu wymiarach, pozwoliły coraz bardziej rozbudowywać ten jeszcze mało eksploatowany obszar badań, owocujących również obroną i pisaniem rozpraw doktorskich, których jestem promotorem. I tak, w 2005 roku na Akademii Obrony Narodowej obroniona została rozprawa doktorska, pt. „Model funkcjonowania organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych na obszarze województwa”, opracowanej przez st. bryg mgr’a inż. Witolda Skomrę. W tej samej uczelni otwarte są również przewody doktorskie pana kpt. mgr’a inż. Pawła Kępki, pt. „Model organizacyjno – funkcjonalny współdziałania służb ratowniczych i Sił Zbrojnych w przypadku użycia broni biologicznej w Polsce” oraz pana mgr’a inż. Grzegorza Jędrzejczyka, pt. „Model funkcjonowania administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej w czasie klęski żywiołowej”. Powyższe tematy rozpraw doktorskich wskazują na szczególny obszar moich zainteresowań naukowych.

   Rezultaty badawcze w najdojrzalszym kształcie zostały podsumowane w wielokrotnie wspominanej wcześnie monografii profesorskiej. Na 432 stronach z 427 pozycjami literaturowymi podjąłem próbę nakreślenia możliwie spójnej teorii bezpieczeństwa obywateli, związanej z ochroną ludności w czasie pokoju. Teoria ta, tak jak i przedmiot, który opisuje, jakim jest bezpieczeństwo posiada dualizm w swojej naturze. Z jednej strony, zawiera obszar wiedzy z dziedziny nauk humanistycznych, związanej ze społecznym wzburzeniem ,jako elementu ryzyka całkowitego, jego postrzeganiem i wreszcie z jego akceptacją. Z drugiej zaś strony zawiera w sobie obszar nauk o zarządzaniu, a także nie mniej ważny obszar, związany z inżynierskimi metodami szacowania ryzyka, a więc z dziedziny nauk technicznych. Stąd jeden z rozdziałów monografii poświęcony jest inżynierii bezpieczeństwa, nowo narodzonego kierunku studiów, odzwierciedlającego osiągnięcia teorii bezpieczeństwa i będącego jej praktycznym wdrożeniem. Sprawę tę bardziej szczegółowo omówię przy opisywaniu osiągnięć dydaktycznych. W monografii podjąłem próbę uporządkowania podstawowych pojęć z zakresu bezpieczeństwa i ochrony przed zagrożeniami związanymi z siłami natury i wynikającymi z działalności człowieka.
   W publikacji w sposób szczególny, podkreśliłem myśl, że ze względu na lokalne własności tych zagrożeń, najpełniejszą ich identyfikację i najefektywniejsze sposoby zmniejszania częstości ich występowania, a także największy wpływ na ograniczanie skutków po ich wystąpieniu, mają władze lokalne, poczynając od najniższego szczebla administracji publicznej. Jest to jeden z górnych argumentów do stwierdzenia, że to właśnie one są najbardziej kompetentne do zarządzania bezpieczeństwem na swoim terenie. Wokół tego fundamentalnego twierdzenia toczy się cała rozprawa naukowa ukazana na stronach książki. W monografii na podstawie dokonanych wieloaspektowych analiz kształtowania się systemów bezpieczeństwa, określiłem przewidywane kierunki ich rozwoju w Polsce w ciągu najbliższych kilkunastu lat. Monografia tłumaczona jest na język litewski. Wydanie tłumaczenia przewidywane jest na początek roku 2007.

 

Dorobek dydaktyczny

 

