• PL
  • EN
  • EN

mł. bryg. dr inż. Bożena Kukfisz - Kierownik Zakładu

tel.: (22) 56 17 604

e-mail: bkukfisz@sgsp.edu.pl

Obiekt 01, Budynek C, piętro III, pokój pok. 402 i 404D

 

W Pracowni Procesów Spalania i Wybuchu pracownicy prowadzą działalność naukowo-badawczą  w zakresie inżynierii bezpieczeństwa obiektów budowlanych lądowych, morskich oraz systemów transportowych. Wyposażenie techniczne i przygotowanie merytoryczne kadry Zakładu Teorii Procesów Spalania i Wybuchu gwarantuje wysoką jakość usług naukowo-badawczych. W Pracowni Procesów Spalania i Wybuchu realizowane są  usługi na zlecenie instytucji zewnętrznych w zakresie badań reakcji na ogień materiałów i wyrobów stosowanych w budownictwie lądowym, morskim i w środkach transportu, kolejowego i drogowego. Ponadto wykonywane są badania intensywności wydzielania dymu z materiałów i wyrobów oraz analiza ilościowa i jakościowa toksyczności produktów ich rozkładu termicznego i spalania oraz badania przyczyn i okoliczności powstania pożarów rzeczywistych różnych układów materiał palny - utleniacz. Ponadto wykonywane są analizy potencjalnego wpływu na środowisko materiałów poddanych oddziaływaniu podwyższonych temperatur (warunki I i II fazy rozwoju pożaru). Pracownicy w oparciu o przeprowadzone badania w Pracowni Procesów Spalania i Wybuchu wykonują ekspertyzy i opinie z zakresu ilościowej oceny poziomu zagrożenia  pożarowego i wybuchowego obiektów i systemów technicznych w oparciu o stanowiska pomiarowe do badań reakcji na ogień materiałów zgodnie z poprawkami wprowadzanymi do norm krajowych i międzynarodowych.

W związku z realizacja czynności dydaktyczno-naukowych ze studentami studiów I i II stopnia prowadzone są badania palności drewna i materiałów drewnopochodnych, badania nad zmniejszeniem palności żywic poliestrowych i epoksydowych i modyfikowanych tworzyw sztucznych, badania parametrów wybuchowych gazów, par cieczy, pyłów, mieszanin hybrydowych i dodatków środków inertyzujących, a także analiza wpływu na środowisko z zastosowaniem technik analiz cyklu życia LCA (ang. Life Cycle Assessment). Ponadto realizowane są badania szybkości wydzielania ciepła i dymu przez substancje palne w różnych fazach rozwoju pożaru oraz analizy termograwimetryczne materiałów palnych wraz z oceną widm FTIR.

Wyniki badań i analiz oszacowane eksperymentalnie w Pracowni Procesów Spalania i Wybuchu są szczególnie istotne w zakresie konieczności spełniania szeregu ograniczeń dla elementów wykończenia wnętrz, klasyfikacji materiałów w budownictwie, transporcie i okrętownictwie w celu możliwości spełnienia przez nie szeregu wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Dane fizykochemiczne oszacowane w sposób eksperymentalny mogą być wykorzystane do analiz rozwoju pożaru w symulowanych warunkach (analizy numeryczne).

 

 

W Pracowni Procesów Spalania i Wybuchu znajdują się następujące stanowiska badawcze:

Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu cieczy wg PN-EN ISO 2719: 2016-08

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu metodą Pensky-Martens’a

Oznaczanie temperatury zapłonu w oparciu o trzy procedury A, B i C wykorzystujące aparat zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa, do oznaczania temperatury zapłonu cieczy palnych, cieczy z zawiesiną ciał stałych, cieczy mających tendencję do tworzenia błonki powierzchniowej w warunkach badania, biodiesela i innych cieczy w zakresie temperatur od  40 ºC do 370ºC. Procedura A ma zastosowanie do paliw destylatowych (olej napędowy, biodiesel, olej opałowy i paliwa do silników odrzutowych), świeżych olejów smarowych i  olejów smarowych w eksploatacji, farb i lakierów i innych cieczy jednorodnych, nie ujętych w zakresie procedur B lub C. Procedura B ma zastosowanie do paliw opałowych pozostałościowych, pozostałości destylacyjnych, olejów smarowych z eksploatacji, mieszanin cieczy z ciałami stałymi, cieczy mających tendencję do tworzenia błonki powierzchniowej w  warunkach badania albo o tak wysokiej lepkości kinematycznej, że nie są one równomiernie rozgrzewane w warunkach mieszania i ogrzewania określonych w Procedurze A. Procedura C ma zastosowanie do estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) jak określono w specyfikacjach tj. EN 14214 lub ASTM D 6751. Norma ta nie ma zastosowania do wodorozcieńczalnych farb i lakierów.