   Karierę dydaktyczną rozpocząłem w 1973 roku, po przyjęciu mnie na stanowisko asystenta w Zakładzie Fizyki Technicznej w Wyższej oficerskiej Szkole Pożarniczej. Szkoła istniała dopiero od dwóch lat i cierpiała nie tylko na braki kadrowe, ale również na brak pomocy dydaktycznych uwzględniających specyfikę dopiero, co rodzącej się specjalizacji, która dzisiaj określa się mianem inżynierii bezpieczeństwa pożarowego. Wówczas kształcenie inżynierów z tego zakresu wymagało dużo pracy twórczej, polegającej w głównej mierze na adoptowaniu wielu dyscyplin naukowych do potrzeb programu kształcenia. Powstawały laboratoria i rozpoczęto wydawanie skryptów. Jednym z pierwszych zadań do wykonania było ustawienie zupełnie nowych ćwiczeń laboratoryjnych z zakresu fizyki technicznej. W 1975 roku został wydany skrypt, pt. „Podstawy Fizyki Technicznej. Ćwiczenia rachunkowe”, którego byłem współautorem. W tym czasie prowadziłem zajęcia z laboratorium fizyki i ćwiczenia rachunkowe z fizyki technicznej. Natomiast w 1981 roku ukazał się skrypt, którego także byłem współautorem (jednym z dwóch), pt. „Ćwiczenia rachunkowe z wymiany ciepła i masy. Materiał pomocniczy do teorii pożarów”. Był to pierwszy skrypt, w którym zawarłem pierwsze wyniki swoich badań, dotyczących tworzenia się nowego obszaru badawczego, jakim było kształtowanie się, w tym czasie, teorii rozwoju pożarów. Teoria ta, w swoim ogólnym kształcie została przeze mnie opublikowana w 1986 roku w skrypcie, służącym do dzisiaj jako materiał dydaktyczny, pt. „Podstawy rozwoju pożarów” oraz w wydanym także w 1986 roku skrypcie, pt. „Inżynierskie metody obliczeniowe w analizie rozwoju pożaru”. Obydwie pozycje nie straciły na aktualności do dzisiaj i służą w dalszym ciągu nie tylko jako materiał dydaktyczny, ale także do opracowywania scenariuszy zdarzeń, związanych z zagrożeniami pożarowymi w analizie ryzyka.

   W 1982 roku po utworzeniu, na miejsce zniesionej Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej, Szkoły Głównej Służby Pożarniczej zostałem mianowany na stanowisko kierownika Zakładu Spalania i Rozwoju Pożarów. W 1984 roku uzyskałem tytuł doktora nauk technicznych. Do 1986 roku tj. do czasu, kiedy zostałem przeniesiony służbowo do Centrum Naukowo – Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej, prowadziłem zajęcia z laboratorium spalania, a także prowadziłem wykład według autorskiego programu z przedmiotu Podstawy Rozwoju Pożarów. W tym czasie kierowałem pięcioosobowym zespołem nauczycieli akademickich. W zakładzie wykonywano również wdrożeniowe prace badawcze na zlecenia podmiotów gospodarczych, a także prowadzono usługi badawcze.

            W 1986 roku zostałem powołany na stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo – badawczych w Centrum Naukowo- Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej i w tym czasie praktycznie nie prowadziłem działalności dydaktycznej.

   Powrót do dydaktyki nastąpił w 1992 roku, po mianowaniu mnie na komendanta SGSP. Początkowo kontynuowałem wykład z Teorii Pożarów. Był to czas burzliwych przemian nie tylko w służbie, związany z nowymi zadaniami, do których strażacy powinni być przygotowani, ale również zmianami doktryn w szczególności obronnej i ochrony ludności. Wówczas to, dostrzeżono potrzebę zupełnie nowego spojrzenia na sprawy bezpieczeństwa obywateli w czasie pokoju. Przede mną stanęło zadanie zreformowania programów nauczania funkcjonariuszy, oficerów Państwowej Straży Pożarnej. Wprowadzono dwustopniowe studia, zgodnie z przyjętą Strategią Bolońską, dotyczącą uczelni europejskich, w miejsce tylko studiów jednolitych. Oczywiście programy opracowywały zespoły, składające się z doświadczonych nauczycieli akademickich. Jednak to, co szczególnie stało się przedmiotem moich zainteresowań, to rozwiązanie problemów przygotowania kadry zarządzającej bezpieczeństwem na poziomie lokalnym. Z moich rozważań i obserwacji prowadzonych w latach 1993 – 1996 wynikało, że sprawne służby ratownicze, a do takich zalicza się straż pożarna, wprawdzie są być może nawet najważniejszym elementem systemu bezpieczeństwa obywateli (uwzględniając tylko zagrożenia związane z siłami natury i awariami technicznymi), ale nie jedynym. Co więcej, w procesie demokratyzacji oraz decentralizacji, związanej ze zmianami kompetencji służb, żadna z nich nie ponosi i nie powinna ponosić odpowiedzialności za politykę bezpieczeństwa i jej realizację, w tym bezpieczeństwa na poziomie lokalnym. Te obserwacje i przemyślenia nasunęły mi myśl o zorganizowaniu drugiego wydziału, na którym studiowaliby studenci cywilni. Jako absolwenci - inżynierowie wspomagaliby kształtowanie przez administrację publiczną polityki bezpieczeństwa szczególnie na poziomie lokalnym, a także wspomagaliby podejmowanie decyzji przez organy publiczne, w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych. Pomysł utworzenia obszaru kształcenia, który nazwałem inżynierią bezpieczeństwa narodził się w 1995 roku. W celu realizacji tego pomysłu, przy zupełnym braku doświadczeń, co do zakresu kształcenia w ochronie ludności i sposobu organizowania nowego wydziału, złożyłem stosowny wniosek, jako koordynator i równocześnie rektor uczelni, do Komisji Europejskiej w Ramach Programu Tempus Phare zatytułowany:Utworzenie nowego wydziału w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. (Establishment of a New Department in The Fire University in Warsaw). Grant z funduszy europejskich JEP 12073-97 w wysokości 377.450 EUR otrzymaliśmy w 1997. Projekt był policzony na trzy lata i w 2000 roku nowy wydział przyjął pierwszych studentów. W 2004 roku pierwsi inżynierowie opuścili mury uczelni, a w rok potem pierwsi magistrowie. Projekt, za który byłem całkowicie odpowiedzialny i jako koordynator i jako rektor uczelni, został w całości zrealizowany i rozliczony. Przy okazji tego projektu, powołano w ramach tego samego funduszu europejskiego biuro współpracy z zagranicą. Na ten cel przeznaczono 41 tys. Euro, grant był zatytułowany „Utworzenie biura współpracy Międzynarodowej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej (Creation International Office in The Fire University in Warsaw) pod numerem CME_03088-97. Utworzenie tego biura było ściśle związane realizacją projektu o utworzeniu wydziału, gdyż przy jego tworzeniu niezbędna była ścisła współpraca z trzema krajami Europejskimi (UK, Szwecją, Finlandią). Za realizację obydwu przedsięwzięć odpowiadałem osobiście i to jak już wspomniałem w podwójnej roli. Skoro powstał obszar kształcenia inżynieria bezpieczeństwa, to w jej ramach w sposób naturalny, w SGSP ukształtowały się dwie specjalizacje: inżynieria bezpieczeństwa cywilnego (nowy wydział) i inżynieria bezpieczeństwa pożarowego (wydział dotychczasowy). Na obu wydziałach studiują cywilni studenci, obok podchorążych, którzy studiują tylko na Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa Pożarowego. W 1997 roku wśród podchorążych znalazły się również kobiety.

   Do jednych z najważniejszych osiągnięć dydaktycznych, zaliczam opracowanie przeze mnie koncepcji i zorganizowanie, w ramach wspomnianego już programu Tempus Phare, Pracowni Inżynierii Procesów Podejmowania Decyzji (początkowa wartość przedsięwzięcia wynosiła 100 tys. EURO, zaś obecnie wartość oprogramowanych urządzeń pracowni przekroczyła 3 mln. PLN)). Pracownia ta pomyślana jest jako zespół urządzeń, oprogramowanych w ten sposób, aby można było kreować wirtualną rzeczywistość. Ta rzeczywistość odnosi się, oczywiście do sytuacji kryzysowych. Symulacje klęsk żywiołowych lub awarii technicznych, stawiają studentów, grających rolę zespołów kryzysowych lub rzeczywistych zespołów kryzysowych, szkolonych w tej pracowni,
w sytuacji dynamicznie zmieniającej się wraz z rozwojem zagrożenia i zmuszającej ich w tak stresowym środowisku, do podejmowania decyzji. Ta właśnie pracownia stała się wiodąca w szkoleniowych programach europejskich.