 

Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu i palenia wg PN-EN ISO 2592: 2008

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu i palenia metodą Clevelanda

Procedura oznaczania temperatury zapłonu i palenia metodą otwartego tygla Clevelanda umożliwia oznaczanie temperatury zapłonu i palenia przetworów naftowych wykorzystującą aparaturę otwartego tygla Clevelanda i może być stosowana w odniesieniu do wszystkich przetworów naftowych mających temperaturę zapłonu powyżej 79°C, z wyłączeniem olejów napędowych.

 

Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu cieczy wg PN-EN ISO 13736:2013

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania temperatury zapłonu metodą Abla

 

Oznaczanie temperatury zapłonu metodą zamkniętego tygla Abla to metoda oznaczania temperatury zapłonu w zamkniętym tyglu dla palnych cieczy posiadających temperaturę zapłonu od –30°C do 75°C, ale nie ma zastosowania dla farb wodorozcieńczalnych.

Oznaczania temperatury samozapłonu cieczy wg PN-EN 14522:2006

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania temperatury samozapłonu

 

Oznaczanie temperatury samozapłonu gazów i par to metoda oznaczania temperatury samozapłonu mieszaniny łatwopalnego gazu lub pary z powietrzem lub mieszaniną powietrze/gaz obojętny przy ciśnieniu otoczenia i temperaturze do 650°C. Nie jest ta metoda odpowiednia do opisywania oddziaływania gorących powierzchni na materiały wybuchowe. Metoda w konsekwencji umożliwia określanie klas temperaturowych i maksymalnych dopuszczalnych temperatur powierzchni urządzeń elektrycznych mogących pracować w atmosferze gazów i par palnych z powietrzem.

 

Oznaczanie maksymalnego ciśnienia wybuchu i maksymalnej szybkości narastania ciśnienia wybuchu gazów i par wg PN - EN ISO 15967:2011

 

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania parametrów wybuchowości gazów i par

 

Metoda badania, która jest przeznaczona do wykonania pomiarów ciśnienia wybuchu i maksymalnego ciśnienia wybuchu, szybkości narastania ciśnienia wybuchu i maksymalnej szybkości narastania ciśnienia wybuchu nieruchomej mieszaniny gaz palny/powietrze/gaz obojętny (nie dot. mgieł) w zamkniętej objętości w temperaturze i przy ciśnieniu otoczenia. Metoda nie dotyczy zjawisk detonacji i rozkładu. Ciśnienia i szybkości narastania ciśnienia wybuchu zmierzone nie mają zastosowania do projektowania i badania osłon ognioszczelnych dla urządzeń nieelektrycznych i dla urządzeń elektrycznych.

 

Oznaczania dolnej i górnej granicy wybuchowości gazów i par wg PN EN 1839:2013  – metoda B (bomby)

Na stanowisku do oznaczania parametrów wybuchowości gazów i par wyznaczyć można także dolną i górną granicę wybuchowości (DGW, GGW) par cieczy i gazów w różnym zakresie temperatur (tzw. metodą B, bomby). Jest to metoda badawcza oznaczania granic wybuchowości gazów, całkowicie odparowanych cieczy (par) i ich mieszanin z powietrzem. Zamiast powietrza jako utleniacz może być użyta mieszanina powietrza/gazu obojętnego (udział objętościowy tlenu <21%). Norma ma zastosowanie do gazów, par i ich mieszanin pod ciśnieniem atmosferycznym i w temperaturach od temperatury otoczenia do 200°C.

Oznaczania dolnej i górnej granicy wybuchowości gazów i par wg PN EN 1839:2013 – metoda T (rury)

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania dolnej i górnej granicy wybuchowości gazów i par metodą T (rury)

 

Dolną i górną granicę wybuchowości (DGW, GGW) par cieczy i gazów w różnym zakresie temperatur pod ciśnieniem atmosferycznym można wyznaczyć także tzw. metodą T, rury.

Oznaczanie minimalnej temperatury zapłonu warstwy pyłu wg PN-EN 50281-2-1: 2002

 

Rys. Stanowisko do oznaczania minimalnej temperatury zapłonu warstwy pyłu

Metoda umożliwia oznaczanie minimalnej temperatury zapłonu warstwy pyłu w celu doboru urządzeń elektrycznych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach, gdzie mogą występować pyły palne tzn. umożliwia wyznaczenie maksymalnej dopuszczalnej temperatury urządzeń elektrycznych na których powierzchni mogą gromadzić się pyły palne w warstwie o określonej grubości.

Oznaczanie temperatury tlenia pyłów w warstwie (osiadłych na gorącej powierzchni) wg PN-94/C-01200/12

 

Oznaczanie minimalnej temperatury zapłonu obłoku pyłu wg PN-EN 50281-2-1: 2002

 

Rys. Stanowisko do oznaczania minimalnej temperatury zapłonu obłoku pyłu

Metoda umożliwia oznaczanie minimalnej temperatury zapłonu obłoku pyłu w celu doboru urządzeń elektrycznych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach, gdzie mogą występować aerozole tzn. umożliwia wyznaczenie maksymalnej dopuszczalnej temperatury urządzeń elektrycznych, które mogą pracować w atmosferze obłoku pyłu palnego z powietrzem.

Badania reakcji na ogień wyrobów - oznaczanie ciepła spalania brutto (wartości kalorycznej) w bombie kalorymetrycznej wg PN - EN ISO 1716: 2010

 

Rys. Stanowisko do oznaczania ciepła spalania netto i brutto

Metoda opisana w normie umożliwia pomiar ciepła spalania (całkowitej ilości ciepła uwolnionego podczas spalania jednostki materiału) materiałów w stanie ciekłym i stałym. Metoda umożliwia określanie ciepła spalania brutto (QPCS) wyrobów w stałej objętości, w bombie kalorymetrycznej, a w załączniku A opisano metodę obliczania ciepła spalania netto (QPCI), gdy jest to wymagane.

Oznaczania temperatury zapalenia tworzyw sztucznych wg PN-69/C-89022

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania temperatury zapalenia tworzyw sztucznych

Tworzywa sztuczne - oznaczanie zapalności metodą wskaźnika tlenowego w temperaturze pokojowej i podwyższonej wg PN EN ISO 4589-1: 2011, PN EN ISO 4589-2: 2006, PN EN ISO 4589-3: 1999

 

Rys. Stanowisko do oznaczania wskaźnika tlenowego tworzyw sztucznych w temperaturze pokojowej

 

Rys. Stanowisko do oznaczania wskaźnika tlenowego tworzyw sztucznych w temperaturze podwyższonej

 

Norma jest stosowana do oznaczania najmniejszego stężenia tlenu w powietrzu (w mieszaninie z azotem), przy którym, w określonych warunkach, utrzymuje się palenie małych pionowo ustawionych kształtek. Metoda służy do badania tworzyw laminowanych i porowatych o gęstości pozornej większej od 100 kg/m3, jak również niektórych tworzyw porowatych o gęstości pozornej mniejszej od 100 kg/m3. Przewidziano także metodę badania tworzyw w postaci giętkich płyt lub folii podtrzymywanych pionowo. Wskaźnik tlenowy można wyznaczać w temperaturze pokojowej (OI) oraz podwyższonej (TOI) w zakresie temperatur od 25°C  do 150°C.

 

Badania reakcji na ogień wyrobów - badanie niepalności materiałów budowlanych wg PN EN ISO 1182:2010

 

 

 

Rys. Stanowisko do badania niepalności materiałów budowlanych

Metoda jest stosowana do badania materiałów budowlanych tzn. wyrobów homogenicznych i zasadniczych składników wyrobów niehomogenicznych, w postaci uformowanej wytwarzanej z mieszaniny tworzyw nieorganicznych i organicznych, stanowiące podstawę klasyfikacji w grupie materiałów niepalnych.