   W 2006 roku koordynuję, z ramienia SGSP, dwa programy europejskie o łącznej wartości 83 tys. Euro. Ponadto, jako uczelnia uczestniczymy, jako członek konsorcjum wraz z 10 innymi krajami, w programie Europejska Wirtualna Akademia EVA (European Virtual Academy), który to program nadzoruję w SGSP. Tak, więc SGSP stała się uczelnią o charakterze międzynarodowym, co ważniejsze aktywnym uczestnikiem międzynarodowego rynku edukacyjnego.   

   W tym roku, kierunek studiów inżynieria bezpieczeństwa wraz ze standardem i sylwetką absolwenta, opracowany w SGSP, znalazł się w projekcie rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego, dotyczącego wykazu nowopowstałych kierunków studiów. W ten sposób po kilkuletnich staraniach, osiągnięcia dydaktyczne szkoły zyskały wymiar krajowy. Natomiast, jeśli uwzględnić, że od 1995 roku w SGSP zaczęli studiować studenci z Litwy oraz fakt, że moja monografia, obejmująca całokształt spraw, związanych z bezpieczeństwem obywateli i stanowiąca fundamentalny podręcznik z inżynierii bezpieczeństwa cywilnego, tłumaczona jest na język litewski, to wymiar tych osiągnięć umacnia międzynarodową pozycję SGSP. Koncepcję kształcenia inżynierów z zakresu bezpieczeństwa cywilnego oraz programy nauczania prezentowałem na licznych międzynarodowych forach. W Europie ten kierunek studiowania jest unikalny. Nic więc dziwnego, że jesteśmy zapraszani przez liczne europejskie ośrodki kształcenia do współuczestnictwa przy realizacji różnych kursów i szkoleń z zakresu zarządzania kryzysowego.

   W 1992 roku liczba studentów SGSP wynosiła 800 osób, istniał wtedy jeden wydział, a w roku 2004 osiągnęła wielkość ok. 2000 osób, istnieją obecnie dwa wydziały. Ten przyrost studentów wynika głównie ze wzbogacenia oferty edukacyjnej o nową specjalizację, przyjęcia studentów cywilnych na wszystkie rodzaje studiów, a także zaoferowanie atrakcyjnych studiów podyplomowych, w tym studiów powstałych z mojej inspiracji i mojego współautorstwa programu, trwających już jedenaście lat z zakresu zarządzania w stanach zagrożeń. W ciągu ostatnich 10 lat mojej służby jako komendanta SGSP, liczba nauczycieli akademickich wzrosła z 58 osób w 1994 roku do 178 osób w roku 2004 przy łącznej, praktycznie niezmiennej w ciągu tego czasu, liczbie pracowników wynoszącej 350 osób. Warto przyjrzeć się w tym miejscu rozwojowi kadry naukowo – dydaktycznej, ze względów oczywistych tylko poprzez wskaźniki, ale one dobrze ilustrują strategię w tym zakresie, w ciągu ostatnich 10 lat (lata 1994 – 2004) pełnienia przeze mnie funkcji rektora. Liczba profesorów zwyczajnych pozostała niestety na niezmienionym poziomie, 4 osoby. Liczba profesorów nadzwyczajnych dr habilitowanych zwiększyła się z 5 osób do 12, liczba adiunktów doktorów wzrosła z 18 osób do 31, asystentów z 19 w 1994 do 51 osób w 2004, wykładowców z 10 do 9 osób, st. wykładowców z 35 do 41 osób. Największy wzrost liczby doktorów i asystentów nie jest przypadkowy. Polityka kadrowa w tym czasie ściśle, związana była z wypełnianiem groźnej, dla istnienia wyższej uczelni, luki pokoleniowej.

   Po utworzeniu i zorganizowaniu wydziału bezpieczeństwa cywilnego, rozpocząłem prowadzenie na nim wykładów z takich przedmiotów jak: zarządzanie kryzysowe, zarządzanie ryzykiem oraz analiza systemów ratowniczych. Ponadto zostałem kierownikiem Zakładu Zarządzania Kryzysowego i kieruję bezpośrednio pracą dydaktyczną i naukową dwóch osób. Ponieważ programy nauczania są programami nowymi, stanowią oryginalny wkład w proces dydaktyczny wydziału.

 

Dorobek organizacyjny

 

   Kiedy 15 czerwca 1992 roku zostałem komendantem rektorem, stanąłem przed wieloma wyzwaniami Do najbardziej pilnych zaliczyłbym rozpoczęcie finansowania badań przez KBN. W SGSP, do 1993 roku, oprócz cząstkowych badań własnych, dzisiaj zaliczylibyśmy je do usług badawczych, nie prowadzono żadnych innych badań. W latach 1995 – 2004 liczba prac wykonywanych z tego tytułu wzrosła z 22 do 46. „Wprowadzenie” do szkoły KBN-u było zupełną nowością. Po raz pierwszy szkoła została sparametryzowana uzyskując kategorię B i pierwsze finansowanie na działalność statutową. Dodanie tego wymiaru działalności uczelni wyższej niewątpliwie zbliżyło ją do standardów stawianych uczelniom, w szczególności uczelniom technicznym. Wspominam o tym dlatego, że od tej chwili rozwiązano, w sposób docelowy, problem zakupu nowoczesnej aparatury naukowej, przeznaczonej najpierw na badania, a po ich zakończeniu na cele dydaktyczne. Praktyka ta i spore finansowanie działalności statutowej, w najlepszym roku przekroczyło 1 mln PLN, spowodowały, że obecnie pracownie w SGSP są bardzo dobrze wyposażone. W ciągu ostatnich 15 lat w szkole finansowane były wszystkie rodzaje badań, według klasyfikacji KBN, w tym wspomniany już projekt zamawiany, a także, co warto zaznaczyć, dwa projekty na inwestycje aparaturowe. Zorganizowanie całego obszaru badawczego było jednym z najważniejszych celów strategicznych rozwoju uczelni. Dało to uczelni dodatkowe przychody w wysokości ponad dwóch milionów złotych rocznie.

   Drugim, ważnym kierunkiem strategicznym uczelni było rozszerzenie jej współpracy z zagranicą. Do 1992 roku SGSP współpracowała z Politechniką w Lund w Szwecji, a dokładnie z Wydziałem Budownictwa tej uczelni. Współpraca polegała na corocznej wymianie grupy 6 studentów. W latach 1993 - 2003 podpisano 10 umów międzynarodowych również z innymi placówkami kształcenia pożarniczego i kształcenia z zakresu ochrony ludności. W ramach tych umów pracownicy i studenci, w szczególności: wygłaszają referaty na wspólnie organizowanych konferencjach, prowadzą wspólne badania w ramach programów europejskich, ma miejsce wymiana studentów itp..

   W uczelni wprowadzono cykliczne, otwarte dla wszystkich zainteresowanych, wykłady w ramach programu SOS. Nazwa ta ma charakter symboliczny, a będąca, w tym przypadku, skrótem od słów angielskich Safety Of Society. Do chwili obecnej wygłosiło referaty, w ramach tego projektu, 19 wykładowców, głównie z krajów europejskich, ale również ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

   Do niezwykle cennych form działalności należy zaliczyć coroczne dwutygodniowe praktyki studenckie (6 studentów) w Hamburgu, w tamtejszych jednostkach straży pożarnych. Praktyki te odbywają się już od 5 lat. Od dwóch lat, tj. od lata 2004 roku 10 studentów i 2 pracowników, odbywa miesięczne praktyki w USA w wydziałach zarządzania kryzysowego i jednostkach straży pożarnych.

   Od czterech lat na poligonie w Wesołej organizowane są dwutygodniowe wspólne obozy poligonowe dla czterech krajów. Uczestniczą w nich Niemcy, Ukraina, Rumunia, Litwa i w 2005 roku, jako obserwatorzy, Czesi. Niewątpliwie świadectwem uznania naszej szkoły na arenie międzynarodowej był organizowany przez nią, pierwszy w Polsce zjazd komendantów europejskich szkół pożarniczych w 1995 roku (6 uczestników). Ale w listopadzie 2004 roku, w spotkaniu, ponownie zorganizowanym przez SGSP, komendantów szkół ochrony ludności z całego świata, włączając w to Chiny i Kanadę, uczestniczyły 24 kraje.