Badania reakcji na ogień - Zapalność wyrobów poddawanych bezpośredniemu działaniu płomienia - Część 2: Badania przy działaniu pojedynczego płomienia wg PN-ISO 11925-2:2010

 

Rys. Stanowisko do badania zapalności materiałów budowlanych poddanych bezpośredniemu oddziaływaniu pojedynczego płomienia

 

Zakres stosowania normy obejmuje oznaczanie zapalności materiałów, kompozytów i elementów do montażu poddanych oddziaływaniu pojedynczego płomienia. Opisano w niej metodę badania zapalności wyrobów budowlanych poddawanych bezpośredniemu działaniu małego płomienia, bez udziału promieniowania cieplnego przy pionowej orientacji próbek.

Analizy termiczne z wykorzystaniem termograwimetru

 

Rys. Stanowisko do analiz termograwimetrycznych, także sprzężonych z FTIR

Stanowisko umożliwia wykonanie analiz termicznych TGA w różnych warunkach ogrzewania, która umożliwia m.in. ocenę porównawczą termostabilności materiałów budowlanych. Stanowisko jest ponadto sprzężone z FTIR do analiz w podczerwieni.

Badanie reakcji na ogień - Badanie intensywności  wydzielania ciepła, dymu i masowej szybkości spalania metodami wg ISO 5660-1:2015 i ISO 5660-2:2002 z wykorzystaniem kalorymetru stożkowego

 

Rys. Stanowisko do badania cech pożarowych materiałów budowlanych (kalorymetr stożkowy)

 

Stanowisko umożliwia ocenę cech pożarowych materiałów budowlanych w zakresie właściwości termokinetycznych (związanych z wydzielaniem ciepła), toksycznych (związanych z wydzielaniem CO i CO2) oraz dymotwórczych (podatności do wydzielania dymu). Badania mogą być przeprowadzone zgodnie z normą ISO 5660-1: 2015 lub z uwzględnieniem innych warunków badania zdefiniowanych przez użytkownika. Zasada tej metody polega na spalaniu próbki materiału o wymiarach 100 mm x 100 mm poddanego działaniu promieniowania cieplnego od stożkowego promiennika cieplnego i pomiarze zmian stężenia tlenu w gazach spalinowych. Na podstawie zmian stężenia tlenu określa się intensywność wydzielania ciepła.

Oznaczania charakterystyk wybuchowości obłoków pyłu wg PN-EN 14034:2011, w tym oznaczanie maksymalnego ciśnienia wybuchu pmax obłoków pyłu, maksymalnej szybkości narastania ciśnienia wybuchu (dp/dt)max obłoków pyłu, granicznego stężenia tlenu (GST) obłoków pyłu oraz dolnej granicy wybuchowości (DGW) obłoków pyłu.

 

Rys. Stanowisko do oznaczania parametrów wybuchowości pyłów palnych

 

Metoda może być stosowana do wszystkich materiałów za wyjątkiem znanych materiałów wybuchowych, takich jak: proch strzelniczy i dynamit, materiałów wybuchowych, które do spalania nie potrzebują tlenu, substancji piroforycznych lub substancji albo mieszanin substancji, które w określonych warunkach mogą zachowywać się w podobny sposób. Metoda umożliwia oznaczanie parametrów wybuchowych obłoków pyłu w zamkniętym zbiorniku, w określonych warunkach początkowych ciśnienia i temperatury.

Wyroby włókiennicze - Zachowanie się podczas palenia - Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek płaskich wyrobów włókienniczych wg PN EN ISO 6940:2005  

 

 

Rys. Stanowisko do badania zapalności pionowo umieszczonych płaskich wyrobów włókienniczych

Metoda umożliwia pomiar zapalności pionowo umieszczonych płaskich wyrobów włókienniczych przeznaczonych na odzież, zasłony i firanki, mających postać wyrobów jedno lub wieloskładnikowych (powleczonych, pikowanych, wielowarstwowych, konstrukcji przekładkowych i podobnych kombinacji).