   Ważną, ze względów finansowych, działalnością SGSP było wprowadzenie w 2000 roku odpłatnej formy studiowania nie tylko na cywilnych studiach zaocznych, co było dosyć trudne do przeprowadzenia w tym resorcie, ale także zaocznych studentów, będących funkcjonariuszami pożarnictwa, co było prawdziwym trzęsieniem ziemi. Dzisiaj przychody z tego tytułu przynoszą ponad cztery miliony złotych rocznie. Uwzględniając fakt, że budżet szkoły jest na poziomie ok. 21mln. PLN, to jeśli uwzględnić ponad 4 mln. PLN za studia zaoczne i ponad 2 mln. PLN na badania naukowe, to dodatkowe przychody, wynikające z wdrażanej przeze mnie strategii stanowią ok. 35% budżetu w stosunku do dotacji. Jest to niewątpliwie duże osiągnięcie, chociaż standardem, powinno być ok. 50% budżetu z dodatkowych przychodów, jeśli za przykład wziąć Uniwersytet Warszawski. Przychody te, w tym przypadku świadczą, o aktywności przede wszystkim nauczycieli akademickich.

  Z oczywistych względów do przedsięwzięć organizacyjnych należy zaliczyć wszelkie decyzje, związane z codziennym funkcjonowaniem szkoły, głównie, dotyczących spraw remontowo inwestycyjnych. Jednak ze względu na wartość niektórych z nich, chciałbym je tutaj przytoczyć. Dokonano więc, wymiany wszystkich dachów w SGSP. Wartość tego przedsięwzięcia wynosiła 0.5 mln. PLN. Wartość wymiany wszystkich okien wynosiła ok. 1.5 mln. PLN. Całkowity remont kuchni był wart 2 mln. PLN, remont sali gimnastycznej kosztował szkołę 1.6 mln. PLN, remont, a raczej zagospodarowanie na część biurową poddasza pochłonął 1.7 mln. PLN, ocieplenie budynku dalsze 1.5 mln. PLN (inwestycja jeszcze trwa). W listopadzie 2004 roku, rozpoczęto inwestycję nowego budynku dydaktycznego o wartości 8.5 mln. PLN. Przytoczenie powyższych kwot dobrze ilustruje ryzyka przedsięwzięć, związanych z rozwojem uczelni w tym przypadku z powiększaniem jej bazy technicznej. W omawianym trzynastoletnim okresie nastąpił przyrost wartości majątku SGSP, którym zarządzałem, mimo upływu czasu i w związku z tym z jego amortyzacją. O ile, według stanu na dzień 31 grudnia 1999 wartość majątku trwałego wynosiła 20 083 308 zł, to na dzień 31 grudnia 2004 wartość ta zwiększyła się do kwoty 35 086 562 zł tj. wzrosła w ciągu pięciu lat o 75%. Należy przy tym zaznaczyć, że w omawianym okresie Szkoła nie brała żadnych kredytów. Wynik ten był możliwy do osiągnięcia, dzięki uzyskaniu przez Szkołę statusu akademii zgodnie z ustawą o wyższym szkolnictwie wojskowym. Uzyskanie statusu akademii, to jeden z głównych priorytetów, który został osiągnięty po wieloletnich staraniach właśnie w 1999 roku. Uzyskanie statusu akademii, poza uznaniem autorytetu szkoły i podkreśleniem jej znaczenia i poziomu, wiązało się również z uzyskaniem osobowości prawnej. To z kolei spowodowało zmiany zasad gospodarki finansowej. W myśl tych zasad Szkoła mogła uzyskiwać przychody, które zostawały w budżecie uczelni i mogły być przeznaczone na jej rozwój. Jeżeli do tego dodamy uruchomienie drugiego wydziału, wprowadzenie odpłatnych studiów niestacjonarnych, to taka polityka przyniosła korzyści
w postaci wskazanego wyżej przyrostu wartości majątku trwałego.

 

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej polityce prywatności.