Wyroby włókiennicze - Zachowanie się podczas palenia - Pomiar właściwości rozprzestrzeniania się płomienia na pionowo umieszczonych próbkach płaskich wyrobów włókienniczych wg PN EN ISO 6941:2005

Metoda umożliwia pomiar czasów rozprzestrzeniania się płomienia na pionowo umieszczonych płaskich wyrobach włókienniczych i wyrobach przemysłowych mających postać wyrobów jednoskładnikowych lub wieloskładnikowych (powleczonych, pikowanych, wielowarstwowych, konstrukcji przekładkowych i podobnych kombinacji), gdy podlegają działaniu małego zdefiniowanego płomienia

Oceny zapalności mebli tapicerowanych, gdzie źródłem zapalenia może być tlący się papieros wg PN EN 1021-1:2014 lub równoważnik zapałki wg PN EN 1021-2:2014

 

 

Rys. Stanowisko do oceny zapalności materiałów budowlanych wg PN EN 1021-1:2014

 

Rys. Stanowisko do oceny zapalności materiałów budowlanych wg PN EN 1021-2:2014

Normy PN EN 1021-1:2014 i PN EN 1021-2:2014 umożliwiają badanie zapalności kombinacji materiałów, takich jak pokryciowe i wypełnienia stosowanych w siedziskach tapicerowanych, narażonych na działanie tlącego się papierosa lub równoważnika zapałki, jako źródła zapłonu. W badaniu oznacza się tylko zapalność kombinacji materiałów stosowanych w siedzisku tapicerowanym, ale nie zapalność gotowego mebla zawierającego te materiały, przez co badanie daje obraz zapalności, lecz nie daje gwarancji jej zachowania się w wyrobie gotowym.

Badania stopnia palności materiałów budowlanych wg PN-93/B-02874

Metoda badania stopnia palności (zapalności) materiałów budowlanych z wyjątkiem nawierzchni podłogowych i pokryć dachowych, która polega na poddawaniu prostokątnych próbek materiału umieszczonych w komorze do badań pod kątem 45 stopni do poziomu, działaniu promieniowania cieplnego i zapaleniu powstałych produktów termicznego rozkładu za pomocą płomieni zapalarek gazowych usytuowanych w pobliżu dolnej i górnej powierzchni próbki. W czasie badania prowadzi się rejestrację czasu (dla dolnej i górnej zapalarki) do chwili zapalenia próbki płomieniem i temperatury gazów spalinowych.

 

Badania reakcji na ogień posadzek - Część 1: Określanie właściwości ogniowych metodą płyty promieniującej wg PN-EN ISO 9239-1: 2010

 

Rys. Stanowisko do określania właściwości ogniowych posadzek metodą płyty promieniującej wg PN-EN ISO 9239-1: 2010

 

Badanie służy do oceny właściwości palnych i rozprzestrzeniania płomienia po poziomej próbce ułożonej na podkładzie z niepalnej płyty włóknisto – cementowej poddanej działaniu gradientu strumienia cieplnego w komorze badawczej i z zastosowaniem palnika pilotowego, mającą zastosowanie do wszystkich typów podłóg jak: wykładziny tekstylne, wykładziny dywanowe, korkowe, z drewna, z gumy. Płomień rozprzestrzenia się wzdłuż próbki w kierunku zgodnym z malejącą gęstością strumienia cieplnego, do chwili samoistnego zgaśnięcia. Ponadto badanie umożliwia pomiar wydzielania dymu.

 

Badania gazów powstałych podczas spalania materiałów pobranych z przewodów i kabli. Określenie kwasowości gazów przez wyznaczanie średniej ważonej pH i konduktywności wg PN-EN 60754-2:2014

 

 

Rys. Stanowisko do badania korozyjności gazów powstałych podczas spalania przewodów i kabli elektrycznych

 

Badanie umożliwia oznaczanie stopnia kwasowości (korozyjności) gazów, które powstają przy spaleniu mieszanek używanych do elementów konstrukcyjnych kabli i przewodów elektrycznych oraz światłowodowych, które wykonuje się przez pomiar kwasowości (pH) i konduktywności wodnego roztworu gazów powstałych w wyniku spalania. Kabel elektryczny wg normy obejmuje wszystkie kable i przewody zawierające metalowe żyły izolowane służące do przesyłania energii elektrycznej lub sygnału.

Oznaczanie gęstości optycznej dymu metodą testu jednokomorowego dla tworzyw sztucznych wg PN EN ISO 5659-2:2013 możliwe wraz z oceną toksyczności produktów ich rozkładu (FTIR)

 

 

Rys. Stanowisko do oznaczania gęstości optycznej dymu metodą testu jednokomorowego

Metoda służy do oceny tworzenia dymu z eksponowanych powierzchni próbek materiałów budowlanych i wyposażenia wnętrz o wymiarach 75 mm x 75 mm, zasadniczo płaskich materiałów, kompozytów oraz zestawów o grubości nie przekraczającej 25 mm, poddanych działaniu strumienia promieniowania cieplnego emitowanego przez stożkowy promiennik elektryczny podczerwieni, którego powierzchnia jest równoległa do poziomo ustawionej powierzchni próbki w zamkniętej komorze  wymiarach 0,91 m x 0,61 m x 0,91 m z zastosowaniem lub bez zastosowania płomienia pilotowego. Metoda testu jednokomorowego ma zastosowanie do wszystkich tworzyw i może być także stosowana do oceny innych materiałów (np. gumy, materiałów włókienniczych, malowanych powierzchni, drewna i innych). Za wielkość charakteryzującą właściwości dymotwórcze badanego materiału uznaje się gęstość optyczną właściwą Ds. W czasie badań własności dymotwórczych materiałów określa się maksymalne wartości gęstości optycznej właściwej i szybkość jej zmian oraz stężenie CO,  HF, HBr, HCl, HCN, SO2 , NOX.

Wymagania dla materiałów i elementów w zakresie właściwości ogniowych (badanie dymotwórczości materiałów i toksyczności produktów ich spalania w kolejnictwie)  - Ochrona przeciwpożarowa w pojazdach szynowych wg PN EN ISO 45545-2:2015

 Stanowisko badawcze wg PN EN ISO 5659-2:2013 może być wykorzystane do badań umożliwiających weryfikację wymagań właściwości pożarowych materiałów i wyrobów stosowanych w pojazdach szynowych tj. maksymalnej gęstości optycznej właściwej, wartości gęstości optycznej właściwej po 4 minutach badania oraz wartość VOF 4 tzn. pole powierzchni pod krzywą gęstości optycznej właściwej po 4 minutach trwania badania. Wyznaczone wartości  stanowią podstawę systemu klasyfikacji.

 Badanie dymotwórczości materiałów i toksyczności produktów ich spalania wg Kodeksu FTP część 2

 Stanowisko badawcze wg PN EN ISO 5659-2:2013 może być wykorzystane ponadto do badań umożliwiających ocenę dymotwórczości materiałów i wyrobów w budownictwie morskim wg Kodeksu FTP część 2 IMO, w którym toksyczność produktów rozkładu

termicznego i spalania materiałów i wyrobów określają stężenie CO, HF, HBr, HCl, HCN, SO2 , NOX w pobliżu maksymalnej gęstości optycznej właściwej.

Badania toksyczności produktów rozkładu metodą FTIR

 

Rys. Stanowisko do oznaczania toksyczności produktów rozkładu metodą FTIR

 

Stanowisko umożliwia ilościowe, chemiczne oznaczanie produktów rozkładu lub spalania materiałów budowlanych i materiałów wyposażenia wnętrz oraz innych materiałów (transport kolejowy, morski). Stężenia gazów CO2, CO, SO2, NO2, NO, HCN, HCl, HBr i HF wykonywane jest przy pomocy analizatora FTIR.  System kontrolno-pomiarowy powinien umożliwia rejestrację konwencjonalnego indeksu toksykometrycznego CIT. W trakcie badania, oprócz zapisu widm i danych bezpośrednich pomiaru, możliwe jest wyznaczanie innych zmiennych pomiaru, dzięki odpowiedniej konfiguracji programu rejestrującego i przetwarzającego wyniki oraz dodatkowemu wyposażeniu. Zapis widm i wyników badań umożliwia dokonanie zestawień w postaci tabel, wykresów i ich późniejszą pełną analizę.

 

 

 

 

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej polityce prywatności.